13/08/2026
Dear Miss Nutella,
Magandang araw. Gusto ko sanang ibahagi sa inyo ang isang nangyari sa amin ilang taon na ang nakalipas. Hanggang ngayon, hindi ko pa rin alam kung paano ko ipapaliwanag ang nakita ko noong gabing iyon. Ang tanging alam ko, pagkatapos ng gabing iyon, hindi na ako muling tumingin sa bintana kapag gabi.
Nangyari ito noong umuulan nang malakas. Mag-isa lang ako sa bahay dahil umalis ang mga magulang ko para dumalo sa isang lamay. Bandang alas-dose ng madaling-araw, bigla akong nakarinig ng tatlong katok sa bintana ng kwarto ko.
**Tok… tok… tok…**
Akala ko una ay sanga lang ng puno dahil malakas ang hangin. Pero maya-maya, narinig ko ulit.
**Tok… tok… tok…**
Lumapit ako sa bintana at dahan-dahang sumilip sa kurtina. Wala akong nakita. Madilim ang labas at halos wala nang ilaw sa kalsada.
Bumalik ako sa k**a at sinubukang matulog. Ilang minuto lang ang lumipas nang marinig ko ang isang babae na mahina ang boses na nagsabi:
**“Pwede mo ba akong papasukin?”**
Nanlamig ang buong katawan ko. Kilala ko ang boses.
Boses iyon ng kapitbahay naming babae na namatay tatlong araw bago nang gabing iyon.
Hindi ako gumalaw. Hindi ako sumagot. Pero muling nagsalita ang boses.
**“Nandito lang ako sa labas.”**
Unti-unti kong itinaas ang tingin ko sa bintana.
At doon ko siya nakita.
Nakatayo siya sa labas ng bahay.
Basang-basa ang mahabang buhok niya at nakatakip sa mukha. Ang mas nakakatakot, nasa **ikalawang palapag** ang kwarto ko.
Walang paraan para may taong makatayo roon.
Bigla niyang inangat ang ulo niya.
Dahan-dahang lumitaw ang mukha niya sa pagitan ng buhok.
Maputla ang balat niya at nakangiti.
Tapos, tumingin siya diretso sa akin.
“Bakit hindi mo ako pinagbubuksan?”
Napaatras ako at napaupo sa sahig. Hindi ko alam kung sisigaw ba ako o tatakbo. Pero bago pa ako makagalaw, biglang bumukas nang kaunti ang bintana.
Hindi ko ito binuksan.
Siya ang nagbukas.
Tumakbo ako palabas ng kwarto at nagtago sa sala. Ilang minuto akong nakaupo roon habang nanginginig at umiiyak. Maya-maya, narinig kong may naglalakad sa hagdan.
“Tap… tap… tap…”
Papunta sa akin.
Nang makita kong bumaba ang isang anino mula sa hagdan, napapikit ako at nagdasal.
Biglang tumahimik.
Pagmulat ko, wala nang tao.
Pero sa sahig, may naiwan na bakas ng basang paa.
Mula sa hagdan…
papunta sa mismong kinauupuan ko.
Kinabukasan, sinabi ko lahat sa mga magulang ko. Hindi sila agad naniwala hanggang sa makita nila ang bintana ng kwarto ko.
May mga bakas ng k**ay sa salamin.
At ang pinakanakakatakot?
May nakasulat sa salamin gamit ang daliri:
“Bukas ulit ako.”
Simula noon, hindi na ako natutulog nang nakabukas ang kurtina.
Pero hanggang ngayon, kapag umuulan nang malakas at eksaktong alas-dose ng gabi…
minsan naririnig ko pa rin ang tatlong katok.
“Tok… tok… tok…”
At sa tuwing naririnig ko iyon, alam kong hindi siya nanggagaling sa labas.
“Nasa bintana ko pa rin siya.”
Nagmamahal,
Isang tagapakinig ng Dear Nutella Horror Story
