29/07/2026
Para sa mga taong ginagawang biro, pang-aasar, o panglalait ang paglalaslas at pagpapakamatay ng iba—nakakahiya kayo.
Hindi ko maintindihan kung paano ninyo nagagawang pagtawanan ang isang bagay na halos naging dahilan na para mawala ang buhay ng isang tao. Ang mas nakakalungkot, ginagamit pa ninyo ito bilang insulto kapag galit kayo o gusto ninyong ipahiya ang isang tao.
Hindi ba sumasagi sa isip ninyo na may mga taong umabot sa puntong saktan ang sarili nila dahil hindi na nila kayanin ang sakit na dinadala nila? Habang kayo ay nagtatawanan at nang-aasar, may taong araw-araw na pilit bumabangon kahit pagod na pagod na siyang mabuhay.
Ang paglalaslas ay hindi katatawanan. Ang pagpapakamatay ay hindi punchline sa mga biro ninyo. At ang depresyon ay hindi kahinaan ng pagkatao.
Napakadaling magsabi ng "arte lang yan," "nagpapapansin lang yan," o gawing biro ang mga peklat na nakikita ninyo. Pero hindi ninyo alam kung ilang gabi silang umiyak nang mag-isa, ilang beses nilang kinailangang pigilan ang sarili nila, at ilang laban ang tinahimik nila para lang manatiling buhay hanggang ngayon.
Kaya kung isa ka sa mga taong ginagamit ang trauma, sugat, paglalaslas, o pagtatangkang magpakamatay ng iba bilang pang-asar, hindi ka nakakatawa. Wala kang ipinapakitang tapang. Ang ipinapakita mo lang ay kakulangan ng empathy at respeto sa pinagdadaanan ng ibang tao.
Hindi lahat ng sugat ay nakikita. Hindi lahat ng laban ay ipinapakita. At hindi lahat ng taong nakangiti ay okay.
Bago ka tumawa, manghusga, o mang-asar, isipin mo muna na maaaring ang bagay na ginagawa mong biro ay dahilan kung bakit may isang taong hirap na hirap manatiling buhay.
Mental health is not a joke. Depression is not a joke. Self-harm is not a joke. Su***de is never a joke.
At kung kailangan pa itong ipaliwanag sa'yo, baka ikaw ang may dapat pag-isipan sa sarili mo.
