https://www.facebook.com/522429224297164/

Happee To Learn, Looc balamban cebu, Cebu City (2026)

01/09/2026

alphabet (A–Z), VERSION 1

21/07/2026

Tatlong taon.

Tatlong taon kitang hinintay.

Tatlong taon akong nabuhay sa pangakong, "Konting tiis na lang, pag-uwi ko, wala na tayong paghihiwalay."

Sa bawat umaga, ikaw ang una kong naiisip.

Sa bawat gabi, hinihintay kong mag-ring ang telepono.

Minsan inaabot ako ng madaling-araw dahil sa magkaibang oras ng bansa. Kahit antok na antok na ako, pipilitin kong manatiling gising dahil baka tumawag ka.

Kapag sinabi mong, "Busy lang ako sa trabaho," naniniwala ako.

Kapag hindi ka nakapag-reply nang isang buong araw, iniisip ko na lang na pagod ka.

Kapag nakalimutan mo ang anniversary natin, ako pa ang humihingi ng pasensya dahil baka nadagdagan lang ang problema mo.

Ganun kita kamahal.

Habang ikaw ay nagtatrabaho sa malayong bansa, ako naman ang naiwan dito.

Ako ang nag-aalaga sa bahay.

Ako ang sumasagot sa mga tanong ng pamilya kung kailan ka uuwi.

Ako ang nagpapalakas ng loob sa sarili ko tuwing nami-miss kita.

At higit sa lahat...

Ako ang araw-araw na naghihintay.

Hindi ko hiniling ang mamahaling regalo.

Hindi ko hiniling ang maraming pera.

Ang gusto ko lang...

Yung maramdaman kong kahit malayo ka, ako pa rin ang tahanan mo.

Pero habang tumatagal...

Parang may nagbabago.

Unti-unti nang umiikli ang mga tawag.

Unti-unti nang nawawala ang mga "I love you."

Unti-unti nang nagiging malamig ang boses mo.

Kapag tinatanong kita kung may problema, lagi mong sagot,
"Wala. Pagod lang."

At naniwala na naman ako.

Dahil mahal kita.

Hanggang isang araw...

May nag-message sa akin.

Hindi ko siya kilala.

Sabi niya,
"Ate... pasensya na po. Pero sa tingin ko, may karapatan kayong malaman ang totoo."

Kasama ng mensahe ang ilang litrato.

Nanlambot ang buong katawan ko.

Ikaw.

Nakayakap sa ibang babae.

Magkahawak ang kamay ninyo.

Magkasabay kayong kumakain.

At ang pinakamasakit...

Pareho kayong nakangiti.

Yung ngiting matagal ko nang hindi nakita sa'yo.

Paulit-ulit kong tiningnan ang mga larawan.

Umaasa akong edited lang.

Umaasa akong hindi ikaw.

Pero bawat detalye...

Ikaw talaga.

Tinawagan kita.

Hindi ka sumagot.

Tinawagan ulit.

Wala pa rin.

Kinabukasan ka lang nag-message.

"Busy ako."

Busy?

Busy ka pala...

Kaya wala kang oras sa akin.

Pero may oras kang magmahal ng iba.

Hindi ako agad nagalit.

Sa halip...

Umiyak lang ako.

Tahimik.

Mag-isa.

Yung iyak na parang may humihila sa puso ko.

Ilang taon kong inalagaan ang relasyon natin.

Isang lihim lang pala ang sisira sa lahat.

Nang sa wakas ay sinagot mo ang tawag ko, isang tanong lang ang sinabi ko.

"Totoo ba?"

Tahimik ka.

Hindi mo ako sinagot.

At doon ko nakuha ang pinakamasakit na sagot.

Ang katahimikan.

Pagkatapos ng ilang segundo...

Mahina mong sinabi,
"Sorry."

Yun lang.

Isang salitang parang kutsilyong paulit-ulit na tumusok sa dibdib ko.

"Matagal na ba?"

"Opo..."

Hindi ko na narinig ang iba mong sinabi.

Para akong nabingi.

Tatlong taon kitang hinintay.

Tatlong taon akong naging tapat.

Habang ako'y nagdarasal na sana maging ligtas ka araw-araw...

May iba ka na palang inuuwian.

Habang ako'y natutulog nang yakap ang unan dahil nami-miss kita...

May ibang babaeng tunay mong nayayakap.

Habang iniipon ko ang perang pinapadala mo para sa kinabukasan natin...

Iba na pala ang kinabukasang binubuo mo.

Tinapos ko ang tawag.

Hindi ako sumigaw.

Hindi ako nagmura.

Hindi ako nagwala.

Dahil may mga sakit na hindi na kayang ilabas ng galit.

Tahimik na lang.

Pero wasak na wasak.

Lumipas ang mga buwan.

Unti-unti kong tinanggap ang katotohanan.

Masakit.

Sobrang sakit.

Pero hindi ako pwedeng manatiling wasak habang buhay.

Sinimulan kong buuin ulit ang sarili ko.

Natutong ngumiti.

Natutong mabuhay nang wala ka.

Hanggang isang araw...

May kumatok sa bahay.

Pagbukas ko ng pinto...

Ikaw.

Payat.

Mukhang pagod.

Namumula ang mga mata.

Mahina mong sinabi,
"Pwede pa ba?"

Napangiti ako.

Hindi dahil masaya ako.

Kundi dahil ngayon...

Nasa akin na ang sagot na matagal kong hinintay.

Tahimik kitang tiningnan.

At sinabi ko,
"Alam mo ba kung ilang gabi akong umiyak habang hinihintay kitang umuwi?"

Hindi ka makatingin.

"Alam mo ba kung ilang beses kong ipinagtanggol ka sa lahat ng nagsasabing may iba ka na?"

Tahimik ka pa rin.

"Habang ako'y naghihintay sa pag-uwi mo...

May iba ka nang inuuwian.

Ngayon...

Wala na ring uuwian ang puso mo rito."

Dahan-dahan kong isinara ang pinto.

Hindi dahil wala na akong pagmamahal.

Kundi dahil sa wakas...

Natutunan ko nang mahalin ang sarili ko.

Minsan, ang pinakamasakit na paghihintay ay hindi yung matagal.

Kundi yung paghihintay sa taong matagal nang piniling huwag nang bumalik.

At may mga taong babalik lang kapag wala na silang mapuntahan.

Pero tandaan mo...

Hindi lahat ng naghihintay ay habang buhay maghihintay.

May araw na mapapagod din silang magmahal.

At kapag dumating ang araw na iyon...

Kahit bumalik ka pa...

Huli na ang lahat.

21/07/2026

Hindi ko akalaing darating ang araw na matatanong ko ang sarili ko ng ganito:
"Ano nga ba ang pinakamalaking kasinungalingang sinabi sa akin ng taong pinakamamahal ko?"
Marami ang sasagot ng, "Mahal kita."
Pero para sa akin, hindi iyon ang pinakamasakit.
Ang pinakamasakit ay ang paulit-ulit niyang sinabi sa akin na...
"Wala akong iba. Ikaw lang."
At naniwala ako.
Pitong taon kaming magkasama.
Pitong taon kong inalay ang oras, pangarap, at buong puso ko sa taong akala ko ay makakasama ko habang-buhay.
Hindi siya mayaman.
Hindi rin kami perpektong magkasintahan.
Pero naniwala akong sapat na ang pagmamahalan para malampasan ang lahat.
Tuwing wala siyang pera, ako ang gumagastos.
Kapag nawawalan siya ng trabaho, ako ang umaalalay.
Kapag gusto niyang sumuko sa buhay, ako ang unang nagpapaalala sa kanya na kaya niya.
Hindi ko kailanman isinumbat ang lahat ng ginawa ko.
Dahil ang nasa isip ko noon...
"Kapag mahal mo, hindi mo binibilang."
Sa bawat gabing magkausap kami, palagi niyang sinasabi...
"Promise, ikaw lang. Hindi kita kayang lokohin."
At sa bawat pagkakataong may nagsasabing may iba raw siya...
Ako pa ang nagagalit.
Pinagtatanggol ko siya.
Sinasabi kong...
"Hindi niya kayang gawin iyon."
Hindi ko alam...
Ako pala ang pinakamalaking tanga sa sarili kong kuwento.
Unti-unti siyang nagbago.
Madalas nang offline.
Palaging pagod.
Hindi na interesado sa mga plano namin.
Kapag nagtatanong ako...
Ang sagot niya lang...
"Ang dami mo namang iniisip."
Ako pa ang pinapalabas na praning.
Ako pa ang pinaparamdam na mali.
Hanggang sa dumating ang gabing tuluyan nang nagbago ang lahat.
Naiwan niya ang cellphone niya sa sala.
Hindi ko ugaling mangialam ng gamit ng iba.
Pero nang sunod-sunod itong tumunog...
May kung anong kaba ang bumalot sa dibdib ko.
Isang pangalan ang paulit-ulit na lumilitaw.
May kasamang heart emoji.
Nanginginig ang kamay kong binuksan iyon.
At doon ko nabasa ang mga salitang hindi ko kailanman gustong makita.
"Miss na kita."
"Kailan tayo ulit magkikita?"
"Salamat at hindi mo pa siya hinihiwalayan. Ayokong ako ang masisi."
Parang huminto ang mundo.
Hindi ako umiyak.
Hindi ako sumigaw.
Hindi ako nagwala.
Naupo lang ako.
At doon ko unang naramdaman kung paano mabasag ang puso nang tahimik.
Pag-uwi niya...
Hindi ko na kailangang magtanong.
Ipinakita ko lang ang cellphone.
Namutla siya.
Tahimik.
Walang maipaliwanag.
Pagkatapos ng ilang minutong katahimikan...
Sinabi niya ang pinakamasakit na katotohanang narinig ko.
"Matagal na."
Dalawang salitang sumira sa pitong taon.
Matagal na pala.
Matagal na niya akong niloloko.
Matagal na siyang nagsisinungaling.
Matagal na akong ginagawang tanga.
At sa bawat gabing sinasabi niyang...
"Ikaw lang."
May iba pala siyang kausap.
May iba pala siyang minamahal.
"Sorry."
Iyon lang ang paulit-ulit niyang sinabi.
Pero paano mabubuo ng salitang "sorry" ang pitong taong winasak?
Paano maibabalik ng "sorry" ang tiwalang araw-araw niyang pinatay?
Paano mabubura ng "sorry" ang lahat ng gabing umiyak ako habang siya ay masayang kasama ang iba?
Hindi ko na siya sinampal.
Hindi ko rin siya minura.
Tiningnan ko lang siya.
At sinabi ang huling mga salitang hindi niya inaasahang maririnig.
"Hindi kita kinamumuhian."
"Pinapatawad kita."
"Pero hindi na kita kayang mahalin."
Hindi naging madali ang pagbangon.
May mga gabing umiiyak pa rin ako.
May mga umagang gigising akong mabigat ang dibdib.
May mga pagkakataong gusto kong tawagan siya.
Tanungin kung totoo bang minahal niya ako.
Pero tuwing naaalala ko ang mga mensaheng nabasa ko...
Napipigilan ako.
Dahil naisip ko...
Hindi ko kailangan ng sagot.
Nasa harap ko na ang katotohanan.
Lumipas ang dalawang taon.
Unti-unti kong binuo ang sarili ko.
Nagtrabaho.
Nag-ipon.
Naglakbay.
Mas minahal ko ang pamilya ko.
Mas minahal ko ang sarili ko.
At sa unang pagkakataon...
Naging masaya akong wala siya.
Isang araw, habang umiinom ako ng kape sa isang maliit na café...
May pamilyar na boses ang tumawag sa pangalan ko.
Paglingon ko...
Siya.
Mas payat.
Mas matanda ang itsura.
At tila pagod na pagod sa buhay.
Ngumiti siya.
Ako rin.
Pero hindi na iyon ang ngiting puno ng pagmamahal.
Ngiti na lang ng dalawang taong minsang naging bahagi ng buhay ng isa't isa.
Umupo siya sa tapat ko.
Tahimik muna.
Hanggang sa siya na ang nagsalita.
"Pwede pa ba?"
Napangiti ako.
Hindi dahil gusto ko siyang balikan.
Kundi dahil ngayon...
Alam ko na ang halaga ko.
Sinagot ko siya nang mahinahon.
"Noong kailangan kita, iniwan mo ako."
"Noong buo pa ang puso ko, sinira mo."
"Ngayon na maayos na ulit ako... gusto mo akong balikan?"
Tumulo ang luha niya.
Pero hindi na ako naapektuhan.
Hindi dahil wala na akong puso.
Kundi dahil natuto na akong piliin ang sarili ko.
Tumayo ako.
Bago ako umalis, sinabi ko ang huling salitang dala-dala ko hanggang ngayon.
"Ang pinakamalaking kasinungalingang sinabi mo sa akin ay hindi ang 'Mahal kita.'"
"Ang pinakamalaki mong kasinungalingan ay ang paulit-ulit mong pagsasabing... 'Wala akong iba.'"
"At ang pinakamaganda kong desisyon... ay ang hindi na muling paniwalaan iyon."
Habang naglalakad ako palayo, gumaan ang pakiramdam ko.
Dahil minsan...
Hindi ang paglimot ang tunay na paghilom.
Kundi ang pagtanggap na may mga taong dumating lang para turuan tayong mahalin ang sarili natin nang higit kaysa sa pagmamahal na ipinagkait nila.
Wakas.

20/07/2026

Tuwing may Family Day sa paaralan, iisa lang ang laging tanong ng pitong taong gulang na si Liam.

"Mama... darating ba si Papa ngayon?"

Napapatingin lang si Mara sa anak niya. Pilit siyang ngumingiti kahit parang may humihigpit sa dibdib niya.

"Hindi natin alam, anak. Baka busy lang."

Hindi na niya mabilang kung ilang beses niya nang sinabi ang salitang "busy."

Busy noong birthday.

Busy noong Pasko.

Busy noong graduation.

Busy noong unang beses na nilagnat nang mataas ang anak nila.

Pero ang totoo...

Hindi busy ang asawa niyang si Carlo.

May iba na itong piniling buhay.

Tatlong taon na ang nakalipas nang umalis ito para sa ibang babae, iniwan silang mag-ina na walang paliwanag kundi ang linyang...

"Hindi na ako masaya."

Hindi sumagot si Mara noon.

Hindi siya nagmakaawa.

Ang tanging inisip niya ay kung paano sasabihin sa limang taong gulang nilang anak kung bakit hindi na uuwi ang ama nito.

"Mama... may kasalanan ba ako?"

Halos mawalan siya ng hininga nang marinig ang tanong na iyon.

"Anak, bakit mo naman naisip?"

"Kasi umalis si Papa..."

Mahigpit niyang niyakap ang bata.

"Hindi, anak. Wala kang kasalanan."

Pero paano mo ipaliliwanag sa isang bata ang sakit na kahit matatanda ay hirap intindihin?

Lumipas ang mga taon.

Unti-unting nasanay si Liam.

Kapag may Father's Day sa school, siya lang ang walang kasama.

Kapag pinapasulat sila ng liham para sa ama, blangko ang papel niya.

Kapag may nagtatanong...

"Saan ang papa mo?"

Ngumingiti na lang siya.

"Wala po si Papa."

Hindi na siya umiiyak.

Doon lalo nasaktan si Mara.

Dahil ang anak niyang dating sabik sa ama...

Nasanay na sa kawalan nito.

Minsan, nakita niyang nakatitig si Liam sa bintana habang pinapanood ang kapitbahay nilang naglalaro kasama ang tatay nito.

"Mama..."

"Hmm?"

"Masarap kaya magkaroon ng Papa?"

Hindi nakasagot si Mara.

Yumuko lang siya para hindi makita ng anak ang mga luha niya.

Isang gabi, nagising siya dahil may narinig siyang mahinang hikbi.

Pagpasok niya sa kwarto...

Niyakap ni Liam ang lumang litrato nilang tatlo.

Mahina itong bumulong...

"Miss na kita, Papa..."

Tahimik na umiyak si Mara.

Hindi dahil galit siya.

Kundi dahil alam niyang walang batang gustong lumaking sanay sa salitang...

"Wala si Papa."

Lumipas pa ang maraming taon.

Labindalawang taong gulang na si Liam.

Hindi na siya nagtatanong kung kailan uuwi ang ama niya.

Hindi na rin siya umaasa.

Kapag may nagtatanong kung nasaan ang tatay niya...

Simple na lang ang sagot niya.

"Wala po."

Parang normal na bagay lang.

Pero alam ni Mara...

Bawat simpleng salitang iyon ay may dalang sugat na hindi nakikita.

Samantala...

Hindi naging masaya ang buhay ni Carlo.

Ang babaeng ipinagpalit niya sa pamilya ay iniwan din siya.

Nawalan siya ng trabaho.

Unti-unti niyang naalala ang pamilyang binitiwan.

Nag-ipon siya ng lakas ng loob.

Pagkatapos ng maraming taon...

Nagpasya siyang bumalik.

Kinakabahan siyang kumatok sa bahay.

Binuksan ni Mara ang pinto.

Tahimik lang itong tumingin.

"Wala akong hinihinging kapatawaran... gusto ko lang makita ang anak ko."

Tinawag ni Mara si Liam.

Lumabas ang binatilyo.

Matangkad na.

Magalang.

Tahimik.

"Anak..."

Mahinang sabi ni Carlo.

Hindi ito sumagot.

Matagal lang siyang tumingin.

Pagkatapos ay magalang na nagsalita.

"Magandang hapon po."

"Po."

Hindi "Papa."

Hindi "Tay."

Kundi...

"Po."

Parang estranghero.

Doon tuluyang nabasag ang puso ni Carlo.

Hindi siya sinigawan.

Hindi siya sinisi.

Hindi siya pinaramdam na galit sila.

Mas masakit.

Tinrato siya ng sarili niyang anak na parang taong ngayon lang niya nakita.

At doon niya naunawaan...

Hindi lahat ng sugat ay naghihilom sa salitang "Sorry."

May mga pagkakataong ang oras na nawala...

Hindi na kayang ibalik.

Bago umalis si Carlo, tinawag siya ni Liam.

Napangiti siya.

Akala niya...

Tatawagin na siyang "Papa."

Pero ang sinabi ng binata ay...

"Ingat po."

Dalawang salitang sapat para ipaalala sa kanya na minsan siyang naging ama...

Pero pinili niyang mawala.

Habang naglalakad palayo si Carlo, hindi na niya napigilang umiyak.

Dahil ngayon lang niya tunay na naunawaan...

Hindi lahat ng batang iniwan ay galit.

20/07/2026

Hindi lahat ng pagsisisi ay may pangalawang pagkakataon.

Noong kasama mo pa ang asawa at mga anak mo, reklamo ang naririnig nila. Mas madalas kang nasa labas kaysa sa bahay. Mas inuuna mo ang mga kaibigan, trabaho, at kalaunan... ang ibang babae.

Kapag hinihintay ka ng mga anak mo tuwing gabi, ang lagi mong dahilan, "Busy si Papa."

Kapag umiiyak ang asawa mo dahil napapagod na siyang mag-isa, ang sagot mo, "Ang drama mo."

Hindi mo nakita ang mga gabing yakap-yakap ng mga anak mo ang unan habang hinihintay ang pag-uwi mo. Hindi mo narinig ang mahihinang dasal nila bago matulog.

"Sana bukas, umuwi na si Papa."

Pero hindi ka umuwi.

Mas pinili mong umuwi sa piling ng iba.

Lumipas ang mga taon.

Unti-unting natutong mabuhay ang pamilya mo nang wala ka. Ang asawa mong dating laging umiiyak, natutong ngumiti muli. Ang mga anak mong dating sabik sa yakap mo, natutong tumayo sa sarili nilang mga paa.

Hindi naging madali ang buhay nila.

Pero kinaya nila.

Samantalang ikaw...

Ang babaeng ipinagpalit mo ay iniwan ka rin.

Ang mga kaibigang kasama mo noon ay isa-isang nawala.

At sa unang pagkakataon, umuwi kang mag-isa sa isang bahay na tahimik.

Doon mo naalala ang mga tawanan ng mga anak mo.

Ang simpleng hapunan na sabay-sabay kayong kumakain.

Ang yakap ng asawa mong hindi napapagod magmahal.

Mga bagay na dati mong minamaliit.

Kaya nagpasya kang bumalik.

Bitbit ang pag-asang baka maaari pang buuin ang pamilyang ikaw mismo ang sumira.

Pagdating mo sa dating bahay...

May ibang sasakyan na sa harap.

May ibang tumatawa sa loob.

At ang pinakamasakit...

Nakita mong may lalaking nagbubuhat sa anak mong dati ay nangangarap lang na may ama sa bawat mahalagang sandali ng buhay niya.

Narinig mong sinabi ng anak mo habang nakangiti,
"Salamat, Papa."

Hindi ikaw ang tinawag.

Tahimik kang napaatras.

Hindi dahil may ibang lalaking pumasok sa buhay nila.

Kundi dahil matagal mo na silang iniwan bago pa man may ibang tumayong ama.

Noong may pamilya ka...

Hindi mo sila pinahalagahan.

Ngayon na wala na sila...

Saka mo lang naunawaan ang halaga ng mga taong akala mo ay laging maghihintay.

May mga pusong kayang magpatawad.

Pero may mga panahong hindi na kayang ibalik ang mga taong minsan mong kusang binitawan.

19/07/2026

Hindi ko akalaing darating ang araw na maririnig ko ang salitang matagal kong ipinagkait sa sarili kong anak.

"Papa..."

Pero hindi ako ang tinatawag niya.

Nakatayo lang ako sa kabilang kalsada habang pinagmamasdan ang anak kong masayang tumatakbo papunta sa isang lalaking mahigpit siyang niyakap. Kita ko ang saya sa mukha niya. Kita ko rin ang pagmamahal sa mga mata ng lalaking iyon.

At doon ko naunawaan...

Hindi sapat ang pagiging tunay na ama sa dugo.

Kailangan mo ring piliing manatili.

Noong bata pa siya, iniwan ko silang mag-ina. Akala ko noon, mas magiging masaya ako sa babaeng ipinagpalit ko sa pamilya ko. Akala ko, marami pa akong oras para bumawi.

Pero mali ako.

Habang abala akong bumubuo ng panibagong buhay, ang anak ko naman ay unti-unting lumaking wala ako sa tabi niya. Hindi ko nakita ang una niyang hakbang.

Hindi ko narinig ang una niyang pagbasa. Hindi ko siya naihatid sa unang araw ng klase.

Ang tanging narinig ko sa ibang tao ay...

"Malaki na ang anak mo."

Isang pangungusap na dapat ako mismo ang nakasaksi.

Lumipas ang mga taon.

Iniwan din ako ng babaeng ipinagpalit ko sa kanila.

Doon ko naisip balikan ang pamilyang sinayang ko.

Pero huli na pala.

Nang makita ko ang anak ko, hindi siya galit. Hindi rin siya umiiyak.

Mas masakit.

Hindi na niya ako kilala.

At nang marinig kong tawagin niyang "Papa" ang lalaking buong pusong tumayong ama sa kanya...

Parang may unti-unting pumunit sa puso ko.

Gusto kong lumapit.

Gusto kong sabihin...

"Anak... ako ang tunay mong papa."

Pero anong karapatan ang natitira sa akin?

Ang pagiging ama ay hindi lang pangalan sa birth certificate.

Ito ay bawat gabing nagpuyat ka kapag may lagnat ang anak mo.

Bawat yakap kapag natatakot siya.

Bawat pagtatanggol kapag nasasaktan siya.

Lahat ng iyon...

Ibinigay ng ibang lalaki.

Habang ako, pinili kong mawala.

Tahimik akong umalis.

Habang papalayo ako, narinig kong muli ang boses ng anak ko.

"Papa, uwi na tayo."

Hindi ako ang sinabihan niya.

At sa unang pagkakataon...

Naramdaman ko ang sakit na ako mismo ang gumawa.

Minsan, hindi mo namamalayang ang isang desisyong umalis ay maaaring magbago ng buong buhay ng isang bata.

At kapag handa ka nang bumalik...

Maaaring may ibang tao nang tumupad sa papel na iniwan mo.

20/05/2026

Tahimik Lang Ako Noon, Pero Hindi Mo Alam Kung Gaano Ako Lumalaban”

Tahimik lang akong tao.

Hindi ako yung mahilig magreklamo.
Hindi ako yung bawat problema, ipo-post agad sa social media.
Hindi rin ako yung marunong magsabi agad kapag nasasaktan na.

Kaya siguro akala ng karamihan…
mahina ako.

Akala nila okay lang ako palagi.
Na kapag nakikita nila akong nakangiti, wala akong problema.

Pero hindi nila alam…
ilang beses na akong umiyak nang palihim.
Ilang gabi na akong hindi makatulog kakaisip kung paano ako babangon kinabukasan.

Ang dami kong laban na hindi ko naman ikinuwento kahit kanino.

Habang sila busy sa panghuhusga…
ako tahimik na lumalaban.

Lumaki akong sanay magtiis.

Kapag may problema sa bahay, tatahimik nalang ako.
Kapag nasasaktan ako, ikukulong ko nalang sa sarili ko.
Kapag pagod na pagod na ako, ngingiti pa rin ako para walang mag-alala.

Kasi pakiramdam ko noon, bawal akong mapagod.

Pakiramdam ko kailangan kong maging matatag palagi.

Pero alam mo yung pinaka nakakapagod?

Yung ikaw nalang palagi yung umiintindi.
Ikaw nalang palagi yung nagpapakumbaba.
Ikaw nalang yung tahimik kahit ikaw na yung pinaka nasasaktan.

Naalala ko pa noon, habang lahat sila masaya…
ako tahimik lang sa isang tabi, iniisip kung paano ko aayusin yung buhay ko.

Hindi dahil tamad ako.
Hindi dahil wala akong pangarap.

Kundi dahil sobrang dami ko nang pasan.

May mga araw na gusto ko nalang sumuko.
Yung tipong gigising ka pero pagod ka na agad kahit wala pa namang nangyayari.

Pero wala eh.
Kailangan kong lumaban.

Kasi may mga taong umaasa sakin.
May mga pangarap akong ayokong mamatay nalang kasama ng pagod ko.

Kaya kahit durog na durog na ako…
bumabangon pa rin ako.

Tahimik nga lang.

Hindi nila alam kung ilang beses kong kinwestyon yung sarili ko.

“Hanggang kailan ganito?”
“Makakaahon pa ba ako?”
“May mangyayari pa ba sa buhay ko?”

Habang yung iba minamaliit ako…
lalo akong nanahimik.

Hindi dahil wala akong kayang sabihin.
Kundi dahil alam kong hindi lahat ng laban kailangang ipagsigawan.

Minsan, yung totoong matapang…
sila yung tahimik na lumalaban araw-araw kahit pagod na.

Dumating pa sa punto na pati taong mahal ko, hindi na ako maintindihan.

Sinasabi nilang:
“Ang tahimik mo kasi.”
“Hindi mo kasi sinasabi nararamdaman mo.”

Pero paano ko ipapaliwanag yung pagod na kahit ako hindi ko na maintindihan?

Paano ko sasabihin na unti-unti na akong nauubos habang pilit kong inaayos lahat?

Hanggang sa isang araw…
napagod nalang akong ipaliwanag yung sarili ko.

Pinili kong manahimik at magfocus nalang sa pagbangon.

Unti-unti kong inayos yung sarili ko.
Yung confidence kong matagal nilang sinira.
Yung pangarap kong muntik ko nang sukuan.
Yung puso kong ilang beses nang nadurog.

At doon ko narealize…

Hindi pala kailangan maging maingay para maging matatag.

Kasi minsan, yung taong tahimik…
sila pala yung may pinakamabigat na laban.

Ngayon, hindi pa rin perpekto yung buhay ko.

May mga araw pa ring mahirap.
May mga gabi pa ring mabigat.

Pero proud ako sa sarili ko.

Kasi despite everything…
nandito pa rin ako.

Lumaban.
Bumangon.
At patuloy na sumusubok.

Kaya sa lahat ng taong tahimik lang pero araw-araw lumalaban…

Proud ako sainyo.

Kahit walang nakakakita ng pagod niyo.
Kahit walang pumapalakpak sa mga tahimik niyong tagumpay.

Tandaan niyo…

Hindi sukatan ng lakas yung pagiging maingay.

Minsan, yung pinaka tahimik…
sila yung pinaka matapang.

20/05/2026

“Mahal Na Mahal Kita, Pero Hindi Ko Kayang Sirain Ang Sarili Ko”

Hindi naging madali sakin ang desisyong umalis.

Sa totoo lang, ilang beses kong pinilit na manatili. Kahit pagod na pagod na ako, kahit gabi-gabi na akong umiiyak habang natutulog ka sa tabi ko na parang wala lang.

Minahal kita nang buong puso.

Yung tipong kahit ako na yung nasasaktan, iniisip ko pa rin kung okay ka lang ba. Kahit ilang beses mong binasag yung tiwala ko, pinilit kong intindihin ka. Pinilit kong paniwalaan yung mga “sorry” mo kahit paulit-ulit mo namang ginagawa.

Kasi mahal kita eh.

At minsan, yun yung problema.

Kapag sobrang mahal mo yung tao, nakakalimutan mo nang mahalin yung sarili mo.

Naalala ko pa noon, sabi mo sakin:
“Hindi kita iiwan.”
“Kahit anong mangyari, ikaw lang.”

Pinanghawakan ko lahat ng yun. Kaya kahit may mga gabing ramdam kong may nagbabago sayo, nilaban ko pa rin tayo.

Pero dumating yung punto na napagod na akong magbulag-bulagan.

Napansin kong hindi ka na tulad ng dati.
Hindi ka na excited kausap ako.
Hindi mo na ako hinahanap.
Hindi mo na napapansin kapag tahimik ako.

At ang pinakamasakit?
Masaya ka pa rin… kahit unti-unti na akong nauubos.

Habang ako, halos hindi na makilala yung sarili ko.

Dati masayahin ako.
Mahilig akong tumawa.
Mahilig akong mangarap.

Pero habang tumatagal tayo, parang nawawala lahat sakin.

Araw-araw akong nagtatanong:
“Bakit parang hindi na ako sapat?”
“May mali ba sakin?”
“Bakit ang dali mo akong saktan?”

Hanggang sa isang gabi, habang umiiyak ako sa banyo para hindi mo marinig… bigla akong napatingin sa salamin.

At hindi ko na kilala yung taong kaharap ko.

Namumugto yung mata.
Pagod na pagod.
Punong-puno ng lungkot.

Doon ko narealize…

Mahal kita.
Sobrang mahal.

Pero hindi ko kayang sirain ang sarili ko para lang mapanatili ka.

Hindi ko kayang ubusin yung pagkatao ko kakahabol sa taong hindi naman sigurado sakin.

Kaya unti-unti akong lumayo.

Hindi dahil hindi na kita mahal.
Kundi dahil kailangan ko namang piliin yung sarili ko.

At alam mo kung ano yung pinakamahirap?

Yung araw-araw mong gustong bumalik…
pero pinipigilan mo yung sarili mo dahil alam mong kapag bumalik ka, ikaw na naman yung mawawala.

Ang daming gabi na gusto kitang i-message.
Gusto kong sabihin na miss na miss na kita.
Na sana ayusin nalang natin.

Pero naalala ko lahat ng iyak ko.
Lahat ng gabi na feeling ko hindi ako enough.
Lahat ng pagkakataong pinili mong saktan ako kahit alam mong mahal kita.
Kaya pinili kong manahimik.

Hindi dahil okay na ako.
Kundi dahil alam kong yun yung kailangan ko para tuluyang makabangon.

Minsan talaga, hindi sapat yung pagmamahal para magstay.

Kasi paano mo mamahalin ang ibang tao…
kung sarili mo mismo, unti-unti mo nang sinisira?

Ngayon, unti-unti ko nang binubuo yung sarili ko.

Masakit pa rin.
May mga gabi pa ring naaalala kita.

Pero mas pipiliin ko na yung tahimik na sakit…
kaysa araw-araw akong umiiyak sa relasyon na ako nalang ang lumalaban.

At kung sakaling magkita ulit tayo balang araw…

Sana makita mo yung taong halos mawala dahil lang mahal na mahal ka.

At sana maintindihan mo kung bakit ako umalis.

Hindi dahil kulang yung pagmamahal ko.

Kundi dahil sa wakas…
natutunan ko ring mahalin yung sarili ko.

18/05/2026

Hindi Ako Nagsalita… Pero Alam Kong Niloloko Mo Na Ako

Hindi naman talaga mahirap mahalin ka.

Sa totoo lang, kahit ilang beses mo kong nasaktan noon, pinipili pa rin kitang intindihin.

Kasi mahal kita eh.

At kapag mahal mo yung tao, minsan pinipilit mong paniwalaan yung mga kasinungalingang alam mo namang unti-unti nang sumisira sayo.

Noong una, ramdam ko lang na may nagbabago.

Hindi ko maipaliwanag.

Parang may malamig na distansyang unti-unting nabubuo satin kahit magkatabi naman tayo.

Mas madalas ka nang nakangiti sa cellphone mo kaysa sakin.
Mas madalas ka nang “busy.”
Mas madalas ka nang mawala kahit magkasama tayo.

Pero tahimik lang ako.

Hindi dahil wala akong nararamdaman.

Kundi dahil natatakot akong tama yung kutob ko.

Ayokong dumating sa puntong kailangan kong tanggapin na yung taong pinaka pinagkatiwalaan ko… siya rin palang sisira sakin.

Kapag nagtatanong ako, lagi mong sagot:

“Wala yon.”
“Kaibigan ko lang.”
“Ang OA mo.”

Kaya minsan, pinipilit kong isipin na baka ako nga yung mali.

Baka pagod ka lang.
Baka overthinker lang ako.
Baka gumagawa lang ako ng problema.

Pero alam mo yung masakit?

Yung kahit wala ka pang nahuhuling ebidensya… ramdam na ramdam mo nang hindi ka na mahal tulad ng dati.

Kasi nag-iiba yung paraan ng pagtingin nila sayo.
Nag-iiba yung lambing.
Nag-iiba yung effort.

At yung taong dating takot mawala ka…

Biglang parang okay lang kahit masaktan ka.

Naalala ko pa yung gabing magkatabi tayo pero pakiramdam ko sobrang layo mo.

Habang natutulog ka, tahimik lang akong nakatingin sayo.

Iniisip ko kung paano tayo napunta sa ganito.

Paano naging stranger yung taong dati kong tahanan.
At habang hawak mo cellphone mo kahit madaling araw na…

Doon ko unang naramdaman na may iba na.

Hindi ko sinabi sayo.

Hindi ako nagwala.
Hindi ako naghalungkat ng gamit.
Hindi ako gumawa ng eksena.

Tahimik lang akong nasasaktan.

Kasi minsan, kahit hindi pa umaamin yung tao…

Alam na alam mo na yung totoo.

At alam mo kung anong pinaka masakit?

Yung makita mong unti-unti kang nawawala sa taong dati namang siguradong-sigurado sayo.

Hanggang sa dumating yung araw na nakita ko mismo.

Hindi mo alam na nabasa ko yung mga message.
Hindi mo alam na nakita ko kung paano mo siya kausapin sa paraang matagal mo nang hindi ginagawa sakin.

Yung “ingat ka.”
Yung “kumain ka na ba?”
Yung “miss na kita.”

Mga salitang dati para sakin lang.

Pakiramdam ko noon parang may humawak sa puso ko at dahan-dahang piniga habang buhay pa ko.

Pero kahit ganon…

Tahimik pa rin ako.

Kasi sa totoo lang, hindi ko kailangan ng paliwanag.

Sapat na yung nakita ko para maintindihan kong matagal mo na pala akong niloloko habang ako, pilit pa ring lumalaban para satin.

Kinabukasan, normal ka lang.

Parang walang kasalanang ginagawa.
Parang walang pusong unti-unting nadudurog dahil sayo.

At doon ko narealize…

May mga taong kayang ngumiti habang sinasaktan ka.
Tahimik akong nag-impake ng mga gamit ko.

Habang abala ka sa cellphone mo, unti-unti naman akong nawawala sa buhay mo.

Noong mapansin mong may dala akong bag, saka ka lang nataranta.

“Saan ka pupunta?”

Tiningnan lang kita.

Sa unang pagkakataon, wala na kong galit.

Pagod na lang.

“Alam ko na.”

Bigla kang natahimik.

Doon mo siguro narealize na kahit wala akong sinasabi noon…

Nararamdaman ko lahat.

Yung panlalamig.
Yung pagsisinungaling.
Yung pagkawala ng pagmamahal mo.

At bago ako tuluyang umalis, isang tanong lang yung iniwan ko sayo.

“Masaya ka ba habang sinisira mo ko?”

Hindi ka nakasagot.

Kasi minsan…

Walang matinong dahilan ang kayang magpaliwanag kung bakit kayang lokohin ng tao yung taong totoong nagmamahal sakanila.

At doon ko natutunang hindi pala lahat ng tahimik, walang alam.

May mga taong tahimik lang…

Pero gabi-gabi nang nasasaktan.

14/05/2026

“HINDI AKO GUMANTI… PERO DUMATING ANG KARMA MO…”

Hindi ko akalaing darating ako sa puntong pati sarili ko, hindi ko na makilala dahil sa sobrang sakit na iniwan mo.

Ikaw yung taong minahal ko nang buong buo. Yung tipong kahit ubos na ubos na ako, sige pa rin ako sa pag-intindi. Kahit ilang beses mong iparamdam na hindi ako sapat, pinili pa rin kitang mahalin.

Noong una, okay pa tayo eh. Masaya. Simple pero totoo. Kahit walang pera, kahit puro problema, kinakaya natin kasi magkasama tayo. Ikaw yung tahanan ko noon.

Pero habang tumatagal… parang unti-unti kang nagbabago.

Laging hawak ang cellphone. Biglang naging busy. Biglang naging malamig. Kapag nagtatanong ako, ako pa yung nagmumukhang praning.

“Wag kang OA.”
“Kaibigan ko lang yon.”
“Napapagod lang ako.”

Yan lagi mong sagot.

Hanggang sa dumating yung araw na tuluyan akong nanahimik.

Hindi dahil wala na akong nararamdaman… kundi dahil pagod na pagod na akong ipaglaban yung taong matagal nang bumibitaw.

Isang gabi, habang tulog ka, may tumawag sa cellphone mo.

Paulit-ulit.

Hindi ko sana sasagutin… pero may kakaiba akong naramdaman.

At doon ko nalaman ang lahat.

Hindi lang pala isang beses.
Hindi lang pala simpleng usapan.
Matagal mo na pala akong niloloko habang ako, todo tiwala pa rin sayo.

Pakiramdam ko noon gumuho buong mundo ko.

Yung taong pinaka iningatan ko… siya pa palang dudurog sakin.

Pero alam mo kung anong pinaka masakit?

Hindi yung panloloko mo.

Kundi yung makita kong kaya mo akong saktan nang hindi man lang nakakaramdam ng konsensya.

Hindi ako nagwala.
Hindi ako gumanti.
Hindi ko sinira pangalan mo.

Tahimik lang akong umalis.

Habang ikaw, masaya sa piling ng bago mo.

Ang dami mong sinabi noon.

“Ayaw ko na kasi toxic ka.”
“Mas masaya ako sa kanya.”
“Hindi kita kayang mahalin tulad dati.”

Masakit. Sobra.

Pero pinili kong manahimik kasi alam kong hindi ko kailangang ipilit sarili ko sa taong mas piniling saktan ako.

Unti-unti kong binuo ulit sarili ko.

Habang ikaw, todo post ng masayang relasyon niyo.
Akala ng lahat masaya ka.
Akala nila ikaw yung panalo.

Pero hindi nagtagal… nagsimula nang bumalik sayo lahat ng sakit na binigay mo sakin.

Yung babaeng ipinagpalit mo sakin?
Iniwan ka rin.

Yung mga pangakong sinabi mo sa kanya?
Ginawa rin niya sayo.

Yung pag iyak ko noon?
Ikaw na ngayon yung gumagawa.

Narinig ko sa mga kaibigan natin kung paano ka malasing gabi-gabi. Kung paano ka magmakaawang ayusin pa. Kung paano ka nasirang tao matapos kang lokohin din.

At alam mo kung anong ginawa ko?

Wala.

Hindi ako natawa.
Hindi ako gumanti.
Hindi ko ipinagkalat kahinaan mo.

Kasi naniwala akong may karma talaga sa mundong to.

Hindi man agad-agad… pero darating at darating sayo lahat ng sakit na ginawa mo sa kapwa mo.

At noong nagkita tayo ulit matapos ang matagal na panahon…

Ikaw yung umiiyak.

Habang ako, tahimik nang masaya.

Doon mo siguro narealize na hindi lahat ng taong minahal ka, mananatili habang buhay.

At minsan…

Kapag sinaktan mo yung taong totoong nagmahal sayo, darating yung araw na hahanapin mo sila… pero wala na.

Kasi yung taong sinaktan mo noon, natuto nang piliin ang sarili niya.

At yung karma?

Hindi ko na kailangang ipadala.

Kusang dumating sayo.

Happee To Learn

01/09/2026

21/07/2026

21/07/2026

20/07/2026

20/07/2026

19/07/2026

20/05/2026

20/05/2026

18/05/2026

14/05/2026

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category

Listing takedown request