https://www.facebook.com/100480279606042/

Eufolvia by Aud Norunn

Hjem
Norge
Florø
Eufolvia by Aud Norunn

Velkommen hit
Mitt namn er Aud Norunn, grunnleggjar av Eufolvia og forfattar i Nevrognist.

Eg håpar å inspirere med både det eg veit og det eg er nysgjerrig på i kvardagen med og utan nevrodiagnose.

09/07/2026

Her vart det brått stille. Eg hadde jo ambisjoner om å lage meningsfulle innlegg i ferien. Men hey, kven har vel ikkje vore optimist på egne vegne?

No har vi tilbakelagt 1854 km i bil. Vi lever fortsatt, og vi er ca halvvegs

Starta allereie trøtte med dei fleste akkurat heimkommen etter ei veke på leir. Første etappe: 11 timar.

Undervegs oppdagar sjølvsagt ting som ikkje er hugsa og ikkje komt på.

Liseberg først, så Odense, deretter Legoland. No er vi på veg til neste. 🌿

Rutinane er borte. Matstellet er heilt utanom det vi elles prøver å få til. Søvn er mangelvare og tottane er til tider gått både i hop og i vase.

Ein kveld på ein campingplass på ruta, ei mor seier: om de høyrer oss, så er det ikkje farlig, men vi reiser med barn med diagnose. Der er altså fleire av oss 🥰 og utan at nokon har sett dei i gang, har altså både med og uten diagnose blitt ein gjeng som spelar kort og hopper trampoline. Du merker det når nokon er van med å sosialisere med andre barn utan å kreve at dei skal passe inn.

Det krev noko av alle å være på tur. Ein må velje sine kampar. Gje fridom der det anten er forsvarleg, eller trengs. Og ein heil del andre ting eg veit at alle veit men kanskje ikkje tenker over.

Moralen er, vi fortener alle eit pusterom. Nokre annleisdagar. Og ambisjonar er bra så lenge du har rom for at ikkje alt må bli somndu har tenkt.

Har de og reist ut av kurs i sommar? Kva gjekk bra likevel? 👇

04/07/2026

Kanskje musklane dine held på noko nervesystemet dittbstyrar med.

Eg har kjent det sjølv — migrene som kjem "ut av ingenting", nakke og skuldre som er stive før dagen eigentleg har starta. I lang tid trudde eg det berre var uflaks. Endå ein ting oppå alt. Så byrja eg å sjå eit mønster.

Diagnosen ser ut til å gi kroppen ekstra muskelspenning* — særleg i nakke, skuldre og hofter. Ikkje fordi ein er "hyperaktiv", men fordi nervesystemet regulerer musklane litt annleis når det går i høggir heile tida.

Og her kjem det interessante: spente musklar i nakke og skuldre heng tett saman med migrene. Trykkpunkt i denne muskulaturen kan faktisk vere med på å utløyse anfall — og når desse punkta får merksemd og avspenning, opplever mange betre dagar*.

Sett i samanheng gir det eit mønster mange av oss kjenner att:
→ Eit aktivt hode kan gi meir spenning i kroppen
→ Spenning i nakke og skuldre kan trigge migrene
→ Difor ser ein ofte migrene og eit aktivt hode gå hand i hand

Dette er enno ikkje forska direkte på som éi samla forklaring, men eg tykkjer brikkene byrjar å likne kvarandre. Fleire eg har snakka med opplever merkbar betring når dei jobbar med kroppen, ikkje berre hovudet, til dømes gjennom psykomotorisk fysioterapi eller kroppsleg avspenning. Eller som muskelterapauten min anbefalar: kombiner det med trening.

Kjenner du deg igjen i dette mønsteret? Fortel gjerne i kommentarfeltet — kva merkar du først, hovudet eller nakken? Får du nokonform for forvarsel?
🌿

*Dette er ikkje meint som diagnose eller behandling, berre kunnskapsdeling frå forsking sett i samanheng med eiga erfaring. Snakk alltid med fastlegen din om eigne symptom.

Kjelder (kortversjon):
Hansen et al. (2018), BMC Neurology — samanheng mellom migrene og ADHD hos vaksne
ADxS.org — auka muskelspenning ved ADHD
Journal of Headache and Pain / BMC Musculoskeletal Disorders — triggerpunkt i nakke og migrene

03/07/2026

Kjøkkenbordet mitt i dag

Ein plante eg skulle hugse å stelle. Ein kaffikopp som framleis ventar på å bli drukken opp. Ei liste over arbeid eg hadde planlagt å gjere.

Ja, det er rot. Og eit resultat av at hovudet hoppar dit energien eller interessa er.

Nokre dagar irriterer det meg. Andre dagar minner det meg på kor mykje liv som faktisk skjer her, samtidig, i mange retningar.

Kva ser kjøkkenbordet ditt ut som akkurat no? 🌿

01/07/2026

Ingen fortel deg at der ikkje er ein retur frå å være utbrend. Det er kun ein veg, og den går framover.
Lenge leita eg etter vegen tilbake til ho eg var før alt vart for mykje. Som om ho venta ein stad, ferdig og uendra, berre eg opna rette døra.
Men slik fungerer det ikkje. Det gamle sjølvet var aldri ei framsyning. Det var ekte, med den kunnskapen som fanst då.
Det som er att no, har berre meir. Meir forståing for kroppen. Meir tolmod med nervesystemet. Meir språk for det som før berre kjendest som å ikkje strekke til.
Ikkje ei anna utgåve. Same person, med eitt lag til.
Kanskje det er difor det ikkje finst ein veg tilbake. Fordi det aldri var meininga. Det einaste som venta, var vegen vidare.

Kva trur du?

30/06/2026

Dei seier det er for enkelt å få ADHD-diagnose.

Eg har høyrt det mange gongar.
At det berre er å gå til legen og be om det.
At diagnosar vert delte ut som godteri.

Men før du bestemmer deg for atboverdiagnostisering er problemet; dette er korleis det faktisk føregår ånfåndiagnose i voksen alder. Litt annleis men ikkje kortare enn for barn.

Du sit framfor fastlegen og prøver å forklare livet ditt slik du trur legen vil forstå.
Du skal setje ord på eit kaos du har levd med heile livet, men som du først no skjønar er noko meir.

Og så håpar du at han eller ho ser det.

-Utfylling av eit overforenkla skjema skkal hjelpe legen med å vite om du skal henvisast.
-Venting.
-Kommunepsykolog, som portvaktar inn til psykriatrien tek ei ny vurdering. Kanskje du først får ei heil mengde råd og nokre timer du ikkje heilt veit kva du skal med først.
-Ny venting
Er du heldig er du no på venteliste på dps. Samtaler og vurderingar. Nye skjema, lange denne gongen. Live testar. Spørsmål om barndommen din. Samtalar mellom behandlar og nære relasjoner i livet ditt.
Snakkar om jobben din, familielivet. Studier.
Meir venting.

Fleire testar.

Ingen blodprøve som seier ja eller nei.
Berre deg, historia di, og nokon som prøver å sjå heilskapen.

Litt meir venting medan eit team på fleire so. Har broren i behandligsløpet ditt, diskuterer seg fram til om dei vil setje diagnosen.

Vipps og knips?

💬 Kjenner du deg att? Skriv gjerne — eg les alt.

29/06/2026

Altså... eg har aldri trudd det. Men denne veka har eg snakka med menneske som sit med kjensla av å endeleg bli trudd og få hjelp når ein endeleg får utredning og kanskje diagnose.
Mange får tilbod om kurs. Dei fleste får hjelp til medisinutprøving med psykiater.

Men så... då er vi liksom ferdige. Helsevesenet har ikkje meir til oss, med mindre vi vert tilvist til psykiatrien. ADHD forsvinn ikkje fordi vi er medisinerte. For eksempel kan vi kan få biverknader over tid. Og når livet pågår med utdanning, barn, jobb osv. endrar omgjevnadane seg, og korleis vi treng å bruke medisin endrar seg med dei.

Førebyggande helse er alfa og omega for oss. Det hjelper med så utruleg mykje. Men det kan samstundes kjennast heilt umogleg å få til åleine.
Det er dette vi står i kvar dag. Det er dette eg lever no. Og det er dette eg prøver å lære meir om — og dele med dykk.

Kjenner du deg att i tomrommet etter diagnosen?

28/06/2026

Eg finn ingen snarveg ut når det stoppar opp. Du veit, livet gjev eit lite slag i trynet, eller kanskje du berre ikkje kjende på mestring dagen før. Eller kanskje eit hyperfokus stakk av med første delen av forrige natt?
Eg leita og prøvd lenge nok til å vite at det ikkje finst ein kur med eit knips for å komme ut av "sofaparalysen".
Det eg har funne, er noko anna. Det går nemleg an å gjere periodane sjeldnare. Kortare.
For meg er det forebygging med kosthold og aktivitet. Ikkje som medisin. Ikkje som ei løysing. Men som grunnmur.
Og når det gjeld aktivitet — forsking på ADHD-hjernen viser at det å verkeleg ta seg ut fysisk aukar dei same stoffa i hjernen som medisin er meint å påverke. Dopamin. Noradrenalin. Berre utan bivirkning.
Det tok tid før eg orka i det heile å starte. Men no skjer det kvar veke. Det handlar ikkje om eit treningsprogram, men om å bli skikkeleg sliten, ingen kur, men å ete mykje reine matvarer.

Kva gjer du for å få mindre nedetid?

27/06/2026

Er eg øydelagd?
Det var jo det eg trudde eg var.
Eg kunne ikkje fullføre det eg starta. Eg var utsliten før dagen hadde begynt. Eg hadde planar, men kroppen ville ikkje.
Latskap?
Andre kunne nok tenke det, og det å forvente at andre ser det same som ein kjenner inni seg er kanskje å forvente meir av andre enn ein bør.
Men var eit nervesystem som hadde gått på overtid i årevis, uten sjanse å hente seg inn att.
Når hjernen er på høggir, og samstundes held fast i ubehandla stress over lang tid, skjer det noko med kroppen. Energien vert ikkje berre låg, men umogleg å skjøne seg på og beregne. Sliten sjølv etter søvn, overvelda av ingenting. Du kan sitje heilt i ro og likevel vere utlada.
Dette er ikkje feil med deg som menneske.
Dette er biologi.
Å forstå det, altså verkeleg forstå det, var det første steget som faktisk endra noko for meg.
Kjenner du deg att?

26/06/2026

---

🌿
Vendepunktet på parkeringsplassen

Eg stod på parkeringsplassen på jobb.

Og eg trudde — kanskje håpte — at eg ikkje kom til å klare å dra pusten ein gong til.

Eg visste ikkje kva som skulle vere neste steg. Berre at det måtte slutte å være slik.

Kroppen hadde sagt frå så lenge at den no gav opp. Eg hadde heldt meg oppe i situasjon etter situasjon som eg ikkje kunne tillate meg å sleppe taket i. Heldt oppe dei viktigaste i livet mitt medan evnen til å jobbe vart sett til sides litt og litt.

Det som kom etterpå var ikkje enkelt. Men det gav meg noko eg ikkje visste eg mangla. Tidlegare forsøk på å få det betre gav aldri meining. Men denne gongen møtte eg ei forståing hos ein behandlar som såg, lytta og forstod. Utredning for ADHD gav meir meining den første timen enn alle forsøk tidlegare samla.

Mange snakkar om sorg når dei ser tilbake. Eg vel å kjenne på lettinga det er å endeleg bli teken på alvor, og endeleg ein sjanse til å la den eigentlege meg bli kjend med meg sjølv.

Og med det, ei pause eg ikkje forstod kva eg skulle med. År på ei fiktiv tredemølle utan å kunne gå av — og endeleg stoppa maskinen. Men kroppen visste ikkje at det var over. Den sprang framleis.

Eg deler dette fordi eg trur du kjenner noko av dette. Kanskje ikkje akkurat slik. Men den kjensla av at det ber for tungt. At du gir meir enn du har. At kvila aldri er nok.

Det er ikkje fordi du er svak. Det er fordi du aldri fekk verktøya du trengde då du måtte vere så sterk.

Eufolvia er til for deg som vil forstå — og utvikle deg vakkert i eige tempo. 💚

*Kjenner du deg att? Send meg gjerne ei melding.*

24/06/2026

Løysinga var aldri å jobbe hardare.
Den var ikkje å skjerpe seg.

Det tok tid å skjøne det. Men når eg endeleg gjorde det, endra mykje seg – stille og gradvis.

No deler eg det eg har lært her.

Om kroppen, om kvardagen, om det å byggja eit liv som faktisk held.

Kjenner du deg att? Skriv LEVE i kommentaren under her, så sender eg deg mi vesle liste på kva eg meiner må til for å snu frå overleve til leve.

Adresse

Færøya 7
Florø
6913

Telefon

+4741283744

Nettsted

facebook.com

Varslinger

Vær den første som vet og la oss sende deg en e-post når Eufolvia by Aud Norunn legger inn nyheter og kampanjer. Din e-postadresse vil ikke bli brukt til noe annet formål, og du kan når som helst melde deg av.