30/12/2025
PINABABA NG MGA PASAHERO ANG MAG-INA SA BUS DAHIL SA WALANG TIGIL NA PAG-IYAK NG SANGGOL. UMALIS SILA NA SAMA ANG LOOB AT NAGLAKAD SA GITNA NG KAWALAN. PERO NAPALUHOD ANG NANAY NANG MAKITA SA NEWS PAG-UWI
Gabi. Umuulan nang malakas.
Bumabagtas ang isang Provincial Bus sa zigzag na daan ng Bitukang Manok sa Quezon.
Sa loob ng bus, tahimik ang lahat. Gustong matulog ng mga pasahero.
Pero biglang nagising ang 6-months-old na baby ni Aling Fe.
WAAAAH! WAAAAH! WAAAAH!
Walang tigil ang iyak ni Baby Nonoy. Kahit anong gawin ni Fe—timplahan ng gatas, helehin, kargahin—ayaw tumahan ng bata. Parang takot na takot ito at nangingisay sa iyak.
Nagsimulang magreklamo ang mga pasahero.
"Ano ba yan?!" sigaw ng isang lalaki sa likod.
"Miss! Patahanin mo nga yang anak mo! Ang sakit sa tenga!"
"Oo nga!" gatong ng isang ale.
"Gusto naming matulog! Nakaka-perwisyo kayo!"
"Pasensya na po... hindi ko alam bakit nagkakaganito..." iyak ni Fe, hiyang-hiya.
Dahil hindi tumatahan ang bata, napilitan ang Konduktor na lumapit.
"Mis, pasensya na," sabi ng Konduktor.
"Nagrereklamo na ang lahat. Kailangan niyo na pong bumaba. Hindi makapag-focus si Driver sa ingay ng anak niyo."
"Pero Kuya... gabi na... umuulan... nasa gitna tayo ng bundok," pakiusap ni Fe.
"BABA!!!" sigaw ng mga pasahero.
"LAYAS!"
Walang nagawa si Fe. Bumaba siya sa bus bitbit ang anak at gamit niya. Iniwan sila sa gilid ng madilim at mapanganib na kalsada habang umarangkada palayo ang bus.
Basang-basa si Fe sa ulan. Galit na galit siya.
"Bakit ka ba umiiyak, Nonoy?!" hagulgol ni Fe sa anak.
"Pinalayas tuloy tayo! Paano tayo uuwi nito?! Mamamatay tayo sa lamig dito!"
Ilang minuto silang naglakad sa dilim. Mabuti na lang, may dumaan na isang lumang Delivery Truck ng gulay.
Huminto ang truck.
"Misis! Bakit kayo nandyan?! Delikado dito! Sakay na!"
Sinakay sila ng mabait na driver at inihatid hanggang sa bayan kung saan nakatira si Fe.
Pagdating sa bahay, tuyo na ang luha ni Nonoy. Mahimbing na itong natutulog. Pero si Fe, masama pa rin ang loob sa nangyari.
Binuksan ni Fe ang TV para manood ng balita habang nagpapatuyo ng buhok.
BREAKING NEWS:
"ISANG PROVINCIAL BUS, NAHULOG SA BANGIN SA BITUKANG MANOK! WALANG SURVIVOR!"
Nanlaki ang mata ni Fe.
Ipinakita sa TV ang video ng rescue operation. Wasak na wasak ang bus sa ilalim ng bangin.
Ipinakita ang plaka at body number ng bus.
Victory Liner Body No. 8825.
Nanghina ang tuhod ni Fe. Napahawak siya sa bibig.
Iyon ang bus na sinasakyan nila kanina. Iyon ang bus kung saan sila pinalayas.
Ayon sa report, nawalan ng preno ang bus at dumiretso sa bangin mga sampung minuto matapos silang ibaba ng konduktor.
Kung nanatili sila sa loob...
kung tumahan si Nonoy at hindi nag-ingay...
Kasama sana sila sa mga bangkay na kinukuha ngayon sa ilalim ng bangin.
Napatingin si Fe kay Baby Nonoy na mahimbing na natutulog sa k**a.
Napaluhod si Fe at niyakap ang anak. Humagulgol siya—hindi dahil sa galit, kundi dahil sa matinding pasasalamat.
"Anak... sorry..." iyak ni Fe.
"Sorry kung nagalit ako sa pag-iyak mo... niligtas mo pala tayo... naramdaman mong may masamang mangyayari..."
Ang akala niyang perwisyo at kahihiyan, ay siya palang Guardian Angel na nagligtas sa kanila.
Ang mga pasaherong nagtaboy sa kanila ay wala na, samantalang silang mag-ina ay buhay na buhay dahil sa "ingay" na kinainisan ng iba.
Ctto
