31/03/2026
Ang Hibla ng Gunita
Sa bawat guhit ng kamay, may kwento ng nakaraan.
Bago pa man naisulat ang mga salita, ang tao ay marunong nang magpahayag—sa pamamagitan ng sining.
Sa madilim na kuweba, iginuhit ng ating mga ninuno ang anyo ng hayop at tao. Doon nagsimula ang sining—hindi lamang bilang palamuti, kundi bilang alaala ng kanilang buhay. Sa paglipas ng panahon, ang simpleng guhit ay naging anyo ng pananampalataya, kapangyarihan, at pagkakakilanlan.
Sa mga templo at simbahan, ang sining ay naging tulay ng tao sa Maykapal. Sa bawat pinta at iskultura, sumasalamin ang damdamin ng isang panahon—may lungkot, may pag-asa, at may paninindigan.
Sa ating bayan, ang sining ay naging sandata rin. Sa panahon ng pananakop, ang mga likha ay sumigaw ng kalayaan. Ang kulay at hugis ay naging tinig ng damdaming Pilipino—matapang, makulay, at hindi matitinag.
Hanggang sa kasalukuyan, patuloy ang pag-ikot ng sining. Nagbabago ang anyo, ngunit hindi ang layunin—ang ipahayag ang kwento ng tao.
Sapagkat ang sining ay hindi lamang likha.
Ito ay kasaysayan—hinihingahan ng bawat henerasyon.
