Haraya at Katha, 25 D. Jakosalem Street, Barangay Parian, Cebu City (2026)

29/07/2026

ISANG LINGGO BAGO ANG ENROLLMENT, GINASTOS NILA ANG ₱150,000 PARA KAY NICOLE. NANG HUMINGI AKO NG LAPTOP, SIKAT NA SABI NI MAMA, "KAYA MO NA 'YAN!"

Dalawampu’t isang taong gulang na ako.

Ako si Clarisse Santos.

Sa bahay namin, ako ang anak na sanay magparaya.

Noong Sabadong iyon, nasa Megamall kami.

Punong-puno ng tao ang mall.

Maingay ang paligid.

Si Mama, nakatayo sa harap ng counter ng isang malaking tech store.

Kausap niya ang saleslady habang itinuturo ang pinak**ahal na laptop sa display.

"Architecture kasi ang kukunin ng bunso ko na si Bea," buong pagmamalaking sabi ni Mama.

"Kailangan 'yung hindi nag-la-lag kapag nagre-render."

Ngumiti ang saleslady at inilabas ang pinakabagong modelo.

"Ito po ang pinak**abilis namin ngayon, Ma'am," sagot nito.

Tumingin si Bea sa presyo.

₱95,000.

Yumakap si Bea sa braso ni Papa.

"Pa, ito na lang," lambing ni Bea. "Ang ganda pa ng kulay."

"Sige, kunin mo na," agad na sagot ni Papa.

Hindi man lang kumurap si Papa nang ibigay ang credit card niya.

Hindi pa sila natapos doon.

Bumili rin sila ng bagong tablet na nagkakahalaga ng ₱30,000.

Bumili ng wireless headphones na ₱12,000.

Bumili ng mamahaling bag.

At bumili ng ergonomic chair na ipapadala raw sa bagong dorm ni Bea sa Maynila.

Tahimik lang akong nakatayo sa tabi.

Hawak ko ang lumang backpack ko.

Sira na ang zipper nito at dalawang beses nang ipinatahi.

Sa loob ng bag ko, may nakatagong maliit na papel.

Nakatala doon ang mga kailangan ko para sa huling taon ko sa kolehiyo.

Second-hand laptop.

External hard drive.

Isang pares ng sapatos.

Maliit na desk lamp.

Tatlong buwan ko iyong pinag-ipunan.

Pero dahil sa mga babayarin sa bahay na inako ko, laptop na lang ang natira sa listahan ko.

Lumapit sa akin si Marco, ang fiancé ko.

Anim na taon na kaming magkasintahan.

"May gusto ka ba?" tanong ni Marco.

Tumingin ako sa isang maliit na study lamp na nakadisplay sa shelf.

May halagang ₱1,200.

Sa maliit kong kuwarto sa likod ng bahay, iisang kulimlim na bombilya lang ang ilaw.

Gabi-gabi akong nagsusumikap mag-aral kahit sumasakit ang ulo ko sa dilim.

Napansin ni Marco ang tingin ko.

Kinuha niya ang study lamp.

Inakala ko na para sa akin iyon.

Napaangat ang tingin ko sa kanya.

Pero dinala niya ang lamp sa basket ni Bea.

"Magagamit mo ito, Bea," sabi ni Marco habang nakangiti. "Para hindi mapagod ang mata mo kapag nagdidiim ang gabi sa pagdi-design."

"Salamat, Kuya Marco!" masayang sagot ni Bea.

Napayuko ako.

May isang bagay na tahimik na nabasag sa loob ko.

Hindi galit.

Kundi matinding pagod.

Sa cashier, umabot sa ₱148,500 ang kabuuang resibo.

Tumingin ang cashier sa akin.

"Miss, may isasama pa po ba kayo rito?"

Bago ako makasagot, mabilis na sumingit si Mama.

"Wala na," mabilis na sabi ni Mama. "Kumpleto pa naman ang mga gamit niya."

Kumpleto.

Ang laptop ko ay pitong taon na.

Kailangang pindutin nang limang beses bago magbukas.

May itim na linya na sa gitna ng screen.

Namamatay pagkaraan ng limang minuto kapag hindi nakasaksak.

Tumingin si Marco sa akin.

"Saka na lang 'yung sa'yo, Clarisse," bulong ni Marco. "Gagamitin mo lang naman para sa mga simpleng report."

Hindi na ako sumagot.

Pag-uwi sa bahay sa Laguna, puno ng karton ang sala.

Si Papa ang nag-aayos ng bagong gadget ni Bea.

Si Mama, abala sa pag-e-empake ng mga bagong damit ng bunso.

Si Marco naman, tumutulong sa pagkakabit ng desk lamp sa study table ni Bea.

Mula sa kusina, tinawag ako ni Mama.

"Clarisse!" sigaw ni Mama. "Ipasok mo nga sa bodega 'yung mga lumang kahon ni Bea. Tapos labhan mo na rin ang mga kurtina ng kuwarto niya."

"Opo," sagot ko.

Habang nagbubuhat ako ng mabibigat na karton, lumapit si Marco.

Inabot niya sa akin ang isang maliit na mouse.

"Sa'yo na lang ito," sabi ni Marco. "Freebie lang 'yan sa laptop ni Bea. Wala ka namang mouse, 'di ba?"

Tiningnan ko ang kahon.

May malaking sticker na nakasulat: FREE GIFT.

"Salamat," mahinang sabi ko.

"Huwag ka nang maging maarte," bulong ni Marco. "Hindi naman kailangang laging bago ang gamit mo."

Hindi ako kumibo.

Pumasok ako sa kuwarto ko at isinara ang pinto.

Binuksan ko ang email sa cellphone ko.

Nandoon ang isang opisyal na sulat na tatlong araw ko nang pinag-iisipan.

"Congratulations. You have been awarded a full academic scholarship."

Kasama rito ang libreng dorm.

Buwanang allowance na ₱15,000.

Research grant.

At scholarship position sa Cebu.

Mahigit limang daang kilometro ang layo sa pamilya ko.

Pumikit ako nang madiin.

Inisip ko kung sasabihin ko sa kanila.

Pero alam ko na ang mangyayari.

Tatanungin nila kung sino ang mag-aasikaso ng bahay.

Tatanungin nila kung sino ang mag-aalaga sa lola kapag sabado.

Tatanungin nila kung bakit hindi ko na lang ibigay ang oportunidad kay Bea.

Huminga ako nang malalim at pinindot ang button: ACCEPT OFFER.

Ilang minuto ang nakalipas, tumunog ang telepono ko.

Si Lola Pacing.

"Apo, natanggap mo ba ang pondo na ipinadala ko sa e-wallet mo?" tanong ng lola ko.

"La, ₱5,000 po ito. Masyadong malaki, hindi ko po mababayaran agad," sagot ko.

"Huwag mong bayaran," madiing sabi ni Lola Pacing. "Gusto kong bilhin mo ang kailangan mo para sa sarili mo. Clarisse, kung dumating ang araw na kailangan mong umalis para lumipad, huwag mong isipin na masama kang anak."

Pumutok ang luha sa mga mata ko.

Kinaumagahan, ala-singko ng madaling-araw.

Habang inilalagay ko ang inilimbag na acceptance letter sa loob ng aking lumang bag, may biglang kumatok nang malakas.

Bumukas ang pinto.

Nakatayo roon si Papa.

Sa likod niya, nakatayo si Mama, si Bea, at si Marco.

Hawak ni Papa ang papel na kinuha niya sa ibabaw ng mesa ko habang natutulog ako.

"Hindi ka pupunta sa Cebu," malamig na sabi ni Papa.

Inilapag niya ang isa pang dokumento sa k**a ko.

Isang transfer form para sa lokal na eskwelahan sa bayan namin.

"Kaussapin ko ang rehiyon," dagdag ni Papa. "Ililipat natin ang scholarship mo rito para hindi ka makalayo at makatulong ka pa rin sa bahay."

Tumingin ako sa kanila.

Sa unang pagkakataon, hindi ako natakot na mag-isa.

PART 2

29/07/2026

NANG MAGISING AKO SA OSPITAL, TINAWAG KONG "MAHAL" ANG LALAKING PINAKAKINAMUMUHI AN KO SA BUONG MUNDO. HINDI KO ALAM NA MALAKING KASINUNGALINGAN PALA ANG LAHAT!

Nang magising ako sa ospital, tinawag kong “mahal” ang lalaking pinakakinamumuhian ko sa buong mundo.

Hindi ko iyon alam noong sandaling iyon.

Ang alam ko lang, pagmulat ng mga mata ko, parang may mabigat na batong nakadagan sa ulo ko.

Masakit ang sentido ko.

Mabaho ang amoy ng medisina sa paligid.

Maputi ang kisame.

At sa tabi ng malaking bintana, may isang lalaking nakatayo habang nakahalukipkip.

Nakatitig siya sa akin na para bang matagal na niyang hinihintay kung mabubuhay pa ba ako o hindi.

Matangkad siya.

Malinis ang kanyang puting polo shirt, pero gusot ang mga manggas.

May maliit na bahid ng natuyong dumi sa kanyang hand cuff.

Malamig at seryoso ang kanyang mukha, at nakakapikon sa sobrang guwapo.

Parang klase siya ng lalaking hindi kailanman marunong magpaliwanag sa iba.

Parang sanay siyang siya palagi ang sinusunod.

At sa hindi ko maintindihang dahilan, nang makita ko ang mukha niya, biglang kumalma ang dibdib ko.

“Gising ka na,” malamig niyang sabi.

Hindi iyon tanong.

Parang isang pormal na report.

Sinubukan kong umupo sa k**a, pero biglang yumugyog ang sakit sa loob ng ulo ko.

Agad siyang humakbang palapit, pero bago pa man dumikit ang k**ay niya sa akin, mabilis siyang tumigil.

Para bang naalala niyang wala siyang karapatang galawin ako.

“Doktor,” tawag niya sa labas ng kuwarto, malamig at walang emosyon ang boses.

Pagkaraan ng 3 minuto, pumasok ang doktor kasama ang 1 nurse.

Sinuri nila ang mga mata ko gamit ang maliit na ilaw.

Tinanong nila ako ng ilang bagay.

Mga bagay na dapat ay alam ko, pero wala akong mahugot sa isip ko.

Pangalan ko, naaalala ko.

Ako si Elena Ilustre.

Edad ko, alam ko.

29 anyos na ako.

Pero kung bakit ako napadpad sa ospital na ito, wala akong matandaan.

At kung sino ang lalaking nakatayo sa gilid ng bintana, lalong blurred sa utak ko.

“May mild memory disturbance siya,” paliwanag ng doktor habang nakatingin sa chart.

“Posibleng pansamantalang epekto lang ito ng matinding impact sa aksidente sa kalsada.”

“Kailangan muna niyang magpahinga nang ilang araw.”

Lumingon ang doktor sa lalaking nakatayo pa rin sa tabi.

“Kayo po ba ang kasama ng pasyente?”

Sandaling natahimik ang paligid.

Bago pa man makapagsalita ang lalaki, biglang lumabas ang mga salitang ito sa bibig ko.

“Siya po ang boyfriend ko.”

Natigilan ang doktor.

Natigilan ang nurse.

At higit sa lahat, napatigil ang lalaki sa kanyang kinatatayuan.

Dahan-dahan siyang lumingon sa akin.

Ang tingin sa mga mata niya, para bang may narinig siyang pinaka-imposibleng bagay sa mundo.

Ako naman, biglang naguluhan sa sarili kong reaksyon.

“Hindi ba?” tanong ko sa kanya habang nakatitig sa mukha niya.

Hindi siya sumagot agad.

Dahil doon, lalong uminit ang kaba sa dibdib ko.

“Sorry,” bulong ko nang maramdaman ang hiya. “Hindi ko talaga maalala ang lahat. Pero nung nakita kita… pakiramdam ko napaka-importante mo sa akin.”

Tumalim nang bahagya ang kanyang mga mata.

Hindi galit ang naroon.

Hindi rin naman lambing.

Mas delikado ang ekspresyon niya.

Parang may isang mabigat na desisyong nabuo sa loob ng ulo niya sa mismong sandaling iyon.

Humakbang siya palapit sa gilid ng k**a ko.

“Gutom ka ba?”

Hindi iyon ang inaasahan kong itatanong niya.

Pero sa sandaling iyon, biglang kumalam ang sikmura ko.

Tumango ako nang mahina.

Pagkalipas ng 10 minuto, bumalik siya sa kuwarto na may dalang mainit na lugaw mula sa kainan sa ibaba.

Inalis niya ang takip ng lalagyan, hinalo ito nang mahinahon, saka dahan-dahang itinulak palapit sa akin.

Sinubukan kong hawakan ang kutsara.

Pero nanginig nang husto ang daliri ko dahil sa panghihina.

Mabilis niyang kinuha ang kutsara mula sa k**ay ko.

Tahimik lang siya.

Walang reklamo o anomang salita.

Pagkatapos ay sinubuan niya ako nang dahan-dahan.

Eksaktong tamang init ng sabaw.

Eksaktong tamang dami sa bawat subo.

Parang kabisado ng mga k**ay niya kung paano ako alagaan kapag wala akong lakas.

Napatingin ako nang diretso sa mga mata niya.

“Ang sweet mo naman.”

Muntik na niyang mabitawan ang hawak na kutsara.

“Hindi ako sweet,” seryoso niyang sagot.

“Pero sinusubuan mo ako ngayon.”

“Ayoko lang na matapon mo ang pagkain sa higaan.”

Ngumiti ako kahit kumikirot pa ang ulo ko.

“Concerned ka lang talaga.”

“Practical lang ako.”

Mas lalo akong natawa sa malamig niyang sagot.

“Anong pangalan mo?” tanong ko.

Napatigil ang k**ay niya sa ibabaw ng mesa.

Matagal siyang tumitig sa mukha ko bago naggawad ng sagot.

“Xavier.”

“Xavier,” inulit ko ang pangalan niya.

Parang napakapamilyar ng tunog sa tainga ko.

Pero kasabay ng pamilyar na pakiramdam na iyon, may kakaibang kirot na lumabas sa dibdib ko.

Hindi ko maintindihan kung lungkot ba iyon.

O isang malalim na babala mula sa nakaraan ko.

“Xavier,” tawag ko ulit, mas mahina na ang boses ko. “Tayo ba talaga?”

Hindi siya mabilis na sumagot.

Sa halip, inilagay niya ang bowl ng lugaw sa ibabaw ng cabinet at humarap sa bintana.

Sa repleksyon sa salamin, nakita ko ang kanyang mukha.

May bahagyang ngiti sa mga labi niya.

Pero hindi iyon ngiti ng isang taong nagmamahal.

Iyon ang ngiti ng isang taong nakahanap ng magandang pagkakataon na matagal na niyang hinihintay.

Pagharap niya muli sa akin, napakakalmado ng boses niya.

“Hindi kita girlfriend.”

Naramdaman kong tila bumagsak ang puso ko sa sahig.

“Ah…”

Umakyat ang pamumula sa mga pisngi ko dahil sa sobrang hiya.

“Patawad. Akala ko kasi…”

Pero bago ko pa man maitago ang mukha ko sa ilalim ng kumot, mabilis niyang sinundan ang kanyang sinabi.

“Fiancée kita.”

Nanlaki ang dalawang mata ko sa pagkagulat.

“Ano?”

“Engaged tayo, Elena.”

Parang biglang umakyat ang matinding init sa buong mukha ko.

Hindi ko alam kung dapat ko ba siyang paniniwalaan o hindi.

Pero nang tignan ko ang kanang k**ay ko, may nakalingkis doon na isang simpleng diamond ring.

Maganda.

Mukhang napak**ahal.

At pamilyar ang bigat sa aking daliri.

Sa mismong sandaling iyon, may biglang nalaglag na makapal na folder sa labas ng nakabukas na pintuan.

Napalingon ako sa pinto.

Isang lalaking naka-barong ang nakatayo roon, mukhang personal na sekretaryo.

Namumutla ang buong mukha niya habang nakatingin kay Xavier, na para bang nakakita siya ng isang taong gumagawa ng malaking krimen sa harap mismo ng kanyang mga mata.

“Sir Xavier…” halos pabulong na sabi ng sekretaryo, nangangatog ang boses.

Hindi man lang siya nilingon ni Xavier.

“Lumabas ka muna, Greg,” malamig na utos ni Xavier.

Dahan-dahang yumuko si Greg, pero bago siya tuluyang humakbang palayo sa pintuan, malinaw na nakarating sa tainga ko ang mahina niyang bulong sa kanyang hawak na telepono.

“May malaking problema tayo…”

“Nagsinungaling si Chairman Xavier kay Miss Elena…”

“Kapag bumalik ang alaala ng babaeng iyan…”

“Hindi lang ang engagement na ito ang tuluyang guguho…”

“Pati ang buong kumpanya natin, mawawasak.”

---

PART 2:

29/07/2026

NARINIG KONG MAY KUMAIN DAW NG TATLONG MAMAHALING MIDNIGHT MEAL GAMIT ANG KUWARTO KO! MAS NAKAKATAKOT, MAY NAGBUKAS NG PINTO MULA SA LOOB NANG MAG-ISA LANG AKO!

Kinabukasan ng taunang business summit sa Hyatt Regency Hotel sa Manila, handa na sana si Clarisse para sa pinak**ahalagang client pitch ng kanyang karera.

Nakalagay na sa kanyang bag ang mga presentation folder at flash drive.

Ngunit bago pa man siya makalabas sa lobby papunta sa conference room, tinawag na siya ng front desk staff.

“Ms. Clarisse Santos?”

Ngumiti ang receptionist habang iniaabot ang isang mahabang papel.

“May kailangan lang po tayong linawin sa room billing ninyo bago ang final check-out mamayang hapon.”

Kinuha ni Clarisse ang Billing Statement.

Nang makita niya ang numerong nakasulat sa ibaba, halos mapatid ang paghinga niya.

68,500 pesos.

Napakurap si Clarisse nang 3 beses.

“Baka may maling room number lang kayo?”

Itinuro ng receptionist ang breakdown ng resibo sa papel.

3 order ng imported wagyu steak set, vintage champagne, at caviar platter.

Naka-charge sa Room 812 noong pagitan ng 1:00 a.m. at 2:30 a.m.

Natawa nang kaunti si Clarisse dahil sa matinding pagtataka.

“Mali ito. Hindi ako umorder ng kahit anong room service kagabi. Natulog ako nang 11:00 p.m.”

“Sigurado po ba kayo, Ma'am?” malamig na tanong ng receptionist.

“Baka may pumasok na kasama o bisita ninyo?”

Umiling si Clarisse.

“Mag-isa lang ako sa Room 812 buong gabi.”

Hindi na ngumiti ang receptionist.

“Nakatala po sa system na may kumatok at may tumanggap ng pagkain sa loob mismo ng kuwarto ninyo.”

Nagsimulang tumingin ang ibang mga bisitang nakapila sa lobby.

Isang lalaking nakasuit ang nagbulong sa katabi.

“Ang yayabang mag-suite room, kapag oras na ng bayaran, magkukunwaring walang inorder.”

Namula ang mga pisngi ni Clarisse sa galit at hiya.

Hindi siya nahihiya dahil guilty siya.

Nahihiya siya dahil pinagmumukha siyang magnanakaw sa harap ng maraming tao.

Lumapit ang duty manager na si Mr. Arnaldo.

Nakasalamin ito, 45 taong gulang, at halatang walang pasensya sa mga usaping tulad nito.

“Ms. Santos,” mahinahong sabi ni Mr. Arnaldo ngunit may diin.

“Kung ayaw ninyong maabala ang conference ninyo, pwede ninyo munang bayaran ang 68,500 pesos.”

“Kapag napatunayan ng accounting na nagkaroon ng glitch sa system, ibabalik namin ang pera sa card ninyo.”

Tumingin si Clarisse sa mata ng manager.

“Kung kayo ang sisingilin ng 68,500 pesos sa pagkaing hindi ninyo kinain, magbabayad ba kayo basta-basta?”

Natahimik si Mr. Arnaldo.

“Hindi ako magbabayad ng kahit piso hangga't hindi ko nakikita ang CCTV footage ng hallway ko kagabi,” matigas na sabi ni Clarisse.

Nagkatinginan si Mr. Arnaldo at ang receptionist.

Napilitan silang dalhin si Clarisse sa security control room sa basement.

Pumasok sila sa madilim na silid na puno ng 20 monitor sa pader.

Pinindot ng security officer ang recording ng 8th floor hallway.

1:00 a.m.

Tahimik ang hallway.

Eksaktong 1:15 a.m., lumabas sa elevator ang isang room service waiter na nagtutulak ng stainless food cart.

Huminto ang waiter sa harap ng Room 812.

Kumatok ito nang 2 beses.

Makalipas ang 5 segundo, unti-unting bumukas ang pinto ng Room 812 mula sa loob.

Maliit lang ang siwang ng pinto.

Hindi kita ang mukha ng taong nasa loob.

Iniabot ng waiter ang malaking tray sa siwang.

Kinuha iyon ng k**ay mula sa loob, at mabilis na isinara ang pinto.

Pagkaraan ng 45 minuto, bumalik ang waiter at nag-abot uli ng pangalawang tray sa parehong paraan.

At pagkaraan ng 30 minuto, inabot ang pangatlong tray.

Lahat ay sa parehong siwang ng pinto ng Room 812.

Napatingin si Mr. Arnaldo kay Clarisse nang may tagumpay sa kanyang mata.

“Ayan po, Ms. Santos. Malinaw na bumukas ang pinto ninyo mula sa loob at may tumanggap ng pagkain.”

Napatitig si Clarisse sa screen.

Natulala siya nang ilang segundo.

Sigurado siyang mag-isa siyang natutulog at nakalock ang pinto.

Pero sa halip na matakot, mas lalong tumalas ang paningin ni Clarisse sa mga detalye sa monitor.

May isang maliit na bagay sa kilos ng waiter na hindi tumutugma sa standard procedure ng isang 5-star hotel.

“Paki-pause ang video sa 1:15 a.m.,” malamig na utos ni Clarisse.

---

PART 2:

29/07/2026

"HINDI KO SIYA IIWASAN HABAMBUHAY. HIHIWALAYAN KO LANG SIYA!" HINDI KO ALAM NA NAKATAYO NA PALA SIYA SA LIKOD KO NANG ISSINIGAW KO ITO.

3 taon na kaming kasal ni Julian.

Pero nitong mga huling buwan, ako na mismo ang unang umiiwas sa kaniya.

Kapag sinusubukan niyang hawakan ang k**ay ko, bigla akong nagpapanggap na may hinahanap sa bag ko.

Kapag nag-aaya siyang kumain sa labas tuwing gabi, sinasabi kong marami pa akong kailangang tapusin sa laptop.

Nang magkaroon ng offer sa kumpanya na mag-supervise ng project sa Davao ng 3 buwan, ako ang unang-unang nag-volunteer.

At nang matapos ang 3 buwan na iyon, paulit-ulit kong ipinagpaliban ang pagbili ng tiket pabalik ng Maynila.

Napa-iling na lang ang matalik kong kaibigan na si Bea habang nakaupo kami sa isang cafe.

"Hanggang kailan mo ba iiwasan ang asawa mo, Clarisse?" tanong ni Bea.

Bahagya akong ngumiti pero walang saya sa aking mga mata.

"Hindi ko siya iiwasan habambuhay."

"Hihiwalayan ko lang siya."

Paglingon ko sa likod, namutla ang mukha ng lalakeng nakatayo roon.

Si Julian.

Hindi ko alam kung gaano katagal na pala siyang nakatayo sa likod namin at nakikinig.

Kinagabihan, pagpasok ko sa bahay, nadatnan ko si Julian na mag-isang nakaupo sa dilim sa gitna ng sala.

Namumula ang kaniyang mga mata na tila 24 oras nang hindi nakatutulog.

Tumingin siya sa akin at sa mahinang boses ay nagsalita.

"Sabihin mo lang kung ano ang nagawa kong mali."

"Huwag mo lang akong iwan, Clarisse."

Napatitig ako sa kaniya.

Nakita ko ang labis na takot sa kaniyang mga mata.

Mukhang may malaking bagay siyang hindi naiintindihan.

3 taon ang nakararaan nang ipagkasundo ng 2 pamilya ang kasal naming dalawa.

Si Julian ang solong tagapagmana ng isang malaking logistics company sa bansa.

Ako naman ang panganay na anak ng isang negosyante.

Hindi ako mahal ng aking madrasta na si Elena.

Sa bawat hapunan sa bahay noon, paulit-ulit niyang sinasabi sa papa ko na pabigat lang ako sa pamilya.

Para kay Elena, mas mabuting maikasal ako agad para mabawasan ang gastusin sa bahay.

Kaya nang sabihin ng papa ko na ang pamilya ni Julian ang gustong makipag-alyansa sa amin, pumayag ako agad.

Hindi dahil mahal ko si Julian noong oras na iyon.

Kundi dahil iyon lang ang 1 paraan para makalayo ako sa impyernong bahay na iyon.

Bago pa man kami ikasal, may 1 bagay na akong alam tungkol kay Julian.

May babae siyang hindi kailanman malimutan.

Ang kaniyang unang pag-ibig.

Hanggang ngayon, nakatago pa rin sa loob ng kaniyang maliit na safe sa kuwarto ang 1 lumang friendship bracelet na ibinigay ng babaeng iyon noong high school pa sila.

Hindi ko iyon kailanman itinatanong sa kaniya.

Dahil malinaw ang kasunduan naming 2 noong unang gabi pa lang ng aming kasal.

"Respeto lang ang ibigay natin sa isa't isa."

"Huwag na nating pilitin ang pag-ibig."

Ngunit sa loob ng 3 taon, nagulat ako nang matuklasan kong napakabuting asawa pala ni Julian.

Hindi siya marunong magsalita ng matatamis na linya.

Hindi rin siya romantikong lalaki.

Pero kabisado niya na 2 kutsarita ng asukal at kaunting gatas ang gusto kong kape tuwing 6:00 ng umaga.

Kapag pagod ako sa trabaho, siya ang nagluluto ng hapunan para sa amin.

Kapag may lagnat ako, hindi siya natutulog buong gabi para lang palitan ang basang bimpo sa noo ko.

Unti-unti, nasanay ako na may taong naghihintay sa akin araw-araw.

Nasanay ako na may nagtatanong kung kumain na ba ako.

At higit sa lahat, nahulog ang loob ko sa kaniya.

Akala ko sapat na ang 3 taon para matutunan din niya akong mahalin.

Hanggang sa nangyari ang lahat noong nakaraang buwan sa aming 3rd anniversary trip sa Palawan.

Sa unang 4 na araw, naging masaya ang lahat.

Nagsalo kami sa pagkain, lumangoy sa dagat, at nanood ng paglubog ng araw.

Akala ko iyon na ang simula para maging totoong mag-asawa kami.

Ngunit noong ikalimang araw, tumawag ang 1 tao sa phone ni Julian habang nasa mesa ang cellphone niya.

Lumabas sa screen ang pangalang: **Samantha Cruz.**

Si Samantha.

Ang unang pag-ibig ni Julian na pinalipad sa ibang bansa noong kolehiyo.

Pagkababa ni Julian ng telepono, tumingin siya sa akin.

"May emergency sa main office. Kailangan kong bumalik sa Maynila ngayong gabi."

Tumingin ako sa kaniya at nagtanong.

"Kasamahan mo ba sa opisina si Samantha ngayon?"

Natigilan si Julian ng 2 segundo bago sumagot.

"Oo. Bumalik siya mula sa USA at pumasok sa marketing department 1 linggo na ang nakararaan."

Walang emosyon ang kaniyang boses.

Pero para sa akin, iyon na ang malinaw na sagot.

Kaya pagbalik namin ng Maynila, nagsimula na akong lumayo.

Dahil ayaw kong hintayin ang araw na siya mismo ang magsasabi sa akin na itapon ko na ang gamit ko dahil babalik na ang tunay niyang mahal.

Ngunit habang nakatitig ako kay Julian ngayong gabi sa sala, nakita ko ang 1 folder ng papeles na hawak ng kaniyang nanginginig na k**ay.

PART 2

29/07/2026

SAMPUNG MINUTO LANG NA NAKATITIG ANG CEO SA RÉSUMÉ KO, BIGLA NIYANG DINAMPOT ANG TELEPONO AT KALMADONG NAGTANONG KUNG LIBRE ANG AMA NIYA.

Mabilis na umaakyat ang elevator ng Venteris Tower.

Mula 15th floor, naging 25th floor.

Hanggang sa huminto ito sa 42nd floor.

Mahigpit na hawak ni Alyssa Dizon ang folder sa kanyang dibdib.

Kailangan niyang maihatid ang mga papel na ito bago mag-9:00 AM.

Paglabas niya ng elevator, malamig na hangin at mabagong amoy ng mamahaling kwarto ang sumalubong sa kanya.

Sa tapat ng pintuan ng executive suite, nakatayo ang isang sekretarya na nakataas ang kilay.

"Sino ka?" malamig na tanong ng sekretarya.

"Ako po si Alyssa mula sa Operations Department sa 10th floor."

"Inutusan po ako ni Supervisor Ramos na iabot ito sa opisina ni CEO Julian Venteris."

Inabot ng sekretarya ang folder at mabilis na binuksan.

Kumunot ang noo nito.

"Mali ang ibinigay mo."

"2nd quarter financial summary ang kailangan dito, pero 3rd quarter preliminary report ang hawak mo."

Biglang naging mabilis ang tibok ng dibdib ni Alyssa.

"Po? Malinaw po ang utos sa akin ni Supervisor Ramos."

"Wala akong pakialam sa utos sa iyo."

"10 minuto na lang bago ang board meeting."

"I-email mo sa akin ang soft copy ngayon din para ma-print ko."

Napatigil si Alyssa.

Wala sa kanya ang soft copy.

Inutusan lang siyang maghatid ng papel.

Habang nag-iisip siya ng gagawin, bumukas ang double doors ng main office.

Lumabas ang isang matangkad na lalaki na naka-black suit.

May suot siyang silver watch at may malamig na tingin sa kanyang mga mata.

Si CEO Julian Venteris.

"Anong gulo ito?" tanong ng CEO.

Agad na yumuko ang sekretarya.

"Mr. Venteris, nagk**ali po ng dalang dokumento ang intern mula sa Operations."

Tumingin si Julian kay Alyssa.

Walang emosyon ang kanyang mukha.

Inabot niya ang folder sa k**ay ng sekretarya.

Tiningnan niya ang pangalan sa tab ng folder at ang dalang résumé na nakasabit sa gilid ng dalang gamit ni Alyssa.

"Pumasok ka sa loob," utos ni Julian.

Bahagyang nanginig ang mga k**ay ni Alyssa.

Pumasok siya sa loob ng malaking opisina.

Apat na malalaking salamin ang nakapaligid kaya kitang-kita ang buong lungsod ng Taguig.

Umupo si Julian sa likod ng kanyang malaking wooden desk.

Ipinatong niya ang résumé ni Alyssa sa mesa.

"Umupo ka," sabi ng CEO.

Dahan-dahang umupo si Alyssa sa upuan sa tapat ng mesa.

Hindi siya makatingin nang diretso.

Binasa ni Julian ang résumé.

1 minuto.

3 minuto.

5 minuto.

Pagdating sa 10 minuto, ibinaba ni Julian ang papel.

Tumingin siya nang diretso sa mga mata ni Alyssa.

Pagkatapos, kinuha niya ang kanyang telepono at nag-dial ng numero.

Inilagay niya ito sa speakerphone.

"Dad, busy ka ba?" tanong ni Julian.

Isang boses ng matandang lalaki ang sumagot.

"Hindi naman. Bakit ka napatawag?"

Ngumiti si Julian, isang reaksyon na hindi inaasahan ni Alyssa.

"Dad, nahanap ko na ang magiging manugang mo."

PART 2:

29/07/2026

"GUMAGALAW ANG TIYAN NIYA!" SIGAW NG EMPLEYADO NG CREMATORIUM HABANG ANG BUNTIS NA BABAENG IDINEKLARANG WALANG BUHAY AY NAKAHANDA NANG ISALANG SA SILID-ABUHAN!

Si Mario Dizon, 65, ay nagtatrabaho sa isang pampublikong crematorium sa Caloocan sa loob ng 35 taon.

Para sa kanya, ang bawat huling serbisyo sa yumao ay dapat ginagawa nang may lubos na paggalang at katapatan.

Nang hapong iyon, dinala sa kanyang tanggapan ang mga papeles ng isang 28-taong-gulang na babae na si Elena Cruz.

Ayon sa opisyal na ulat mula sa isang maliit na klinika sa Pasay, inatake raw ito sa puso.

Nakasaad din sa dokumento na si Elena ay 32 linggong buntis.

Nang mabasa ni Mario ang rekord na ito, nakaramdam siya ng matinding bigat sa kanyang dibdib.

Ilang minuto ang nakalipas, pumasok sa silid ang kabaong kasama ang pamilya ng asawa ng babae.

Ang asawa na si Daniel Cruz, 33, ay nakatayo sa tabi habang paulit-ulit na tumitingin sa kanyang mamahaling relo.

Kasama nito ang kanyang ina na si Donya Rosa Cruz, 60, na may malamig na tingin at walang bakas ng kalungkutan.

Nandoon din si Carmina, 31, ang matalik na kaibigan ng pamilya na hindi man lang nag-aangat ng tingin mula sa kanyang cellphone.

Walang lumalapit sa kabaong.

Walang umiiyak.

Walang nag-aalay ng kahit isang maikling panalangin para sa kaluluwa ng ina at ng unborn baby.

Gusto agad ni Donya Rosa na simulan ang proseso at sinabing nagmamadali sila dahil may mahalagang lakad pa sila.

Lumapit si Mario sa kabaong para sa huling pamantayang pagsusuri bago ipasok ang katawan sa silid-abuhan.

Inilagay niya ang kanyang dalawang k**ay sa ibabaw ng takip ng kabaong.

Sa sandaling iyon, nakaramdam siya ng isang hindi karaniwang bagay.

May kaunting init na nagmumula sa loob.

At pagkaraan ng 2 segundo, nakaramdam siya ng isang napakahinang pintig at galaw sa ilalim ng kanyang mga palad.

Hindi ito kathang-isip lamang.

Sa loob ng 35 taon sa serbisyo, kilala ni Mario ang malamig at walang buhay na pakiramdam ng isang kabaong.

Ngunit ang isang ito ay iba.

Muli niyang ibinaba ang kanyang mga k**ay at itinuon ang kanyang buong pansin.

Isang paulit-ulit at ritmikong paggalaw mula sa tiyan ng babae ang kanyang naramdaman.

Alam ni Mario na kung papatigilin niya ang proseso nang walang sapat na dahilan, maaari siyang matanggal sa trabaho at makasuhan ng pamilya.

Ngunit kung itutuloy niya ito, isang buhay ang maaaring mawala dahil sa kanyang pagwawalang-bahala.

"Bakit ka tumutigil?" galit na tanong ni Daniel. "Pindutin mo na ang aparato at tapusin na natin ito!"

Sumingit din si Donya Rosa at sinabing, "Bayad na ang lahat ng bayarin, may lagda na ng doktor, kaya wala ka nang karapatang magpatagal pa!"

Tiningnan sila ni Mario nang diretso sa mga mata.

"Kailangan nating ipatigil muna ito," mahinahong pahayag ni Mario sa kanyang supervisor. "May buhay pa sa loob ng kabaong na ito."

Nagulat ang supervisor, habang nagwala sa galit si Daniel at sinabing isang malaking kabaliwan ang sinasabi ng matanda.

Ngunit hindi natagag si Mario; agad niyang kinuha ang kanyang telepono at tumawag sa 911 pati na rin sa pinak**alapit na istasyon ng pulisya.

Sa gitna ng sigawan at kaguluhan, biglang bumukas ang pinto ng gusali at pumasok ang mga magulang ni Elena na sina Mang Reynaldo, 58, at Aling Corazon, 56, na kapakarating lamang mula sa probinsya ng Leyte.

PART 2:

29/07/2026

ISANG GUARDIYA ANG BUMULONG NA HUWAG INUMIN ANG GATAS MULA SA ASAWA KO! PAGKALIPAS NG 10 MINUTO, NATUYO ANG HALAMAN AT NABUNYAG ANG MASAMANG BALAK!

"Huwag mong inumin 'yan. May inihalo ang asawa mo diyan sa gatas."

Napatigil si Clarissa Cruz sa gitna ng siksikang Cubao Bus Terminal sa Quezon City.

3 sentimetro na lang ang layo ng lalagyan ng gatas sa kanyang labi.

Ang nagwikang lalaki ay nasa 65 taong gulang.

Nakauniporme ito ng pang-magsasaka o guardiya ng pasilidad, may hawak na lumang walis at may mapagmasid na mata.

"Ibuhos mo ang likido sa paso ng kulay ube na halaman sa tabi mo at magpanggap kang naubos mo na."

"Huwag ka munang mag-ingay. Sundin mo ang sinasabi ko para sa buhay mo."

Inakala ni Clarissa na may karamdaman sa pag-iisip ang matanda.

Nasa 12 metro ang layo, ang asawa niyang si Marco ay nagpapasok ng malaking bag sa luggage area ng bus papuntang Angeles City, Pampanga.

Sinabi ni Marco na pupunta ito sa tahanan ng kanyang magulang upang ayusin ang ilang papeles ng ari-arian.

May 1 minuto na lang bago umalis ang sasakyan.

Habang mabilis ang tibok ng puso, dahan-dahang humakbang si Clarissa patungo sa malaking paso sa gilid ng hintayan.

aghad niyang itinagilid ang lalagyan at ibinuhos ang halos lahat ng likido sa basang lupa.

Nagtira lamang siya ng konting patak sa pinakailalim.

Mabilis niyang isinara ang takip.

Nagkunwari siyang nagpupunas ng labi nang lumapit si Marco mula sa kanyang likod.

"Naubos mo ba ang inumin mo, mahal?" tanong ni Marco habang marahang humahawak sa balikat ni Clarissa.

"Opo, naubos ko na. Maraming salamat."

Ngumiti si Marco, isang ngiti na sa loob ng 6 na taon ay nagbigay ng tiwala kay Clarissa.

Umakyat na si Marco sa bus at kumaway mula sa bintana.

Umalis ang bus palabas ng terminal.

Nanatiling nakatayo si Clarissa sa tabi ng paso.

Nagpasya siyang maghintay ng 10 minuto ayon sa naramdamang kaba.

Sa ikasampung minuto, nagbago ang kulay ng mga dahon ng halaman sa paso.

Nalanta ang mga sariwang tangkay.

Naging maitim ang mga gilid ng dahon at natuyo ang lupa sa paligid nito.

Napaatras si Clarissa habang nangangatog ang kanyang mga tuhod.

Sa nakalipas na 5 buwan, madalas siyang makaramdam ng matinding pagkahilo, panghihina ng katawan, at kawalan ng lakas.

Sinamahan siya ni Marco sa 4 na iba't ibang ospital ngunit walang nakikitang malubhang sakit ang mga doktor.

Laging maalaga si Marco.

Siya ang naghahanda ng pagkain, nagpapaiyak ng malamig na inumin, at laging naglalagay ng baso ng gatas sa tabi ng tulugan ni Clarissa gabi-gabi.

Ngunit may isang bagay na ngayon lang naisip ni Clarissa.

Sa tuwing umalis si Marco para sa 3 araw na biyahe sa probinsya, biglang nagiging maayos ang kanyang pakiramdam.

Lumapit ang matandang guardiya na nagngangalang Mang Roger.

Sinabi ni Mang Roger na 15 minuto ang nakalipas, nakita niya si Marco sa likod ng tindahan.

Binuksan ni Marco ang selyo ng inumin at nagpatak ng likido mula sa isang maliit na bote.

Sinabi rin ni Mang Roger na 2 beses niyang nakitang kasama ni Marco ang isang babaeng nagngangalang Evelyn.

"Narinig ko ang pag-uusap nila noong isang linggo tungkol sa malaking perang makukuha sa insurance policy kapag nawala ka na," bulong ni Mang Roger.

Bumilis ang paghinga ni Clarissa.

Naisip niya ang dokumentong pinapirmahan sa kanya ni Marco 2 buwan ang nakarapatan para daw sa kanilang hinaharap.

Mabilis na itinago ni Clarissa ang natitirang patak sa kanyang bag at sumakay ng taxi pabalik sa kanilang bahay.

---

PART 2:

Haraya at Katha

29/07/2026

29/07/2026

29/07/2026

29/07/2026

29/07/2026

29/07/2026

29/07/2026

Address

Telephone

Website

Alerts

Contact The Business

Shortcuts

Share

Category

Listing takedown request