17/09/2026
๐ก๐ฎ๐ต๐๐น๐ผ๐ด ๐๐ฎ ๐ธ๐ฎ-๐๐ฟ๐ฎ๐ฏ๐ฎ๐ต๐ผ ๐ฑ๐ฎ๐ต๐ถ๐น ๐๐ฎ ๐ฟ๐ผ๐๐ฎ๐๐ถ๐ผ๐ป๐ฎ๐น ๐ฏ๐ฟ๐ผ๐๐ป๐ผ๐๐
Hindi ko inakala na ang paulit-ulit na brownout ang magiging dahilan para mahulog ang loob ko sa isang taong hindi ko naman dapat minahal.
Matagal na kaming LDR ng boyfriend ko. Seaman siya, kaya sanay na ako sa mahabang panahon na hindi kami magkasama. Sanay na rin ako sa mga tawag na kailangang hintayin, sa mga mensaheng minsan ay ilang oras bago masagot, at sa mga gabing kailangan kong matulog nang hindi siya nakakausap. Mahal ko siya, at sa isip ko noon, sapat na ang pagmamahal para kayanin namin ang distansya.
Pero nitong mga nakaraang linggo, naging madalas ang rotational brownout sa lugar namin. Dahil dito, madalas kaming nawawalan ng kuryente at internet. Kapag brownout, wala akong magawa sa bahay. Kaya madalas akong manatili sa opisina kasama ang isang colleague ko na nakakasabay ko rin sa trabaho. Pareho kaming naghihintay na bumalik ang kuryente, kaya nauuwi kami sa mahabang kuwentuhanโtungkol sa trabaho, pamilya, mga problema, pati sa mga simpleng bagay na nangyayari sa araw-araw.
Hindi ko namalayan kung kailan nagbago ang lahat. Nasanay akong kasama siya. Kapag brownout, siya ang hinahanap ko. Kapag may nakakatawang nangyari sa trabaho, siya ang una kong gustong pagsabihan. At habang lumilipas ang mga araw, napansin kong mas marami na akong oras na kasama siya kaysa sa boyfriend kong nasa barko.
Doon ako nagsimulang makonsensya.
Wala naman siyang ginawang masama sa akin. Sa katunayan, siya ang taong palaging nandiyan kapag kailangan ko ng kausap. Pero alam kong hindi sapat na sabihin kong โwala lang iyonโ dahil may nararamdaman na ako. Hindi ko rin alam kung nararamdaman niya ang parehong bagay o baka ako lang ang nagbigay ng kahulugan sa mga simpleng sandali namin.
Ang pinakamasakit, hindi ko alam kung ang minahal ko ba ay ang taong iyonโo ang pakiramdam na may isang taong pisikal na nandiyan para sa akin habang ang taong mahal ko ay libu-libong milya ang layo.
Ngayon, nasa punto ako na kailangan kong maging honest sa sarili ko. Hindi ko gustong maging dahilan ang brownout para bigyang-katwiran ang isang bagay na mali. Pero hindi ko rin kayang itanggi na may nabago sa puso ko.
Mahal ko pa rin ang boyfriend ko. Pero nahulog na rin ang loob ko sa iba.
At kung may natutunan man ako sa lahat ng ito, ito iyon: minsan, hindi distansya ang pinakamahirap sa isang LDR. Ang pinakamahirap ay kapag may ibang taong nasa tabi mo araw-araw habang ang taong mahal mo ay nasa malayo.
