03/04/2026
एक वर्ष अघिको कुरा हो।
म अमेरिका आएको केही समय मात्र भएको थियो। सानैदेखि म डिप्रेसन र एन्जाइटीसँग संघर्ष गरिरहेको थिएँ। घरबाट टाढा, एक्लै, अपरिचित ठाउँमा बस्दा यी सबै कुराले मलाई निकै अँध्यारो अवस्थामा पुर्यायो। मेरो मानसिक अवस्थाका कारण म अस्पतालसम्म भर्ना हुनुपर्यो। सायद वर्षौँदेखि आफैसँग लड्दै लड्दै मेरो मन र दिमागले हार मानेको थियो।
अस्पतालबाट डिस्चार्ज भएपछि, “अलि प्रयास गरेँ भने राम्रो दिन आउला” भन्ने सानो आशा थियो।
यसै क्रममा नेपालबाट केही अंकलहरू अमेरिका आउनुभएको थियो। उहाँहरू हाम्रो परिवारसँग वर्षौँदेखि नजिक हुनुहुन्थ्यो। कसैलाई म दाइ भन्थेँ, कसैलाई अंकल। यस्तो कठिन समयमा, आफ्नो कोही नभएको ठाउँमा आफ्नै जस्तो मान्छे भेट्दा अलि सान्त्वना मिल्ला भन्ने सोचेर बाबाले पनि एकपटक भेट्न भन्नुभएको थियो।
मसँग ऊर्जा थिएन, औषधि खाइरहेको थिएँ, र एकदमै एक्लो महसुस गरिरहेको थिएँ। तर पनि, “यो अपरिचित शहरमा आफ्नै मान्छे भेटेँ भने चर्को घाममा छायाँ जस्तै शान्ति मिल्ला कि” भन्ने आशाले भेट्न गएँ।
त्यस दिन एक जना अंकललाई भेट्न पाइएन, तर जसलाई म दाइ भन्थेँ, उहाँसँग भेट भयो। कुराकानीको क्रममा उहाँले “तिमी बसेको ठाउँ हेर्न जाउँ न” भन्नुभयो। मैले १० वर्षभन्दा बढी समयदेखि चिन्ने, आफ्नै दाइ मानेको मान्छे भएकाले विश्वास गरेर आफ्नो अपार्टमेन्ट देखाउन लगेँ।
अपार्टमेन्टमा बसेर कुरा गर्दा मेरो स्वास्थ्यको विषय निस्कियो। मैले आफ्नो संघर्ष सबै सुनाएँ—रोएर, खुलेर, कति गाह्रो भइरहेको छ भनेर।
तर मलाई थाहा थिएन—जसलाई म दाइ मान्थेँ, जसलाई हाम्रो परिवारले आफ्नो मान्थ्यो—उही मान्छे एक राक्षस रहेछ।
म बलात्कृत भएँ।
मेरो भित्र बाँकी रहेको सबै आशा, सबै शक्ति, त्यही क्षण हरायो। म चिच्याउन चाहन्थेँ, बोल्न चाहन्थेँ, परिवारलाई भन्न चाहन्थेँ। तर त्यो अवस्थामै पनि डर लाग्यो—“यदि मैले केही भनेँ भने मेरो परिवार नै टुट्छ कि?” भनेर।
माफ गर्नुहोस् बाबा, आज यसरी भन्न बाध्य भएँ।
तपाईंलाई भन्न कहिल्यै हिम्मत आएन। सायद तपाईं मेरो साथमा हुनुभएको भए, तपाईंको काखमा रोएर म लड्न सक्थेँ होला। तर म धेरै टाढा थिएँ—त्यो बेला सास फेर्न नै गाह्रो भइरहेको अवस्थामा, म आफ्नो लागि कसरी लड्थेँ होला?
म केही भन्न सकिनँ—कसैलाई पनि।
आफ्नै अस्तित्वदेखि घृणा लाग्न थाल्यो। वर्षौँको संघर्षपछि मेरो आत्मा, शरीर, दिमाग र मन—सबैले हार माने। परिवारको बारेमा सोचेर जीवन त्याग्न पनि सकिनँ। तर यो घटना हरेक दिन मलाई भित्रैदेखि खाइरहेको छ। म राम्ररी सास फेर्न सक्दिनँ, खान सक्दिनँ—मलाई लाग्छ म एउटा जिउँदो लास हुँ।
उता, त्यो राक्षस आफ्नो घर फर्कियो र खुला रूपमा बाँचिरहेको छ।
आज अलि हिम्मत जुटाएर यो लेखेकी हुँ। मलाई थाहा छ—मलाई न्याय नपर्ला। अब लड्ने हिम्मत पनि छैन। तर जसले मसँग यस्तो अन्याय गर्यो, उसले यसको परिणाम अवश्य भोग्नुपर्छ। उसले भविष्यमा अरू कसैलाई यस्तो गर्न नपाओस्।
म आफ्नो सम्पूर्ण परिवारसँग माफी माग्न चाहन्छु।
सायद यसपछि तपाईंहरू मसँग निराश हुनुहुन्छ होला।
तर सधैं निराश पारिरहने म—एउटी असफल व्यक्ति त हुँ नै।
अन्त्यमा, एउटा प्रश्न—
कसैको जीवन बरबाद गरेर बाँच्दा कस्तो महसुस हुन्छ, सागर लाम्साल क्षेत्री?