16/11/2025
Mga OFW makakarelate kayo dito 😬
‼️❌ P A D A L A ❌‼️
---
Mainit sa Saudi.
Araw-araw, pakiramdam ko natutuyo na ang balat ko sa tindi ng sikat ng araw. Pero hindi ko alintana iyon — basta makapadala ako ng pera sa Pilipinas, ayos lang. Sa bawat sahod ko, agad kong ipinapadala kay Ernesto. Para raw sa bahay na ipinapatayo namin. Para sa mga anak naming nag-aaral. Para sa kinabukasan.
Madalas kong isipin, “Ito siguro ang sukli ng lahat ng hirap — makitang maayos ang pamilya ko kahit malayo ako.”
Gabi-gabi, tinatawagan ko si Ernesto.
“Hello, Mahal,” lagi kong bungad.
“Pagod ako, ‘Nay. Bukas na lang tayo mag-usap,” madalas niyang sagot.
Noong una, inunawa ko. Siguro nga pagod lang siya. Pero habang tumatagal, nagiging madalas ang dahilan. Hanggang sa dumating ang mga gabing wala na talaga siyang sagot. Naiwan lang akong nakatitig sa cellphone, nakikinig sa katahimikan.
Isang gabi, habang nagpapahinga ako sa maliit kong kwarto, may natanggap akong mensahe. Litrato.
Si Ernesto — yakap ang isang babae. Bata pa, naka-mini dress, at nakangiti. Sa baba ay may message;
“Habang nagpapakahirap ka diyan, dito siya naglalasing at nilulustay ang perang pinaghirapan mo.”
Parang may sumampal sa akin.
Hindi ko na namalayang tumulo ang luha ko. Humagulhol ako nang walang tunog, kasi ayokong marinig ng kasamahan ko sa kwarto. Pinikit ko ang mga mata ko, pilit kong inalala lahat ng sakripisyong ginawa ko — ang gabi-gabing pag-aalaga ng anak ng iba, ang mga araw na tiniis ko ang pangungulila, lahat para sa kanya.
Kinabukasan, pumasok pa rin ako sa trabaho. Tahimik. Para akong robot — naglilinis, nagluluto, nag-aalaga. Pero sa bawat pisil ng labahan, pakiramdam ko pinipiga rin ang puso ko.
Pag-uwi ko sa Pilipinas matapos ang apat na taon, halos hindi ko makilala ang bahay namin. Wala na ang mga gamit. Ang pader, sira-sira na.
“Nasaan si Ernesto?” tanong ko sa kapitbahay.
“Umalis na, Minda. Kasama ‘yung babae at iniwan ang mga anak mo"
Hindi ko alam kung paano ako nakaluhod sa gitna ng sala. Tahimik lang akong umiyak. Lahat ng pinagpaguran ko — nawala.
Pero biglang lumapit si Lyka ang anak ko. “Ma, huwag ka nang umiyak. Nandito pa kami.”
At doon ako natauhan.
Oo nga. Iniwan ako ng asawa ko, pero hindi ako iniwan ng mga anak ko.
Kaya bumalik ako sa abroad.
Ngayon, hindi na para sa kanya.
Para na lang sa amin ng mga anak ko.
---
Ngayon alam ko na — hindi lahat ng pagod ay may gantimpala, pero bawat sakripisyong mula sa puso ay may kabayaran sa tamang panahon. At kung may nawala man sa akin, hindi iyon ang pera — kundi ang taong hindi marunong pahalagahan ang pagmamahal kong totoo.
- Katha ni Chichi
゚viralシalシ
Please like and share thank you 🥰🙏
