26/05/2026
Sa sityo Marahuyo, alam ng lahat na ang dagat ay isang naghihintay na libingan para sa mga walang ingat.
Pero nang gabing iyon, kahit nagwawala ang hangin at umiikot ang mga alon na parang galit na mga halimaw, walang makapipigil kay Salve.
Kailangan niya ng pera pambili ng gamot ng kanyang inang umuubo na ng dugo.
Kailangan niya ng bigas para sa nakababatang kapatid na nagtitiis sa gutom.
Sanay siyang pinagtatawanan ng mga kalalakihan sa pantalan, tinatawag na babaeng nag-aastang lalaki.
Sanay siyang hinahamak ni Omeng Badsik na laging binabarat ang kanyang mga huling isda.
Sanay siyang tinatakot ng tiwaling konsehal na gustong agawin ang kakarampot na lupang kinatatayuan ng kanilang marupok na barong-barong.
Lahat ng klase ng sakit at hirap ay pilit niyang nilunok at itinago sa likod ng kanyang matatalas na mata at mahigpit na nakataling buhok.
Pero ang dagat ngayon ay iba, tila may sariling plano, tila may hinahanap na buhay na sisingilin.
Nasa gitna na siya ng laot, malayo na sa nakatagong bahura nang biglang nag-iba ang kulay ng gabi.
Isang nakakabinging ugong ang nangibabaw sa ingay ng bagyo, kasunod ang matinding tunog ng bakal na nawawasak.
Isang nagkikintabang puting yate ang bumangga sa mga matatalas na bato.
Nawasak ang gilid nito, sumabog ang mga ilaw, at unti-unti itong nilalamon ng walang awang karagatan.
May mga nagsisigawan, may mga nag-unahan sa lifeboat at iniwan ang lumulubog na sasakyan.
Ngunit sa gitna ng kadiliman at rumaragasang ulan, isang anino ang nahulog mula sa itaas ng yate at bumagsak sa malalamig na alon.
Isang lalaking walang malay, inaanod at unti-unting hinihila pababa sa kailaliman.
Sa utak ni Salve, isang maling galaw lamang, isang maling paghampas ng alon sa kanyang maliit na bangka, ay pareho silang mamamatay.
Maaari na sana siyang umuwi, pabayaan ang taong iyon, at iligtas ang sarili niya para sa kanyang pamilya.
Ngunit naalala niya ang kanyang ama na kinain din ng dagat labing-anim na taon na ang nakalilipas.
"Hindi pwede," mariing bulong ni Salve sa sarili habang humihigpit ang hawak sa sagwan. "Hindi kita iiwan."
Binuwis niya ang kanyang sariling buhay, isinuong ang maliit na bangka sa mga alon na kasing-taas ng mga pader, hanggang sa maabot niya ang sugatang lalaki.
Hinila niya ang mabigat at nag-aagaw-buhay na katawan nito, kumaskas ang kanyang balat at dumugo ang kanyang mga braso maipasok lamang ito sa bangka.
Hindi niya kilala ang lalaking ito na may mamahaling damit at relo, hindi niya alam na ang taong ito ang magbabago sa buong takbo ng mundo niya.
Hindi niya alam na sa pagsagip niya sa lalaking ito mula sa tiyak na kamatayan, isinusuko na pala niya ang kanyang tahimik na buhay papunta sa isang mas delikadong bagyo na walang kawalaan.
At habang nakatingin siya sa walang malay na mukha ng binata sa ilalim ng umiiyak na langit, hindi niya namalayan na ang gabing ito ang simula ng isang malagim at hindi mapipigilang laro ng tadhana na maglalagay sa lahat ng minamahal niya sa bingit ng panganib… at sa Part 2, doon nila unang matitikman kung gaano kabigat ang presyo ng pagsagip sa nag-iisang taong hawak ang pinakamakapangyarihang imperyo, habang ang mga kaaway nila sa baryo ay nagsisimula nang bumuo ng isang madilim na plano.
