28/05/2026
Mainit, maalikabok, at siksikan sa bus stop.
Pagod na pagod si Mang Turing matapos magbuhat maghapon sa isang construction warehouse.
Wala siyang ibang iniisip kundi ang makauwi agad at makabili ng maliit na regalo para sa kaarawan ng kanyang apong si Mika.
Pero habang tahimik siyang naghihintay na may luma at sirang backpack sa balikat, isang abusadong pulis ang biglang humarang sa kanya.
"Saan ka galing?!" bulyaw ni Patrolman Serrano, hinuhusgahan agad siya dahil sa marumi at kupas niyang damit.
"May report ng snatching! Tugmang-tugma ka sa suspek!" sigaw ng pulis bago siya marahas na isinandal sa poste.
Sa harap ng maraming tao, kinapkapan siya.
Pinahiya.
Trinatong parang kriminal.
Lahat ng gamit niya sa bag ay inihagis sa maruming semento—pati na ang pinag-ipunan niyang mumurahing rosas na relo para sa kanyang apo.
"Sir, pakiusap po, hindi ako magnanakaw... regalo ko po 'yan sa apo ko," halos umiiyak na pakiusap ni Mang Turing habang nakaluhod sa alikabok, pinupulot ang maliit na relo.
Ngunit imbes na maawa, nginisian lang siya ng pulis at akmang poposasan pa siya para kaladkarin sa presinto.
Walang gustong tumulong. Walang gustong kumalaban sa pulis.
Nang mawalan na ng pag-asa si Mang Turing, isang malamig at mabigat na boses ang umalingawngaw mula sa likuran na nagpatigil sa lahat.
"Pakibitawan mo siya."
Isang lalaking naka-uniporme ng militar ang dumating, matalim ang tingin, at may dalang isang ebidensyang dudurog sa kayabangan ng pulis.
Hindi nila alam na ang gabing iyon ang simula ng pagkawala ng taong buong buhay nilang minamaliit… at sa Part 2, doon nila unang mararamdaman kung gaano kabigat ang katahimikan ng isang taong tuluyang napagod.
