https://www.facebook.com/522429224297164/

Mackie-Keon, Looc balamban cebu, Cebu City (2026)

20/05/2026

Tahimik Lang Ako Noon, Pero Hindi Mo Alam Kung Gaano Ako Lumalaban”

Tahimik lang akong tao.

Hindi ako yung mahilig magreklamo.
Hindi ako yung bawat problema, ipo-post agad sa social media.
Hindi rin ako yung marunong magsabi agad kapag nasasaktan na.

Kaya siguro akala ng karamihan…
mahina ako.

Akala nila okay lang ako palagi.
Na kapag nakikita nila akong nakangiti, wala akong problema.

Pero hindi nila alam…
ilang beses na akong umiyak nang palihim.
Ilang gabi na akong hindi makatulog kakaisip kung paano ako babangon kinabukasan.

Ang dami kong laban na hindi ko naman ikinuwento kahit kanino.

Habang sila busy sa panghuhusga…
ako tahimik na lumalaban.

Lumaki akong sanay magtiis.

Kapag may problema sa bahay, tatahimik nalang ako.
Kapag nasasaktan ako, ikukulong ko nalang sa sarili ko.
Kapag pagod na pagod na ako, ngingiti pa rin ako para walang mag-alala.

Kasi pakiramdam ko noon, bawal akong mapagod.

Pakiramdam ko kailangan kong maging matatag palagi.

Pero alam mo yung pinaka nakakapagod?

Yung ikaw nalang palagi yung umiintindi.
Ikaw nalang palagi yung nagpapakumbaba.
Ikaw nalang yung tahimik kahit ikaw na yung pinaka nasasaktan.

Naalala ko pa noon, habang lahat sila masaya…
ako tahimik lang sa isang tabi, iniisip kung paano ko aayusin yung buhay ko.

Hindi dahil tamad ako.
Hindi dahil wala akong pangarap.

Kundi dahil sobrang dami ko nang pasan.

May mga araw na gusto ko nalang sumuko.
Yung tipong gigising ka pero pagod ka na agad kahit wala pa namang nangyayari.

Pero wala eh.
Kailangan kong lumaban.

Kasi may mga taong umaasa sakin.
May mga pangarap akong ayokong mamatay nalang kasama ng pagod ko.

Kaya kahit durog na durog na ako…
bumabangon pa rin ako.

Tahimik nga lang.

Hindi nila alam kung ilang beses kong kinwestyon yung sarili ko.

“Hanggang kailan ganito?”
“Makakaahon pa ba ako?”
“May mangyayari pa ba sa buhay ko?”

Habang yung iba minamaliit ako…
lalo akong nanahimik.

Hindi dahil wala akong kayang sabihin.
Kundi dahil alam kong hindi lahat ng laban kailangang ipagsigawan.

Minsan, yung totoong matapang…
sila yung tahimik na lumalaban araw-araw kahit pagod na.

Dumating pa sa punto na pati taong mahal ko, hindi na ako maintindihan.

Sinasabi nilang:
“Ang tahimik mo kasi.”
“Hindi mo kasi sinasabi nararamdaman mo.”

Pero paano ko ipapaliwanag yung pagod na kahit ako hindi ko na maintindihan?

Paano ko sasabihin na unti-unti na akong nauubos habang pilit kong inaayos lahat?

Hanggang sa isang araw…
napagod nalang akong ipaliwanag yung sarili ko.

Pinili kong manahimik at magfocus nalang sa pagbangon.

Unti-unti kong inayos yung sarili ko.
Yung confidence kong matagal nilang sinira.
Yung pangarap kong muntik ko nang sukuan.
Yung puso kong ilang beses nang nadurog.

At doon ko narealize…

Hindi pala kailangan maging maingay para maging matatag.

Kasi minsan, yung taong tahimik…
sila pala yung may pinakamabigat na laban.

Ngayon, hindi pa rin perpekto yung buhay ko.

May mga araw pa ring mahirap.
May mga gabi pa ring mabigat.

Pero proud ako sa sarili ko.

Kasi despite everything…
nandito pa rin ako.

Lumaban.
Bumangon.
At patuloy na sumusubok.

Kaya sa lahat ng taong tahimik lang pero araw-araw lumalaban…

Proud ako sainyo.

Kahit walang nakakakita ng pagod niyo.
Kahit walang pumapalakpak sa mga tahimik niyong tagumpay.

Tandaan niyo…

Hindi sukatan ng lakas yung pagiging maingay.

Minsan, yung pinaka tahimik…
sila yung pinaka matapang.

20/05/2026

“Mahal Na Mahal Kita, Pero Hindi Ko Kayang Sirain Ang Sarili Ko”

Hindi naging madali sakin ang desisyong umalis.

Sa totoo lang, ilang beses kong pinilit na manatili. Kahit pagod na pagod na ako, kahit gabi-gabi na akong umiiyak habang natutulog ka sa tabi ko na parang wala lang.

Minahal kita nang buong puso.

Yung tipong kahit ako na yung nasasaktan, iniisip ko pa rin kung okay ka lang ba. Kahit ilang beses mong binasag yung tiwala ko, pinilit kong intindihin ka. Pinilit kong paniwalaan yung mga “sorry” mo kahit paulit-ulit mo namang ginagawa.

Kasi mahal kita eh.

At minsan, yun yung problema.

Kapag sobrang mahal mo yung tao, nakakalimutan mo nang mahalin yung sarili mo.

Naalala ko pa noon, sabi mo sakin:
“Hindi kita iiwan.”
“Kahit anong mangyari, ikaw lang.”

Pinanghawakan ko lahat ng yun. Kaya kahit may mga gabing ramdam kong may nagbabago sayo, nilaban ko pa rin tayo.

Pero dumating yung punto na napagod na akong magbulag-bulagan.

Napansin kong hindi ka na tulad ng dati.
Hindi ka na excited kausap ako.
Hindi mo na ako hinahanap.
Hindi mo na napapansin kapag tahimik ako.

At ang pinakamasakit?
Masaya ka pa rin… kahit unti-unti na akong nauubos.

Habang ako, halos hindi na makilala yung sarili ko.

Dati masayahin ako.
Mahilig akong tumawa.
Mahilig akong mangarap.

Pero habang tumatagal tayo, parang nawawala lahat sakin.

Araw-araw akong nagtatanong:
“Bakit parang hindi na ako sapat?”
“May mali ba sakin?”
“Bakit ang dali mo akong saktan?”

Hanggang sa isang gabi, habang umiiyak ako sa banyo para hindi mo marinig… bigla akong napatingin sa salamin.

At hindi ko na kilala yung taong kaharap ko.

Namumugto yung mata.
Pagod na pagod.
Punong-puno ng lungkot.

Doon ko narealize…

Mahal kita.
Sobrang mahal.

Pero hindi ko kayang sirain ang sarili ko para lang mapanatili ka.

Hindi ko kayang ubusin yung pagkatao ko kakahabol sa taong hindi naman sigurado sakin.

Kaya unti-unti akong lumayo.

Hindi dahil hindi na kita mahal.
Kundi dahil kailangan ko namang piliin yung sarili ko.

At alam mo kung ano yung pinakamahirap?

Yung araw-araw mong gustong bumalik…
pero pinipigilan mo yung sarili mo dahil alam mong kapag bumalik ka, ikaw na naman yung mawawala.

Ang daming gabi na gusto kitang i-message.
Gusto kong sabihin na miss na miss na kita.
Na sana ayusin nalang natin.

Pero naalala ko lahat ng iyak ko.
Lahat ng gabi na feeling ko hindi ako enough.
Lahat ng pagkakataong pinili mong saktan ako kahit alam mong mahal kita.
Kaya pinili kong manahimik.

Hindi dahil okay na ako.
Kundi dahil alam kong yun yung kailangan ko para tuluyang makabangon.

Minsan talaga, hindi sapat yung pagmamahal para magstay.

Kasi paano mo mamahalin ang ibang tao…
kung sarili mo mismo, unti-unti mo nang sinisira?

Ngayon, unti-unti ko nang binubuo yung sarili ko.

Masakit pa rin.
May mga gabi pa ring naaalala kita.

Pero mas pipiliin ko na yung tahimik na sakit…
kaysa araw-araw akong umiiyak sa relasyon na ako nalang ang lumalaban.

At kung sakaling magkita ulit tayo balang araw…

Sana makita mo yung taong halos mawala dahil lang mahal na mahal ka.

At sana maintindihan mo kung bakit ako umalis.

Hindi dahil kulang yung pagmamahal ko.

Kundi dahil sa wakas…
natutunan ko ring mahalin yung sarili ko.

18/05/2026

Hindi Ako Nagsalita… Pero Alam Kong Niloloko Mo Na Ako

Hindi naman talaga mahirap mahalin ka.

Sa totoo lang, kahit ilang beses mo kong nasaktan noon, pinipili pa rin kitang intindihin.

Kasi mahal kita eh.

At kapag mahal mo yung tao, minsan pinipilit mong paniwalaan yung mga kasinungalingang alam mo namang unti-unti nang sumisira sayo.

Noong una, ramdam ko lang na may nagbabago.

Hindi ko maipaliwanag.

Parang may malamig na distansyang unti-unting nabubuo satin kahit magkatabi naman tayo.

Mas madalas ka nang nakangiti sa cellphone mo kaysa sakin.
Mas madalas ka nang “busy.”
Mas madalas ka nang mawala kahit magkasama tayo.

Pero tahimik lang ako.

Hindi dahil wala akong nararamdaman.

Kundi dahil natatakot akong tama yung kutob ko.

Ayokong dumating sa puntong kailangan kong tanggapin na yung taong pinaka pinagkatiwalaan ko… siya rin palang sisira sakin.

Kapag nagtatanong ako, lagi mong sagot:

“Wala yon.”
“Kaibigan ko lang.”
“Ang OA mo.”

Kaya minsan, pinipilit kong isipin na baka ako nga yung mali.

Baka pagod ka lang.
Baka overthinker lang ako.
Baka gumagawa lang ako ng problema.

Pero alam mo yung masakit?

Yung kahit wala ka pang nahuhuling ebidensya… ramdam na ramdam mo nang hindi ka na mahal tulad ng dati.

Kasi nag-iiba yung paraan ng pagtingin nila sayo.
Nag-iiba yung lambing.
Nag-iiba yung effort.

At yung taong dating takot mawala ka…

Biglang parang okay lang kahit masaktan ka.

Naalala ko pa yung gabing magkatabi tayo pero pakiramdam ko sobrang layo mo.

Habang natutulog ka, tahimik lang akong nakatingin sayo.

Iniisip ko kung paano tayo napunta sa ganito.

Paano naging stranger yung taong dati kong tahanan.
At habang hawak mo cellphone mo kahit madaling araw na…

Doon ko unang naramdaman na may iba na.

Hindi ko sinabi sayo.

Hindi ako nagwala.
Hindi ako naghalungkat ng gamit.
Hindi ako gumawa ng eksena.

Tahimik lang akong nasasaktan.

Kasi minsan, kahit hindi pa umaamin yung tao…

Alam na alam mo na yung totoo.

At alam mo kung anong pinaka masakit?

Yung makita mong unti-unti kang nawawala sa taong dati namang siguradong-sigurado sayo.

Hanggang sa dumating yung araw na nakita ko mismo.

Hindi mo alam na nabasa ko yung mga message.
Hindi mo alam na nakita ko kung paano mo siya kausapin sa paraang matagal mo nang hindi ginagawa sakin.

Yung “ingat ka.”
Yung “kumain ka na ba?”
Yung “miss na kita.”

Mga salitang dati para sakin lang.

Pakiramdam ko noon parang may humawak sa puso ko at dahan-dahang piniga habang buhay pa ko.

Pero kahit ganon…

Tahimik pa rin ako.

Kasi sa totoo lang, hindi ko kailangan ng paliwanag.

Sapat na yung nakita ko para maintindihan kong matagal mo na pala akong niloloko habang ako, pilit pa ring lumalaban para satin.

Kinabukasan, normal ka lang.

Parang walang kasalanang ginagawa.
Parang walang pusong unti-unting nadudurog dahil sayo.

At doon ko narealize…

May mga taong kayang ngumiti habang sinasaktan ka.
Tahimik akong nag-impake ng mga gamit ko.

Habang abala ka sa cellphone mo, unti-unti naman akong nawawala sa buhay mo.

Noong mapansin mong may dala akong bag, saka ka lang nataranta.

“Saan ka pupunta?”

Tiningnan lang kita.

Sa unang pagkakataon, wala na kong galit.

Pagod na lang.

“Alam ko na.”

Bigla kang natahimik.

Doon mo siguro narealize na kahit wala akong sinasabi noon…

Nararamdaman ko lahat.

Yung panlalamig.
Yung pagsisinungaling.
Yung pagkawala ng pagmamahal mo.

At bago ako tuluyang umalis, isang tanong lang yung iniwan ko sayo.

“Masaya ka ba habang sinisira mo ko?”

Hindi ka nakasagot.

Kasi minsan…

Walang matinong dahilan ang kayang magpaliwanag kung bakit kayang lokohin ng tao yung taong totoong nagmamahal sakanila.

At doon ko natutunang hindi pala lahat ng tahimik, walang alam.

May mga taong tahimik lang…

Pero gabi-gabi nang nasasaktan.

14/05/2026

“HINDI AKO GUMANTI… PERO DUMATING ANG KARMA MO…”

Hindi ko akalaing darating ako sa puntong pati sarili ko, hindi ko na makilala dahil sa sobrang sakit na iniwan mo.

Ikaw yung taong minahal ko nang buong buo. Yung tipong kahit ubos na ubos na ako, sige pa rin ako sa pag-intindi. Kahit ilang beses mong iparamdam na hindi ako sapat, pinili pa rin kitang mahalin.

Noong una, okay pa tayo eh. Masaya. Simple pero totoo. Kahit walang pera, kahit puro problema, kinakaya natin kasi magkasama tayo. Ikaw yung tahanan ko noon.

Pero habang tumatagal… parang unti-unti kang nagbabago.

Laging hawak ang cellphone. Biglang naging busy. Biglang naging malamig. Kapag nagtatanong ako, ako pa yung nagmumukhang praning.

“Wag kang OA.”
“Kaibigan ko lang yon.”
“Napapagod lang ako.”

Yan lagi mong sagot.

Hanggang sa dumating yung araw na tuluyan akong nanahimik.

Hindi dahil wala na akong nararamdaman… kundi dahil pagod na pagod na akong ipaglaban yung taong matagal nang bumibitaw.

Isang gabi, habang tulog ka, may tumawag sa cellphone mo.

Paulit-ulit.

Hindi ko sana sasagutin… pero may kakaiba akong naramdaman.

At doon ko nalaman ang lahat.

Hindi lang pala isang beses.
Hindi lang pala simpleng usapan.
Matagal mo na pala akong niloloko habang ako, todo tiwala pa rin sayo.

Pakiramdam ko noon gumuho buong mundo ko.

Yung taong pinaka iningatan ko… siya pa palang dudurog sakin.

Pero alam mo kung anong pinaka masakit?

Hindi yung panloloko mo.

Kundi yung makita kong kaya mo akong saktan nang hindi man lang nakakaramdam ng konsensya.

Hindi ako nagwala.
Hindi ako gumanti.
Hindi ko sinira pangalan mo.

Tahimik lang akong umalis.

Habang ikaw, masaya sa piling ng bago mo.

Ang dami mong sinabi noon.

“Ayaw ko na kasi toxic ka.”
“Mas masaya ako sa kanya.”
“Hindi kita kayang mahalin tulad dati.”

Masakit. Sobra.

Pero pinili kong manahimik kasi alam kong hindi ko kailangang ipilit sarili ko sa taong mas piniling saktan ako.

Unti-unti kong binuo ulit sarili ko.

Habang ikaw, todo post ng masayang relasyon niyo.
Akala ng lahat masaya ka.
Akala nila ikaw yung panalo.

Pero hindi nagtagal… nagsimula nang bumalik sayo lahat ng sakit na binigay mo sakin.

Yung babaeng ipinagpalit mo sakin?
Iniwan ka rin.

Yung mga pangakong sinabi mo sa kanya?
Ginawa rin niya sayo.

Yung pag iyak ko noon?
Ikaw na ngayon yung gumagawa.

Narinig ko sa mga kaibigan natin kung paano ka malasing gabi-gabi. Kung paano ka magmakaawang ayusin pa. Kung paano ka nasirang tao matapos kang lokohin din.

At alam mo kung anong ginawa ko?

Wala.

Hindi ako natawa.
Hindi ako gumanti.
Hindi ko ipinagkalat kahinaan mo.

Kasi naniwala akong may karma talaga sa mundong to.

Hindi man agad-agad… pero darating at darating sayo lahat ng sakit na ginawa mo sa kapwa mo.

At noong nagkita tayo ulit matapos ang matagal na panahon…

Ikaw yung umiiyak.

Habang ako, tahimik nang masaya.

Doon mo siguro narealize na hindi lahat ng taong minahal ka, mananatili habang buhay.

At minsan…

Kapag sinaktan mo yung taong totoong nagmahal sayo, darating yung araw na hahanapin mo sila… pero wala na.

Kasi yung taong sinaktan mo noon, natuto nang piliin ang sarili niya.

At yung karma?

Hindi ko na kailangang ipadala.

Kusang dumating sayo.

30/04/2026

Balang araw… maaalala mo rin ang pangalan ko.

Hindi na bilang taong minahal mo, kundi bilang taong sinayang mo.

-

Naalala mo pa ba kung paano tayo nagsimula?

Simple lang… walang engrande. Walang pangako ng “forever” agad. Pero may mga gabing magkausap tayo hanggang madaling araw, may mga tawanan na akala ko… totoo. May mga “ingat ka” at “kumain ka na ba?” na unti-unting naging dahilan kung bakit nasanay ako… sayo.

Hindi mo naman ako niligawan ng pormal, pero pinaniwala mo akong may tayo.

At ako? Tanga ako eh. Minahal kita nang buo kahit hindi ako sigurado kung buo mo rin akong pinipili.

-

Hanggang sa dumating yung araw na unti-unti kang nagbago.

Hindi na ikaw yung unang nagme-message.
Hindi na ikaw yung naghahanap kapag nawawala ako.
Hindi na ikaw yung nagpaparamdam na importante ako.

Pero nung tinanong kita… ang sagot mo lang,
“Wala ‘yan… nag-ooverthink ka lang.”

Alam mo ba kung gaano kasakit yun?

Yung pakiramdam na may mali na, pero pinaparamdam mo na ako pa yung mali sa nararamdaman ko.

-

Hanggang sa nalaman ko ang totoo.

May iba na pala.

Habang ako, buong puso kitang minamahal…
ikaw, hinahati mo na pala yung oras mo sa iba.

At ang pinakamasakit?
Hindi mo man lang ako piniling ipaglaban.

Pinili mong itago.
Pinili mong magsinungaling.
Pinili mong saktan ako… kahit alam mong wala akong ginawa kundi mahalin ka.

-

Tahimik akong umalis.

Walang eksena.
Walang sigawan.
Walang habulan.

Kasi sa totoo lang… pagod na pagod na ako ipaglaban ang taong hindi naman ako kayang piliin.

-

Ngayon, baka masaya ka na.
Baka siya na ang kasama mo.
Baka siya na yung tinatawag mong “mahal.”

Pero balang araw…

Pag dumating yung oras na hindi ka na niya kayang mahalin gaya ng pagmamahal ko sayo…
Pag napagod siya tulad ng pagod ko…
Pag iniwan ka rin niya tulad ng ginawa mo sakin…

Doon mo maaalala ang pangalan ko.

At sasabihin mo sa sarili mo-

“May isang taong minahal ako nang totoo… pero sinayang ko.”

-

At sa araw na yun…

Hindi na ako babalik.

Hindi na ako yung taong umiiyak para sayo.
Hindi na ako yung taong naghihintay.
Hindi na ako yung taong kayang tiisin lahat para lang manatili ka.

Kasi sa wakas…
pipiliin ko na rin ang sarili ko.

-

Balang araw, maaalala mo rin ako.

Pero sana…
handa ka na sa katotohanan na-

Hindi lahat ng sinayang…
nababalikan pa. 💔😭

28/04/2026

“Go back to your wife.”

I never thought darating ako sa puntong ako mismo ang magsasabi niyan sa’yo.

Sa totoo lang, ang dami kong nilaban para sa’yo. Kahit alam kong mali, kahit alam kong may nasasaktan… pinili pa rin kitang mahalin. Pinaniwala mo ako na hindi ka masaya, na ako ang pahinga mo, na ako yung “tama” sa maling panahon.

At naniwala ako.

Sa bawat “konting tiis lang,” sa bawat “aayusin ko rin lahat,” hinintay kita. Tinanggap ko yung pagiging sikreto. Tinanggap ko yung mga gabing hindi ka pwedeng tawagan. Tinanggap ko yung katahimikan tuwing kailangan kita.

Hanggang sa napagod ako.

Napagod akong mahalin ang taong hindi ako kayang piliin sa liwanag.

Isang araw, tinanong ko sarili ko-
“Ano ba ako sa buhay niya?”

Hindi ako ang una.
Hindi ako ang legal.
Hindi ako ang pinipili… kapag kailangan nang mamili.

At doon ako nagising.

Hindi mo ako minahal ng buo. Minahal mo lang ako kapag convenient. Kapag wala siya. Kapag tahimik ang mundo mo.

Pero kapag bumabalik ang realidad-
ako yung kailangang mawala.

Kaya ngayon, ako na ang magsasabi:

Bumalik ka sa asawa mo.

Hindi dahil gusto kitang mawala,
kundi dahil ayoko nang mawala ang sarili ko.

Hindi ko na kayang makipag-agawan sa taong hindi naman ako dapat kaagaw. Hindi ko na kayang ipilit ang lugar na hindi naman talaga para sa’kin.

Mahal pa rin kita… pero mas mahal ko na ang sarili ko ngayon.

At kung may natutunan man ako sa lahat ng ‘to,
yun ay hindi sapat ang pagmamahal kung mali ang sitwasyon.

Kaya umuwi ka na sa kanya.

Ayusin mo kung anong sinira mo.
Panindigan mo kung anong pinili mo.

At ako?
Ako naman ang pipili na tuluyan nang umalis-
kahit masakit.

Kasi minsan,
ang pinaka tamang desisyon…

ay yung kahit durog ka,
pinipili mong gawin ang tama.

Goodbye.
💔

09/04/2026

🌹

Mackie-Keon

20/05/2026

20/05/2026

18/05/2026

14/05/2026

30/04/2026

28/04/2026

09/04/2026

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category