06/08/2026
"Overtime"
Tuwing alas-singko ng hapon...
parang may dalawang mundo sa opisina.
Yung iba, nagmamadaling mag-log out.
May naghihintay na asawa.
May susunduin na anak.
May hahabuling bus pauwi.
Pero sa sulok ng opisina...
may isang lalaking tahimik na bumabalik sa upuan.
Nagbukas ulit ng laptop.
Nag-type.
Nag-overtime na naman.
Hindi dahil gusto niya.
Kundi dahil kailangan.
Bandang alas-sais...
nag-vibrate ang cellphone niya.
"Papa, anong oras ka uuwi?"
Mula sa bunso niyang pitong taong gulang.
Ngumiti siya.
Nag-reply...
"Konti na lang, anak."
Pero ang "konti"...
umabot na naman ng dalawang oras.
Paglabas niya ng opisina...
halos wala nang tao.
Tahimik na ang elevator.
Tahimik na rin ang kalsada.
Pag-uwi niya...
nakapatay na ang ilaw sa sala.
Tulog na ang asawa.
Tulog na rin ang anak.
Pagpasok niya sa kusina...
may nakatakip na plato.
Mainit pa rin nang kaunti.
Katabi nito...
isang maliit na papel.
May drawing ng tatlo silang magkakapamilya.
Magkahawak-kamay.
At sa ibaba, sulat ng anak niya...
"Next time, sabay tayo kumain ha, Papa."
Matagal niyang tinitigan ang papel.
Hindi dahil maganda ang drawing.
Kundi dahil...
naalala niyang halos isang linggo na pala silang hindi sabay naghapunan.
Kinabukasan...
may inaalok na naman na overtime.
Tahimik siyang tumingin sa oras.
Pagkatapos...
isinara niya ang laptop.
Ngumiti sa mga katrabaho.
At unang beses niyang sinabi...
"Bukas na lang natin tapusin."
May mga trabahong puwedeng ipagpatuloy bukas.
Pero may mga batang...
hindi na babalik sa edad na naghihintay pa silang sabay kayong kumain.
