03/06/2026
Pls hide my identity po.
Isa po akong silent reader ng page ninyo, at ngayon lang ako nagkalakas ng loob na ibahagi ang pinagdadaanan ko dahil pakiramdam ko… hindi ko na alam kung anong gagawin ko.
Ako po ay 28 years old, at ang kinakasama ko ay 31. Halos mag-10 years na kaming nagsasama. Sa totoo lang, masasabi kong maayos naman ang pagsasama namin. Maalaga siya, binibigay niya ang mga kailangan at gusto ko, at ramdam kong mahal niya ako.
Pero may isang bagay na matagal naming hinaharap hindi pa rin ako nabubuntis. Hindi naman namin ito ginawang malaking issue sa relasyon namin, pero hindi ko maikakaila na may pressure mula sa mga tao sa paligid namin.
Magkaiba po kami ng ugali. Siya ay palakaibigan, samantalang ako ay introvert. Madalas, pagkatapos niya akong sunduin sa trabaho, bilhan ng pagkain, at alagaan magpapaalam na siya para pumunta sa mga kaibigan niya. Pinapayagan ko siya, dahil buo ang tiwala ko sa kanya noon.
Hanggang sa may isang pangyayari na tuluyang nagbago sa akin.
Nagkaroon kami ng maliit na away bago mag-Christmas, at gaya ng dati, umuwi siya sa kanila. Sanay na ako sa ganung setup, kaya hindi ako masyadong nag-alala. Pero isang araw, dumating ang ate ko at may sinabi siyang hindi ko inaasahan may napapansin daw silang kakaiba sa kinakasama ko. May babae raw na madalas niyang kausap at kasama.
Doon na nagsimula ang lahat.
Nag-imbestiga ako, at doon ko nalaman ang totoo niloloko niya ako. May bago siyang nakilala, pinsan ng tropa nila. Hindi ko napigilan ang sarili ko, kinompronta ko siya pati mga kaibigan niya. Doon ko nailabas lahat ng sakit at sama ng loob ko. Sabi nila, hindi raw nila alam na may namamagitan na pala. Biro-biruan lang daw sa una… pero umabot sa punto na naging totoo.
Mas lalo akong nasaktan nang malaman ko na yung babae ay may asawa at dalawang anak na.
Parang gumuho ang mundo ko. Nawala ang kapayapaan ko.
Hanggang sa nakiusap ang pamilya niya na bigyan ko siya ng isa pang pagkakataon. Sabi nila, natukso lang daw. Nakita ko rin ang pagsisisi niya umiiyak siya, nagmamakaawa, at sinabing hindi na niya uulitin. Binlock na niya ang lahat ng koneksyon niya sa babae at pinangakong magbabago.
Pinatawad ko siya… dahil mahal ko.
Lumipas ang ilang buwan, at ginawa naman niya ang mga pinangako niya. Mas maaga na siyang umuuwi, hindi na siya tumatambay mag-isa, at kung lalabas man siya, sinasama na niya ako. Mas naging maalaga siya kaysa dati.
Pero kahit ganun… hindi pa rin bumabalik ang dati kong kapayapaan.
Nawala ang tiwala ko. Madalas ko pa rin maalala ang ginawa niya. Napapaisip ako kung bakit niya nagawa iyon kahit wala naman akong pagkukulang. Napapaiyak ako sa mga alaala. Minsan, hindi ko maiwasang isumbat sa kanya ang nangyari… at alam kong nasasaktan ko rin siya.
May nagsabi sa akin na hindi raw ako tuluyang maghi-heal kung mananatili ako sa kanya.
Kaya ngayon, naguguluhan ako.
Nakikita ko ang effort niya. Nakikita ko ang pagbabago niya. Pero yung sakit… nandito pa rin. Yung takot, yung pagdududa, yung pagiging paranoid hindi ko matanggal.
Ganito pala kapag niloko ka ng taong pinagkatiwalaan mo ng buong puso.
Hindi ko alam kung pipiliin ko bang manatili at subukang buuin ulit ang tiwala… o piliin ang sarili ko para mahanap ang kapayapaan na nawala sa akin.
Sana po mabigyan ninyo ako ng payo.
Maraming salamat po.
