30/08/2026
Kung hiram lang ang ating buhay, bakit kasalanan ang isauli ito?
Kung tayo’y pansamantalang hinubog mula sa abo’t unos ng mundo;
Bakit ang pusong ibig nang magpahinga sa bigat ng pag-iral,
Ay itinuturing na salarin sa sariling pagpanaw?
Sa bawat umagang sumisilang na pasan ang dalamhati,
May mga kaluluwang pagod nang makipagtuos sa sarili;
Mga matang natutong ngumiti habang lihim na nalulunod,
At mga dibdib na sa katahimikan ay unti-unting naaagnas at nadudurog.
Hindi ba’t ang ulan ay bumabalik din sa ulap na pinagmulan?
At ang alon ay yumuyukod din sa dagat na kanyang tahanan?
Kung gayon, bakit ang taong ibig nang humimlay sa katahimikan,
Ay hinahatulan ng mundong hindi naman batid ang kanyang pinagdaanan?
Madaling sabihing “lumaban ka” mula sa pampang ng liwanag,
Kapag hindi ikaw ang nilalamon ng sariling bagabag;
Kapag hindi mo pasan ang gabing walang ibang yakap
Kundi gunita ng sakit at pangungulilang walang katapat.
Kung hiram lang ang ating buhay, bakit tila tayo’y bilanggo?
Na bawal mapagod, bawal bumitaw, bawal maglaho;
Samantalang ang daigdig ding ito ang unang naglatag
Ng mga sugat na sa puso nati’y walang lunas na matagpuan.
Ngunit marahil ang tanong ay hindi upang hingin ang wakas,
Kundi upang marinig ng mundo ang pusong sugatan at salat;
Sapagkat may mga taong hindi naman ibig tuluyang mawala,
Kundi nais lamang takasan ang sakit na hindi na nila madala.