16/12/2025
Hindi ako nagising isang araw at biglang nagpasiyang umalis.
Unti-unti akong napunta ritoāmatapos ang mga taon ng patuloy na pagpili sa atin kahit masakit, matapos ang hindi mabilang na pag-uusap, katahimikan, mga dasal, at mga pangalawang pagkakataon.
Nanatili ako dahil mahal kita.
Nanatili ako dahil naniwala akong kung mas magsusumikap ako, maghihintay nang mas matagal, at magiging mas maunawain, maaari pa rin nating mahanap ang daan pabalik sa isaāt isa.
Ngunit sa paglipas ng panahon, ang pagmamahal ay naging pakikipagsurvive.
At ang pagliligtas sa ating pagsasama ay unti-unting naging kapalit ng aking sarili.
Alam mong ang pamamaalam na ito ay hindi nagmumula sa galit.
Nagmumula ito sa malalim na lungkot ng pagkakaalam na ang pagmamahal lamang ay hindi sapat para ayusin ang isang bagay na pareho na nating hindi kayang ibigay sa isaāt isa.
Pinapatawad kita sa mga paraan na hindi mo ako minahal sa paraang kailangan ko. At pinapatawad ko rin ang sarili ko sa pananatili nang mas matagal, sa pag-asang magbabago pa ang lahat.
Ito ang pagsasara ko ng isang kabanatang buong tapang kong ipinaglaban na manatiling buhay. Umaalis ako na may respeto, may luha, at may pasasalamat sa mga taong pinagsamahan natin.
Palagi kong igagalang ang kung ano tayo noon. Ngunit ngayon, pinipili ko na ring igalang ang aking sarili.