01/09/2026
Social media laat alles zo mooi en perfect lijken. Post je jouw problemen, dan ben je gestoord, negatief of zoek je aandacht. Post je leuke dingen met je kinderen, dan doe je volgens anderen alsof jouw leven perfect is en stel je je aan. Wat moet een moeder dan eigenlijk nog plaatsen zonder dat mensen hun mening klaar hebben?
Mensen zien alleen wat jij laat zien. Ze zien dat je met je kinderen op stap bent, maar niet hoeveel stress je had voordat jullie eindelijk de deur uit waren. Ze zien het eten op tafel, maar niet dat je zelf amper tijd had om rustig te eten. Ze zien lachende kinderen, maar niet hoe moe jij ondertussen bent.
Niemand ziet wat er achter de schermen gebeurt.
De nachten waarin je amper slaapt. Een kind dat steeds wakker wordt. De was die maar blijft komen. Het speelgoed door het hele huis. Een hoofd dat nooit uitgaat en een lichaam dat al heel lang om rust vraagt.
Being a mom is not easy, vooral als je geen vangnet hebt.
Geen plek waar je de kinderen even kunt brengen wanneer het je te veel wordt. Niemand die zegt: “Breng ze maar even, ga jij maar slapen.” Je moet gewoon doorgaan. Ook als je ziek, moe, verdrietig of overprikkeld bent.
Mensen zeggen altijd dat een moeder om hulp moet vragen. Maar wanneer ze dat eindelijk doet, heeft iedereen het druk. Advies geven kunnen ze allemaal, maar echt komen helpen is weer een ander verhaal.
Iedereen kijkt naar wat een moeder beter had kunnen doen. Bijna niemand vraagt hoe het met haar gaat of hoeveel zij iedere dag alleen moet dragen.
Op een dag hoop ik dat mijn kinderen begrijpen dat ik ook maar gewoon een jonge vrouw was die opeens mama werd en vanaf dat moment alles zelf moest uitzoeken.
Ik wist echt niet altijd wat ik deed hoor. Soms zocht ik midden in de nacht dingen op Google. Soms vroeg ik ChatGPT om hulp wanneer ze eindelijk sliepen. Heel vaak deed ik gewoon wat op dat moment het beste voelde. De ene keer ging dat goed en de andere keer totaal niet.
Ik verloor soms mijn geduld terwijl ik eigenlijk gewoon uitgeput was. Daarna voelde ik me schuldig en dacht ik aan alles wat ik anders had moeten doen. Ik maakte fouten en zei ook sorry wanneer ik fout zat, want mama heeft ook niet altijd gelijk.
Misschien herinneren mijn kinderen zich later de rommel, de snelle maaltijden of de dagen waarop mama weinig geduld had. Maar ik hoop dat ze ook onthouden dat ik er altijd was.
Met weinig slaap.
Met stress.
Met wallen.
Met een hoofd dat vol zat.
En soms zonder iemand die vroeg of ík het nog wel aankon.
Ik ben geen perfecte moeder en dat ga ik ook nooit worden. Ik leer nog iedere dag. Mijn kinderen groeien op en ik groei gewoon met hen mee.
Ja, ze maken mij soms helemaal gek. 🤣 Maar zij zijn ook de reden dat ik mezelf iedere keer weer bij elkaar raap en doorga.
Als mijn kinderen later maar één ding onthouden, hoop ik dat het dit is:
Mama wist het soms ook niet.
Mama maakte fouten.
Mama was vaak moe.
Maar mama gaf nooit op.
Zelfs op de dagen dat niemand er voor haar was, was zij er wel voor haar kinderen. ❤️M&M
