26/11/2025
4 days and 3 nights.
Iyan ang inilagi namin sa Emergency Room ng National Kidney and Transplant Institute dahil sa isang hindi inaasahang pangyayari. Sa loob ng mga araw na iyon, paulit-ulit akong napapahanga sa dedikasyon ng mga nurses, doctors, medical technologists, at lahat ng miyembro ng healthcare team na bumubuo sa ER.
Araw-araw kong naririnig kung gaano sila napapagod—ang capacity ng ER ay para lamang sa humigit-kumulang 60 pasyente, ngunit halos umaabot sa isang daan ang pumapasok. Lahat naghahanap ng agarang tulong, lahat may kanya-kanyang emergency, at halos lahat nangangailangan ng mabilis na atensyon. Ngunit kahit ganoon, kahit halata ang bigat ng trabaho, kahit ramdam mo ang pagod sa boses nila, hindi mo makikita sa kanila ang kahit anong pagpapabaya.
Sa halip, makikita mo ang malasakit. Mararamdaman mo ang kabutihan. At higit sa lahat, makikita mo ang pagmamahal nila sa kanilang propesyon—isang uri ng pagmamahal na hindi nabubura kahit paulit-ulit silang humaharap sa pagod, panganib, at emosyonal na bigat ng kanilang trabaho.
Hanga ako sa kanila. Hanga ako sa tapang nila. Hanga ako sa tibay ng puso nila. At sa ER na iyon, sa gitna ng kaba, takot, at pagod, nakakita ako ng pag-asa—pag-asang dala ng mga taong patuloy na naglilingkod kahit minsan ay hindi naman nila alam kung may nakakapansin pa ba.
Kaya sa bawat nurse na tumigil sandali para magpaliwanag, sa bawat doktor na hindi sumuko sa kahit gaano kahirap ang kaso, sa bawat staff na umalalay nang may ngiti—maraming salamat. Hindi niyo alam kung gaano kalaking ginhawa ang naibigay niyo sa amin sa panahon na iyon. Hindi namin makakalimutan.