04/05/2026
“Seaman Ako, Pero Hindi Ko Ramdam na Anak Ako”
Admin, pahide nalang po. Gusto ko lang maglabas ng bigat sa dibdib. Hindi tungkol sa girlfriend o asawa ang problema ko… kundi pamilya ko mismo.
Ako si Jonas, 29 years old, seaman for 6 years. Bata pa lang ako, lagi ko nang naririnig sa pamilya ko na ako raw ang “pag-asa.” Bunso ako pero ako yung pinush nila na mag-seaman kasi daw malaki ang kita. Sila pa ang nangutang para makapag-training ako, at dahil dun, pinangako ko sa sarili ko na babawi ako sa kanila.
Nung una, masaya ako na natutulungan ko sila. Tuwing sahod, padala agad. Pinapagawa ko yung bahay namin, pina-aral ko pamangkin, at sinagot ko lahat ng gastusin nila. Ang sarap sa pakiramdam kasi ramdam ko yung pasasalamat nila… o akala ko lang pala.
Kasi habang tumatagal, napansin ko na parang naging obligasyon na. Hindi na “salamat, anak” ang naririnig ko kundi “Magkano mapapadala mo?” Hindi na ako tinatanong kung kamusta ako sa barko, kung pagod ba ako, kung okay ba ako. Ang laging tanong: “Kailan ka ulit sasampa?”
Pag-uwi ko, hindi ako tinatrato na bisita o anak na namiss nila. Parang gusto pa nila agad akong itulak ulit mag-apply para makasampa at may dumating na pera. Sa totoo lang, minsan parang hindi ako anak, parang walking ATM lang ako.
Mas masakit, ilang beses na akong nagbanggit na gusto ko nang mag-asawa. May nililigawan akong babae na tanggap ako kahit ordinaryo lang. Pero ano sagot ng pamilya ko?
“Ano ka ba, huwag ka muna mag-asawa. Baka makalimutan mo na kami.”
“Paano na lang kami kung may sarili ka nang pamilya?”
“Pag nagka-anak ka na, hindi ka na magpapadala sa amin.”
Parang wala akong karapatan sa sariling buhay. Parang hindi ako pwedeng magmahal dahil baka bawas ang sustento nila.
Minsan naiisip ko, “Para kanino ba talaga ako naglalayag? Para ba sa sarili ko o para lang sa kanila?” Ang masakit, kahit anong padala ko, parang kulang pa rin. Walang appreciation, puro demand.
Continuation ⬇️
