07/05/2026
Hindi na tayo pinapahalagahan ng gobyerno
Hello admin, pwede po bang ilabas ang saloobin ko? Itago n’yo na lang po ako sa pangalang “Teacher Ana,” 34 years old, dating public school teacher sa Pilipinas at ngayon ay nagtuturo na sa USA. Baka po kasi may mga kapwa ko g**o na makakarelate sa kwento ko. Salamat po.
Sampung taon po akong nagturo sa Pilipinas. Sampung taon akong gumigising nang madaling-araw para maghanda ng lesson plan, mag-check ng papel, gumawa ng visual aids, at magturo nang buong puso sa mga estudyante ko. Mahal na mahal ko po ang pagiging g**o. Hindi ko po pinangarap yumaman noon—ang gusto ko lang ay makapagturo at makatulong sa mga bata.
Noong una, masaya pa ako. Excited akong pumasok araw-araw. Kahit maliit ang sahod, iniisip ko na lang na vocation ito at hindi lang basta trabaho. Sabi ko sa sarili ko, “Okay lang mapagod basta para sa mga bata.”
Pero habang tumatagal, parang unti-unti akong nauubos.
Hindi biro ang trabaho ng isang g**o sa Pilipinas. Hindi lang pagtuturo ang ginagawa namin. Kami rin minsan ang taga-print, taga-decorate ng classroom, taga-encode ng reports, taga-asikaso ng programs, taga-follow up ng requirements, minsan counselor pa, minsan nanay pa ng mga batang problemado.
Madalas, inuuwi ko pa ang trabaho sa bahay. Habang ang iba nagpapahinga na, ako nakaharap pa rin sa tambak na papel at modules. May mga gabing umiiyak ako sa pagod pero kinabukasan kailangan ulit ngumiti sa klase.
Mas masakit pa, minsan parang hindi na pinapahalagahan ang mga g**o.
Kapag may hinaing ka, sasabihin agad reklamador ka. Kapag nagsabi kang kulang ang sahod, sasabihin maluho ka lang o hindi marunong mag-budget. Hindi nila alam kung gaano kahirap pagkasyahin ang sweldo lalo na kung breadwinner ka.
Single pa lang ako noon pero hirap na hirap na akong pagkasyahin ang kinikita ko. Paano pa kaya yung may anak at pamilya? Kaya napilitan akong mag-side hustle noon. Nagtu-tutor ako pagkatapos ng klase. Nagtitinda rin ako online para lang may extra income.
May mga panahon pa na sariling pera namin ang ginagamit para sa school supplies ng mga estudyante. Bumibili kami ng pentel pen, bond paper, minsan pagkain pa ng mga batang walang baon.
Ginagawa namin lahat dahil mahal namin ang trabaho namin.
Pero darating pala talaga yung punto na mapapagod ka na lang.
Napatanong ako sa sarili ko noon:
“Mahal ko ang pagtuturo… pero mahal ba ako ng sistema?”
Doon ko naisipang sumubok mag-apply abroad.
Hindi naging madali ang proseso. Ang daming requirements, exams, interviews, at gastos. Maraming beses din akong natakot. Kasi first time kong lalayo sa pamilya ko.
Pero sinabi ko sa sarili ko, “Kung hindi ako kikilos ngayon, habang buhay akong mai-stuck.”
Nag-ipon ako nang todo. Nagbenta ng gamit. Nagtipid. Nagdasal. At lumaban.
Hanggang sa isang araw, natanggap ako bilang teacher sa USA.
Hindi ko maipaliwanag ang halo-halong emosyon noon. Masaya kasi natupad ang pangarap ko. Pero sobrang sakit din dahil kailangan kong iwan ang pamilya ko at ang bansang mahal ko.
Akala kasi ng iba, kaya kami umaalis dahil ambisyoso kami o pera lang ang habol namin.
Hindi po.
Umaalis kami dahil napapagod na rin kaming lumaban sa sistemang parang hindi kami naririnig.
Kung may magandang oportunidad lang sana sa Pilipinas, bakit pa kami aalis? Bakit pa namin titiisin ang homesick? Bakit pa kami iiyak mag-isa sa ibang bansa?
Dito sa abroad, ramdam ko ang kaibahan.
Mas may respeto sa oras ng teachers. Mas may suporta. Mas nabibigyan ng halaga ang mental health at pagod ng mga g**o.
Hindi perfect dito, pero ramdam mong tao ka.
Sa unang sweldo ko rito, umiyak ako.
Hindi dahil malaki.
Kundi dahil first time kong maramdaman na parang sulit yung pagod ko.
Nakapagpadala ako sa pamilya ko nang hindi kinakapos. Nakabili ako ng bagay para sa sarili ko nang hindi nagguilty. Nakapag-ipon ako para sa future.
Pero kahit ganito, hindi nawawala ang lungkot.
May mga gabing umiiyak pa rin ako dahil nami-miss ko ang Pilipinas. Namimiss ko ang pagkain, pamilya, mga kaibigan, at mga dating estudyante ko.
Masakit pa rin maging malayo.
Pero kailangan.
Kasi gusto ko ring maranasan yung buhay na hindi puro survival mode.
Hanggang ngayon, mahal na mahal ko pa rin ang mga g**ong naiwan sa Pilipinas. Saludo ako sa tibay ninyo.
Kayo ang tunay na bayani.
Kaya sana dumating ang araw na hindi na kailangang mangibang bansa ng mga g**o para lang mabuhay nang maayos.
Sana dumating ang panahon na sapat ang sweldo, sapat ang suporta, at sapat ang respeto para manatili sila sa sariling bayan.
Dahil ang totoo, walang g**ong gustong iwan ang Pilipinas.
Napipilitan lang talaga kaming humanap ng lugar kung saan mas pinapahalagahan ang sakripisyo namin.
Sa lahat ng g**o na pagod na pero lumalaban pa rin…
yakap po sa inyong lahat. 😔💔
