14/07/2026
Habang nakatanaw ako sa pinto ng panel interview room, hinihintay na tawagin ang pangalan ko, nagsimula nang pagpawisan ang mga palad ko. Hindi ko maiwasang kabahan. Ang tagal na rin kasi mula noong huli akong humarap sa isang panel interview, siguro noong thesis defense ko pa sa college.
Ganoon pa rin pala ang feeling. Kahit alam mong naghanda ka, kahit feeling mo alam mo naman ang mga posibleng itanong, nandiyan pa rin 'yung takot na baka hindi mo masagot nang maayos o hindi mo maipahayag nang malinaw ang gusto mong sabihin.
But thank God... nabunutan na rin ako ng tinik.
May isang tanong na tumatak talaga sa akin.
"Paano kung hindi ka namin kunin?"
Nagulat ako sa sarili kong sagot.
Wala akong naramdamang kaba. Wala rin akong lungkot.
Ang sabi ko,
"Okay lang po. Isang malaking accomplishment na po para sa akin na makarating sa panel interview. It means that you recognized my hard work and saw my contributions to the division and to the Bureau."
Paglabas ko ng interview room, doon ko na-realize...
Ganito pala ang pakiramdam kapag alam mong ginawa mo ang best mo. Naghanda ka. Ibinigay mo ang lahat ng kaya mo. At pagkatapos noon, ipinagkatiwala mo na kay God ang resulta.
Ang sarap pala sa pakiramdam na wala kang what ifs.
Whatever the outcome, I know I gave it my all.
And maybe that's what faith really is.
Doing everything you can, then letting God do what only He can.
Kung para sa akin, ibibigay Niya.
Kung hindi man, naniniwala akong may mas magandang plano Siyang nakalaan.
For now, my heart is at peace. ❤️