27/05/2026
“Ba’t ka ba nahihilig sa Nature trip at pagakyat ng bundok?”
Hindi ko agad masagot ‘yan dati.
Kasi ang nakikita lang nila—
yung pagod.
yung gastos.
yung akala nila sayang lang sa oras kasi imbis na ipahinga mo o kaya laba day mo kasi day off mo
yung pag-uwi mo lutang, hingal, at minsan… pilay pa.🥺😂
Minsan Nakikita nila na
bumibili ako ng hiking shoes kahit may sapatos naman ako.
May bag na pang-bundok kahit hindi ko naman dinadala sa mall.
Tapos sasabihin nila—
“Ang arte mo, akyat ka lang naman.”
Mapapangiti ka na lang talaga.
Kasi paano ko ba ipapaliwanag na hindi lang “akyat” yun?
Hindi nila nakita yung unang beses na gusto ko nang sumuko—
yung tipong bawat hakbang, parang ayoko na.
Pero tinuloy ko.
Hindi nila nakita yung moment na tahimik ka sa bundok…
walang signal, walang ingay—
at doon mo maririnig yung sarili mo.
Hindi nila nakita kung paano ako nagbago.
Dati, mabilis akong mainis.
Ngayon, natuto akong maghintay.
Dati, gusto ko laging madali.
Ngayon, naiintindihan ko na may mga bagay talagang pinaghihirapan.
Dati, sarili ko lang iniisip ko.
Ngayon, marunong na akong tumingin sa iba—
magtanong kung okay lang sila, mag-abot ng tubig, maghintay sa nahuhuli.
Dito mo din mas makikilala yung mga kaibigan o kasama mo sa journey kung sino ba yung nangiiwan, walangpakielam sa kasama at kung sino ba yung puro appreciation lang ang maririnig mo at hindi puro reklamo sa journey 😇
At pinaka-importante…
natutunan kong hindi pala ako mahina.
Kasi sa bawat akyat, may version ako ng sarili ko na naiwan—
yung pagod, yung doubts, yung takot.
At may bagong ako na bumababa—
mas matatag, mas kalmado, mas buo.
Kaya kapag tinanong nila ulit ako—
“Ba’t ka ba akyat nang akyat?”
Hindi ko na kailangan ng mahabang explanation.
Saan agad ang Next "ang sagot" 😂
Ngingiti na lang ako at sasabihin—
“Kasi doon ko nakikilala sarili ko.” 🫶🏼
At kung sino ang tunay sa mga kaibigan ko🌄💚
