30/06/2026
🗯 KWENTONG PAGTAWID NG PAMILYANG PANTAWID ⬆️
Mula sa pangarap na puno ng pag-asa hanggang sa pag-abot ng tagumpay na pinanday ng pagsisikap—
ANG KWENTO NG ISANG ANAK MOLBOG AT BATANG 4PS
------------------------------------
Ako po si Zherna-Chin C. Mohammad, 24 taong gulang at pangatlo sa anim na magkakapatid. Nakatira at ipinanganak ako sa Barangay Agutayan, Balabac, Palawan. Mula pa noong bata ay mulat na ako sa totoong hamon ng buhay at kahirapan. Lalo nga pong naging mabigat ang aming pinagdaanan simula noong makulong ang aming “Ama” Tatay, way back 2010. Kahit alam naming wala siyang kasalanan, wala rin kaming sapat na kakayahan noon upang maipaglaban ang hustisya para sa kanya. Dahil dito, ang aming “Indu” Nanay na si Nelita C. Mohammad ang mag-isang nagsumikap at nagsakripisyo upang maitaguyod ang aming pamilya at maipagpatuloy ang aming pag-aaral.
Isa po pala siyang miyembro ng 4Ps, kung kaya’t malaki ang naitulong ng programang ito sa amin, sapagkat sa tulong nito ay nakapag-aral kaming magkakapatid sa kabila ng kahirapan at mga pagsubok na aming hinarap sa buhay.
Mula pa noong ako ay nasa Elementarya, talagang sinubok na po ako ng tadhana. “Tugu ini mongu’ odduw na ogsulod ako kaay iskulan minsan indaay tsinelas, pogpanow kaay kurusuwan, minsan dulok atawa liyud sukor lamang ko iskul. Wada ina nga su’ mutukaan, indaay kay noga bugas, suga ogbaalon Indu ku pogmistang nolang siya sukor kay lamang kookun muku mgo tipusod ko.” (May mga araw pa nga na pumapasok ako sa school na walang tsinelas, naglalakad sa putikan, kahit ulan o di kaya ay baha para lamang makapag-aral. Minsan pa nga, wala kaming bigas, pero ang ginagawa ng nanay ko, naglulugaw na lang siya para lamang makakain kaming magkakapatid).
Ito pa, isa rin po pala sa naging specialty na ulam namin noon na hinding-hindi ko makakalimutan ay ang “kinurot punti” (hilaw na saging na ginidgid na nilalagyan ng asin, sibuyas at tuyo). Buti na lamang at malawak ang sagingan namin noon kaya kahit papaano ay may pantawid gutom, nauulam at makain kami.
Sa kabila ng mga pagsubok na ito, hindi po naging hadlang ang salitang “Kahirapan” upang ipagpatuloy ko ang aking pag-aaral. Sa tulong po ng programang 4Ps, nabigyan ako ng suporta at pag-asa upang magpatuloy. Nagsumikap po ako at nagtapos bilang Class Valedictorian noong ako ay nasa Elementarya, taong 2014.
Hindi ko alam noon kung magpapatuloy pa ba ako sa aking pag-aaral sa High school. Dahil noong panahon ng aming batch ay wala pang Grade 7 sa lugar namin. Ngunit, nag desisyon po akong magpatuloy kahit wala kaming sapat na pera. Tanging lakas ng loob at tiwala na lamang po sa sarili ang kinapitan ko. “Tugu ini mongu odduw na ogsulod ako kaay iskulan minsan indaay luto’ perak, wada inaa, ogurukok nu tungol ko kaay udap. Suga’ kuwan ku sige lang, kaya ko iti minsan muhunit atas kutubos ga ako mogiskul”. (May mga araw na pumapasok ako sa school na walang baon na pera, minsan pa nga ay kumakalam na ang sikmura ko sa sobrang gutom. Pero sabi ko sige lang, kaya ko ito dahil ang mahalaga ay makapagtapos ako sa aking pag-aaral). Araw-araw, paulit-ulit, ganoon po ang naging cycle ng aking buhay.—School, bahay— bahay, school. Wala mang karangyaan, pinili kong magpursige dahil alam kong edukasyon lamang ang susi upang mabago ang aming kalagayan.
Noong ako ay mag Senior High School na, pinili ko ang TVL, Agri-Crops Production dahil nais kong mas matuto pa tungkol sa Agrikultura. Dahil ang tanging kabuhayan lamang namin noon ay ang pagkakaingin. Mahirap din ang proseso mula sa “ponubong, pondurok, pogtugal, tubos mongilamun gasi”. Minsan pa nga kung mamalasin ay wala ka ring maaani dahil sa mga insekto o hindi kaya minsan ay mas nauuna pa mag-ani ang unggoy kaysa sa may-ari ng pananim.
Naranasan din naming mag- agar, sobrang hirap din ng proseso, kailangan mo pang mag-antay ng ilang buwan para maka-harvest. Isa rin pala sa kabuhayan namin noon ay ang pagkokopras ng niyog. Ilan lamang po ito sa kalimitam na ikinabubuhay at kabuhayan sa aming lugar. Kaya habang nag-aaral ako, nagsisikap din akong tumulong sa aking pamilya sa pamamagitan ng pagtitinda tuwing bakasyon. Natuto akong magsikap, magtiyaga, at mangarap nang mas mataas para sa aking sarili at sa aking pamilya.
Sinabi ko noon sa sarili ko na, “Kiya’ nu ako moimuk morunasan ini hunit na nulubayan ku, kansa kugunahan ko mogtubos mogiskul sukor ku motubangan mgo tipusod ko muku Indu ko” (Ayaw ko na maranasan iyong hirap na naranasan ko, kaya kailangan kong makapagtapos sa aking pag-aaral para matulungan ko ang mga kapatid at nanay ko).
Sabi nga nila, hindi natin kasalanan na ipinanganak tayong mahirap, pero kasalanan na natin kung mamamatay tayong mahirap. At naniniwala po ako doon, kung kaya’t kahit gaano kalupit ang tadhana, pinilit ko pong bumangon para magpatuloy at mangarap.
Sa kabila nito, naging Class President at nanguna ako sa aming klase. At kahit hindi kami nagkaroon ng graduation dahil sa pandemic noon, masaya pa rin ako dahil finally, “Noku-Graduate nu ako High School!"
Sa tulong ng Pantawid Pamilyang Pilipino Program (4Ps), nagkaroon ako ng pag-asa na maipagpatuloy ang aking pag-aaral sa Kolehiyo. At sa tulong na rin ng ate ko, nakapag aral ako ng Kolehiyo sa Fullbright College. Kahit walang kasiguraduhan, pinili ko pa rin na magpatuloy sa aking pag-aaral. Isa rin po pala akong scholar ng Tulong Dunong Program (TDP) at malaking tulong din po ito sa pag-aaral ko.
Masasabi ko na, “Kiya’ pulan basta-basta iti pugiskul College” (Hindi pala basta-basta ang mag-aral sa College). Kasi dobleng sakripisyo at tiyaga talaga ang naging puhunan ko. Sa una, sobrang nahirapan at nanibago ako, at dahil nga pandemic noon, online classes lang kami. At to be honest, sobrang hirap mag adjust dahil hindi naman ako kagalingan sa paggamit ng mga apps at cellphone. Pero hindi ako sumuko kahit na minsan ay dumarating na sa punto na sukong-suko na ako. Totoo pala talaga na sa College mo mararanasan lahat ng hirap. Una na ay ang malayo sa pamilya, kakulangan sa pera, at sa kung paano mo i-su survive ang pang-araw-araw na mga pangangailangan mo. Kaya every time na sobrang hirap na ako, nagdadasal talaga ako. “Ogungat-ungaton ko kaay Tuhan, kuwan ko minsan mohunit tutasan ku, ibuguya lang yahi ini pongarap ko muku’ ini buhay na kuimukan ko”. (Hinihiling ko kay Allah, sabi ko kahit mahirap titiisin ko, ibigay mo lang sa akin ang pangarap na gusto ko at ang buhay na hinahangad ko).
Sa awa ng Allah, nakapagtapos ako sa kursong BSED major in Mathematics at nito lamang May 2026 ako ay naging isang ganap na LPT kahit ako ay nag-self review lamang.
Ngayon masasabi ko na malayo pa, pero malayo na rin pala ako.
Sa ngayon, nakalaya na rin po pala ang aming “Ama” Tatay at nabuo na ulit ang aming pamilya na minsan ay pinagkait sa amin ng tadhana.
Sa kasalukayan, isa po akong SK Chairman na naglilingkod sa mga kabataan mula sa Barangay Agutayan, Balabac, Palawan. At kung ako po ay inyong tatanungin kong bakit pinili kong maglingkod sa mga kabataan ay dahil nais kong makatulong sa mas marami pang kapwa kong Kabataang Molbog na magkaroon ng inspirasyon na mag-aral, mangarap, at magsikap para sa kanilang kinabukasan. Lagi ko pong sinasabi na “Kiya’ kitoy basta Molbog lang, suga’ Molbog kitoy na tugu koimukan putunayan, Molbog na tugu pongarap. Kansa minsan muhunit, subay kitoy mogtuyo sukor moumpot toy ini pongarap na koimukan toy”. (Hindi tayo basta Molbog lang, pero Molbog tayo na may nais patunayan, Molbog na may pangarap). Kaya kahit mahirap, kailangan nating magsikap upang maabot ang mga pangarap na gusto natin. Dahil naniniwala po ako na hindi hadlang ang salitang “Kutiksaan” o “Kahirapan” kapag ang puso natin ay puno ng pangarap at determinasyong mangarap.
Kaya bilang isang batang Molbog at anak ng 4Ps, lubos po akong nagpapasalamat dahil napakalaki ng naitulong ng inyong programa upang makapagtapos ako sa aking pag-aaral at maabot ko ang aking pangarap. Hindi man naging madali ang lahat, ngunit sa bawat pagsubok ay natuto akong maging matatag at lumaban. Kaya sa aking mga kapwa kabataang Molbog, nais ko pong sabihin na patuloy lang po kayong mangarap at magsumikap. Sobrang proud po ako sa bawat isa sa inyo, dahil sa kabila ng mga hamon sa buhay, patuloy kayong bumabangon, nagsisikap, at nangangarap. Tandaan po ninyo na hindi tayo basta Molbog lang, tayo ay mga kabataang Molbog na may nais patunayan at handang gawin ang lahat upang maabot ang ating mga pangarap.
Sa muli, taos-puso po akong nagpapasalamat sa programa ng 4Ps. Isa po ako sa mga kabataang mulat sa kahirapan at tulad ng marami, minsan din po akong nagsumikap at nangarap. Habang buhay po akong magpapasalamat sa inyong programa na naging daan upang maabot ko ang aking pangarap. Maraming maraming salamat po.
----------------------------------------------------
Ang kwento ni Zherna-Chin Mohammad ay nagpapaalala sa ating lahat na ang kahirapan ay hindi sukatan ng magiging kinabukasan. Kapag may tiyaga, sipag, pananampalataya, at mga taong handang umalalay, walang pangarap na imposibleng maabot. ❤
“Ang bawat tagumpay ay nagsisimula sa isang taong piniling huwag sumuko.” 🙌
