27/05/2026
Habang abala ang lahat sa pagkuha ng picture at pagpaparada ng kani-kanilang magagarang alahas at damit, may isang dalagang naglalakad patungo sa entablado nang may dalang matinding bigat sa kanyang puso.
Si Althea, payat, nakasuot ng itim na toga, at walang ibang kasama kundi ang kanyang inang nakasuot ng lumang hiniram na damit.
Nang i-anunsyo ng dekano na siya ang Magna Cum Laude ng kanilang prestihiyosong unibersidad, tumayo ang kanyang inang si Seraphine sa pinakalikod upang pumalakpak at umiyak nang may labis na pagmamalaki.
Ngunit hindi lahat ay natuwa sa kanyang tagumpay.
Habang iniaabot sa kanya ang mikropono para sa kanyang inaabangang talumpati, nakakabinging bulungan mula sa kampo ng mga mayayaman ang nagsimulang umalingawngaw sa buong auditorium.
“Anak ng walang kwentang lalaki.”
“Wala kang ama kaya wala ka ring kinabukasan!”
Matalim, malupit, at puno ng panghahamak.
Nanginig ang mga kamay ni Althea habang hawak niya ang kanyang inihandang papel, ngunit sa halip na umatras, ibinaba niya ito, huminga nang malalim, at tiningnan ang libu-libong matang mapanghusga.
“Lumaki akong walang ama,” garalgal ngunit matapang na panimula niya na nagpatahimik sa buong paligid.
Ibinulgar niya ang kanyang pinakamalaking sugat—na iniwan sila, na hindi siya kinilala, at kung paano siya lumaban araw-araw kasama ang kanyang nanay para lamang patunayan na hindi hadlang ang pagiging ulila para mangarap.
Habang sinasabi niya ang bawat mabigat na salita, patuloy ang pag-iyak ng kanyang nanay sa likuran.
Ngunit sa front row ng mga VIP, may isang bilyonaryong nakaupo.
Si Don Elazar Vergara, na kilala sa kanyang aura ng kapangyarihan at pagka-astig, ay biglang nanlamig sa kanyang inuupuan.
Nang sundan niya ng tingin kung sino ang inang pinasasalamatan ng matapang na Magna Cum Laude, naramdaman niya ang paghinto ng kanyang paghinga.
“Seraphine…” bulong niya, kasabay ng tuluyang pagbagsak at pagkabasag ng hawak niyang baso.
Hindi nila alam na ang gabing iyon ang simula ng pagkawala ng taong buong buhay nilang minamaliit… at sa Part 2, doon nila unang mararamdaman kung gaano kabigat ang katahimikan ng isang taong tuluyang napagod.