Told in Silence

Told in Silence when silence speaks, we listen.

24/09/2025

I got over 300 reactions on my posts last week! Thanks everyone for your support! 🎉

31/08/2025

Surviving isn’t always easy, but you did it. ✨

“AKALA KO PAGLILINGKOD SA DIYOS ANG PRIORITY NIYA… PERO...”Hi, 26F. Hindi ko alam kung paano iku-kwento to nang hindi ak...
31/08/2025

“AKALA KO PAGLILINGKOD SA DIYOS ANG PRIORITY NIYA… PERO...”

Hi, 26F. Hindi ko alam kung paano iku-kwento to nang hindi ako lalabas na masama sa tingin ng lahat ng tao… Pero salamat sa inyo, wala na kasi akong mapagsabihan…

Active ako sa church, part ng admin slash ushering. Ever since nagka-pandemic, doon ko nahanap yung purpose ko… ang mag serve sa chuch. Doon ko rin nakilala si kuya B, isa sa mga pinaka-close kay Pastor. Siya yung tipo ng lalaki na hindi lang gwapo sa paningin ng mundo, kundi very “godly” kuno, lagi pang sinasabi na “focus muna sa paglilingkod, huwag muna sa relasyon.”

Noong una, talagang hanga lang ako. Kasi bihira yung lalaking seryoso sa church. Pero habang tumatagal, parang ako yung laging espesyal sa kanya. Lagi niya akong inaaya tumambay after work sa admin tasks sa office. Lagi niyang sinasabihan ng “Ingat, huwag ka mapagod” kahit hindi naman niya sinasabi yun sa iba. Yung simpleng pag-abot ng tubig, paghatid pauwi, iba yung pakiramdam ko… extra caring… like hindi naman talaga ako tanga, e. Alam kong may something talaga at may mutual understanding na kaming dalawa.

Hanggang sa dumating yung isang gabi… after ng overnight worship event, ako yung isa sa mga naiwan para magligpit. Siya rin yung naiwan. Hindi ko alam paano nagsimula, pero nagkahawakan, nagkatitigan, at nauwi sa bagay na hindi dapat mangyari sa loob mismo ng church building.

Pagkatapos noon, hindi na kami pareho ng dati. Parang siya yung umiiwas. Ako naman, parang lalong nahulog. Ang sakit kasi… akala ko may “kami.” Pero ngayon, parang gusto niyang itago at ituring na parang wala lang yung nangyari sa amin.
Ang mas mabigat? Siya ang laging tinataas sa church, palaging pinupuri ni Pastor bilang “instrumento ng kabanalan.” Ako, tahimik lang, dala yung bigat ng konsensya. Pero sa totoo lang, ako yung naiwanang wasak.

Ngayon naiisip ko gusto kong gumanti na parang ayaw ko kasi alam ko naman ako yung talo dito, e. Torn ako between… sasabihin ko ba yung nangyari sa amin para malaman ng lahat na hindi siya “godly” kagaya ng pagkakakilala ng lahat sa kanya, o mas mabuting umalis na lang ako sa church at magsimula ng bagong buhay?

“ALAM KONG MALI NA NAHULOG AKO SA PINSANG BUO KO, PERO…”Hindi ko alam kung paano ko sisimulan ‘to kasi hanggang ngayon n...
30/08/2025

“ALAM KONG MALI NA NAHULOG AKO SA PINSANG BUO KO, PERO…”

Hindi ko alam kung paano ko sisimulan ‘to kasi hanggang ngayon nahihirapan pa rin akong tanggapin. Pero salamat sa page nya, may mapagsasabihan ako ng kwento ko. Bata pa lang ako, lagi ko nang naririnig yung sa kwentuhan ng family namin na may "generational curse" daw kami… kasi halos kada generation talaga, may magpipinsan na nagkakagustuhan, tapos sa bandang huli, sila pa rin ang nagkakatuluyan, may mga pinsan pa akong nagkakaanak pa sa isa’t isa. Noon, mejo nandidiri at hindi ko talaga maintindihan, kasi alam ko na bawal yun, sa batas ng tao at kasalanan yun sa Diyos… Pero ngayon? Tang*na, hindi ko akalain na ako na pala ‘yung susunod.

Lumaki kami ni P na parang magkapatid, magpinsang buo kami kasi parehong nanay namin ay magkapatid. Magkakasama kami sa lahat… birthday, field trip, sleepover, out-of-town, kahit mga simpleng tambay sa bahay ng lola. Compound kasi yung bahay namin. Lahat ng magkakapatid sa side ng lola ko sa mama ko, magkakasama sa bahay. Alam ninyo na... typical na extended family sa pilipinas. Mas close pa nga kami kaysa sa tunay kong kapatid. High school nung una kong napansin na iba yung titig niya, habang tumatagal, parang nag-iiba ‘yung kilos nya. Mas naging malambing, mas maalaga, mas present sa lahat ng bagay. Ako naman, engot. Hindi ko agad na-realize na baka nga ako rin, unti-unti nang nahuhulog.

Hanggang sa umabot sa point na kami na tahimik lang, walang label, walang kahit anong commitment, pero alam namin pareho na “kami.” May mga simpleng hawak ng kamay sa dilim ng kwarto habang may family gathering, may mga palihim na chat na puro “ingat ka ha” o “miss na kita” kahit kakakita lang namin nung isang araw. Naghahalikan na din ng palihim... Pero dumating din yung araw na nabuking kami. Sa isang birthday, may nakakita sa amin. Kumalat agad sa mga matatanda at nagkagulo. Binugbog ako ni Papa. Si P, sinugod ng tatay niya. So pinaghiwalay kami ng bahay. Bawal na kaming magkita. Bawal magchat. Bawal lahat.
Pero alam mo ‘yung masakit? Kahit bawal, hindi kami natapos. Mas lalo kaming naging marupok. Mas naging totoo… may nangyayari na sa amin… kaya mas naging mahirap kumawala. Yung totoo, masarap ngayon pero nakakakonsensya.
Minsan naiisip ko, sumpa ba talaga ‘to gaya ng sinasabi nila? O baka kami lang yung mga taong minahal ang mga taong hindi dapat. Pero kung pagmamahal nga ‘to... bakit ganito kasakit? Bakit ganito nakakahiya?

Habang kausap ko siya, iniisip ko at alam ko na kasalanan pa rin ‘to. Mali pa rin kahit gaano namin kamahal yung isa’t isa. Hindi ko alam kung love ba talaga ‘to, o sumpa na hindi ko kayang labanan. Sabi nya, tiis lang kasi alam niya kagaya ng mga pinsan namin sa mga nakaraang henerasyon, “matatanggap” din naman kami…

Minsan iniisip ko, dapat ba akong lumayo para matapos na? O baka naman totoo ngang may pattern na kami at kahit pilitin kong putulin, babalik at babalik pa rin ako sa kanya. Ang hirap kasi… kung sa puso ko, siya na talaga. Pero sa utak ko, mali lahat ng ‘to.
Ilalaban ko pa ba, or isusuko ko na…?

“MAY ASAWA AKO NA OFW… PERO NABUNTIS AKO NG “WORK HUSBAND” KO SA CALL CENTER...”Hi, 28F. Dalawang taon na po kaming kasa...
29/08/2025

“MAY ASAWA AKO NA OFW… PERO NABUNTIS AKO NG “WORK HUSBAND” KO SA CALL CENTER...”

Hi, 28F. Dalawang taon na po kaming kasal ng asawa ko. OFW siya sa Qatar, construction worker. Noong kinasal kami, ang usapan, tiis lang kami ng ilang taon, mag-iipon siya, magtatrabaho ako dito, then magtatayo kami ng sarili naming bahay at negosyo. Mahal ko siya, sobrang bait niya, at alam ko siya yung lalaking talagang nagbigay ng pangarap para sa amin.

Pero nung pumasok po ako sa call center… doon na nag-iba lahat. Mahirap kasi graveyard shift, toxic na calls, puyat araw-araw… At sa ganitong environment, normal daw yung may “work wife” at “work husband.” Noong una, hindi ko agad naintindihan yun pero may isang lalaki sa team ko na lagi kong kasama. Ka-batch ko siya simula training nesting period… Sabay kami lagi mag lunch, kwentuhan, pinagdadala niya din ako ng pagkain tuwing wala akong baon, siya yung nagyayaya mag-kape, siya yung nagpapatawa sa akin sa oras na pagod na pagod na ako. Saka sobrang mabait at extra caring talaga siya sa akin.

Unti-unti, naging mas malapit kami. Hanggang sa dumating yung isang gabi, kami na lang yung nasa sa sleeping quarters… at doon nangyari yung hindi dapat mangyari. Akala ko one-time lang, pero naulit at naulit pa. Alam kong mali, kasi may asawa ako. Pero sa bawat pagkakataon, siya yung nandiyan. Siya yung nag-aalaga, siya yung nagco-comfort.

Ngayon po… 2 months delayed ako. Nag-PT ako kahapon at confirmed, buntis ako. Pero alam kong hindi sa asawa ko to. Kasi 3 months ago lang siya umuwi saglit, umalis din agad. At iilang beses lang may nangyari sa amin ng asawa ko. Binilang ko din yung date… Sigurado ako na buntis ako sa “work husband” ko dito.

Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang lahat. Hindi ko kayang sabihin sa asawa ko kasi alam kong masisira ang pamilya na binubuo namin. Pero paano ko rin naman itatago? At paano kung lumabas ang totoo? Minsan naiisip ko… kung hindi ba ako pumasok sa ganitong trabaho, kung hindi ba ako naiwan ng asawa ko abroad, hindi ba ako mapapadpad sa ganitong sitwasyon? O kasalanan ko lang talaga lahat to?

Selfish ba ako kung piliin kong ituloy yung bata kahit hindi siya anak ng asawa ko? O mas mabuti bang itago na lang habambuhay at magpanggap na anak namin yun ng asawa ko?

“BAKLA AKO… PERO PINAGPALIT AKO NG JOWA KO SA TOMBOY.”Hi, 25M. Member po ako ng LGBTQ, closeted pa sa pamilya pero proud...
28/08/2025

“BAKLA AKO… PERO PINAGPALIT AKO NG JOWA KO SA TOMBOY.”

Hi, 25M. Member po ako ng LGBTQ, closeted pa sa pamilya pero proud naman ako sa sarili ko. May jowa po ako for almost 2 year, straight-acting na lalaki, pogi, tipong pang-boy-next-door. Siya yung first love ko, first experience ko simula nang inamin ko sa sarili ko na pusong babae ako… Syempre kagaya ng mga kagaya ko na alam naman na walang kiffy… kami yung tipong todo bigay, dala na din siguro ng insecurities… kaya lahat ibibigay… As in lahat ng kailangan niya ako ang sumasalo… gastos sa date, load, damit, minsan pati allowance kasi hindi stable trabaho nya. Wala akong pake, kasi akala ko siya na talaga kasi sa totoo lang, mabait talaga siya at caring noong una. Maalaga at ramdam ko talagang mahal niya ako.

Pero nitong mga huli, nag-iba siya. Hindi na sumasagot agad sa tawag, tpos laging “busy,” laging pagod. Kapag kasama ko, lagi niyang hawak phone niya. Alam mo yung kutob na may mali pero pinipilit mong wag paniwalaan? Ganun ako araw-araw. Anong magagawa ko? Mahal ko, e.

Hanggang sa may nagpadala sa akin ng video at doon ko nakita ang lahat. Hindi babae, hindi bakla, kundi tomboy ang kasama niya. Sweet sila, holding hands, at halikan pa. Ang sakit, kasi lahat ng effort ko parang wala lang. Pero imbes na magwala, nag-iba diskarte ko. Kinuha ko yung video… at ginamit ko mismong wallpaper at lockscreen ng phone niya. Sinilip ko habang naliligo siya, pinalit ko lahat ng wallpaper, pati screensaver sa laptop. Para bawat bukas niya ng gadget, yun at yun ang bubungad sa kanya.

Akala ko kahit papaano, matatauhan siya. Pero hindi. Mas lalong siya pang lumayo. At ang pinakamasakit? Ako pa ang hiniwalayan. Ako na nagmahal, ako na nagsakripisyo, ako na nagbulag-bulagan… ako pa yung iniwan. Siya pa yung may lakas ng loob magsabi ng “hindi na ako masaya.”

Hindi ko alam kung dapat ba akong magalit, matatawa, o maiiyak. Pinagpalit ako hindi sa babae, hindi rin sa lalaki, kundi sa tomboy. At ang masakit parang mas masaya pa sila ngayon kaysa nung kami… So anong laban ko don sa may kiffy na nga pero adan din yung itsura?

Kaya ngayon naiisip ko… tatanggapin ko na lang ba talaga na kahit anong effort, kahit anong pagmamahal, never kaming magkakapuwang na mga bakla na seryosohin? Anong laban namin sa may kipay?

“PINA-STAY KO SA BAHAY KO ANG ATE NG BOYFRIEND KO… PERO HINDI KO INASAHANG…”May sarili akong 3-bedroom apartment. Akin t...
27/08/2025

“PINA-STAY KO SA BAHAY KO ANG ATE NG BOYFRIEND KO… PERO HINDI KO INASAHANG…”

May sarili akong 3-bedroom apartment. Akin talaga, like under my name, under my bills, under my effort. Pinatira ko ang ate ng boyfriend ko kasi nakiusap. Ang sabi nila noong una, 1 month lang daw at libre muna. Okay, sige sabi ko kasi nakikisama ako.

Pero nung sumunod na buwan, may bitbit na siyang boyfriend na walang trabaho. At hindi lang basta dumalaw ha, doon na rin natulog, tumambay, tumira. Pero nagbigay naman daw ng ambag: P2,000. Para saan? Sa hangin? Kanya-kanyang grocery dapat kami. Pero tuwing babalik ako sa bahay, mysteriously nauubos ang baon ko. Eh ako pa naman, syempre counted lahat… isang pack ng noodles, tatlong sardinas, isang tray ng itlog. Kasi di ba pinaghihirapan ko lahat ng kinikita ko. So, nireview ko yung CCTV, at sino'ng huling-huli? BOYFRIEND NI ATE.

Grabe talaga, hindi marunong mahiya. Pati drawer ko, ginapang. Pinagsabihan ko na, nilock ko na gamit ang bagong pantry drawer, nilipat ko pa sa kwarto ko. Pero guess what? Binutas ang sirang bintana. Pinilit makapasok. Parang magnanakaw. Para lang sa... pagkain.

So, pinabarangay ko na. Hindi lang dahil sa pagkain. Kundi dahil sa prinsipyo.
Ang masakit? Boyfriend ko na dapat kakampi ko, tinawag pa akong madamot. Ako pa ngayon ang masama?

Tanong ko lang… Pag ang pagmamahal, ginamit lang para mapakinabangan ka ng buong angkan… Tanga ka pa rin ba kung ikaw na lang ang gumagastos, pero ikaw din ang tinawag na madamot?

“DALAWANG BESES NA NILOKO AKO NG ASAWA KO, SA PINSAN KO PA TALAGA. KAYA ANG GINAWA KO…”Hi, 34M. OFW po ako sa Riyadh, 7 ...
26/08/2025

“DALAWANG BESES NA NILOKO AKO NG ASAWA KO, SA PINSAN KO PA TALAGA. KAYA ANG GINAWA KO…”

Hi, 34M. OFW po ako sa Riyadh, 7 years na. Lahat ng sakripisyo ko, para sa pamilya. Kasal ako for 8 years at may dalawang anak kami. Ang alam ko noon, maswerte ako kasi may mabait akong asawa at buo ang pamilya namin.
Pero noong pangatlong taon ko dito, may narinig akong tsismis galing sa ibang kamag-anak. Sabi daw, may “something” yung asawa ko at pinsan kong buo, anak ng tita ko na halos kalaro ko pa growing up. Siyempre, hindi ako naniwala agad. Pero nung umuwi ako for vacation, doon ko nakita yung mga palihim na tinginan, yung closeness na hindi normal. At ayun na nga, nahuli ko silang dalawa.

Halos mabaliw ako noon. Halos tumalon ako sa barko. Totoo pala yung mga sinasabi ng mga kabaro ko yung hindi mapantayang sakit kapag iniputan ka sa ulo. Nagkagulo noon… mga magulang ko nahiya kasi pinsan ko mismo yung kabit. Pero dahil sa mga bata, pinatawad ko siya... Sabi niya, “last na yun, hindi na mauulit.” Pinili kong maniwala. Pinili kong kumapit kasi akala ko mas mahalaga yung pamilya namin.

Noong pandemic. Hindi na ako nakauwi agad, at ang inaasahan ko, loyal na siya. Pero minsan, may na-scan akong picture sa messenger ng anak ko, na na-send niya by mistake. Bale selfie ng nanay niya, nasa kotse… kasama ulit yung pinsan kong yun sa driver’s seat. Doon na ako kinabahan… Nung kinumpronta ko, palusot lang. Pero eventually, umamin. Umulit ulit.

Dalawang beses na. Sa parehong tao pa. Sa pinsan ko pa talaga. Doon ko na na-realize, baka ako mismo ang may kasalanan kung bakit tuloy-tuloy nila akong ginagawang tanga. Kasi lagi kong pinapatawad. Lagi kong iniisip pamilya muna. Lagi kong iniisip yung mga bata. Pero sino ba nag-iisip sa akin? Sino nag-iisip sa pagod ko dito, sa pawis ko, sa dugo’t pawis na binubuhos ko sa disyerto para lang may maipadala sa kanila?

Kaya ang ginawa ko… pinasundo ko agad yung mga anak ko sa nanay ko. Sabi ko, sa kanila muna titira ang mga bata. Pinaputol ko na rin yung allotment ng asawa ko. Kung gusto niya, magtrabaho siya. Kung gusto niya ng pera, magbanat siya ng buto. Hindi ko na siya papadaliin ang buhay habang ako yung sinasakal sa hirap dito. Ngayon, diretso na sa mga anak ko at nanay ko yung padala ko. Wala nang daan sa kanya. Wala nang luho, wala nang gamit, wala nang “budget na siya ang may hawak.”

Kung tatanungin ninyo ako kung masakit, ba? Oo. Pero at least ngayon, tahimik ang isip ko. Kasi kahit nagkamali ako sa pagpatawad sa kanya noon, ngayon sigurado ako hindi na siya mauulit. Hindi na ako tanga.

“AKO NA NGA BUNSO, PERO AKO PA ANG BREADWINNER…”Hi, 25F. Bunso ako sa tatlong magkakapatid. Kung iisipin mo, dapat ako y...
25/08/2025

“AKO NA NGA BUNSO, PERO AKO PA ANG BREADWINNER…”

Hi, 25F. Bunso ako sa tatlong magkakapatid. Kung iisipin mo, dapat ako yung pinaka-relax, pinakaalagaan, pinaka-spoiled. Pero baliktad sa akin at sa pamilya namin… ako yung breadwinner.

Simula pa lang, alam ko na hirap ang pamilya namin. Si Papa, may sakit na at hindi na kayang magtrabaho. Si Mama, wala ring mahanap na trabaho kasi madalas nasa ospital kakabantay kay Papa. Akala ko okay lang kasi andiyan pa naman yung panganay naming kuya… pero siya yung pinaka-walang kwenta.

Imaginin nyo naman, panganay siya, pero siya pa yung parang bunso. Wala siyang permanenteng trabaho, laging short, tapos kapag may pera ako galing sahod, una pa siyang mangungutang. Minsan diretso pa kay Mama nanghihingi kesyo walang pambiling bigas… pambili ng gasul… pang ulam. Susko, eh si Mama may sakit na, walang trabaho, stress na nga, uutangan pa. Hindi ko maintindihan kung anong klaseng konsensya meron siya.
Ako, kahit baguhan pa lang sa trabaho, halos lahat ng sahod ko diretsong ospital, gamot, pambayad ng kuryente, tubig, bigas. Yung tipong wala nang natitira sa akin, minsan instant noodles na lang kinakain ko. Samantalang si kuya, nakikita kong nakakapag-inom, nakakapag-yosi… may pang-data, active na active sa Facebook. Susko! Pero pag ako ang humihingi ng tulong, sagot niya lagi: “Wala eh, pasensya na.”
Pinakamabigat yung time na nag-collapse si Mama dahil hindi na umeepekto yung gamot niya. Ako yung tumakbo, ako yung naglabas ng pera para sa emergency, tapos si kuya dumating sa ospital, wala man lang baon, wala man lang ambag. Ang meron lang siya — dahilan. “Alam mo naman hirap din ako.” Hirap saan? Hirap sa bisyo?
Doon ko na-realize, kung itutuloy ko ‘to, baka ako mismo sumunod sa ospital dahil sa stress. Kaya bumukod na ako. Ako pa rin bumibili ng gamot ni Mama at Papa, ako pa rin namimili ng groceries, pero hindi na ako nagpapagamit kay kuya. Hindi na.Ineensure ko talaga wala siyang mapipiga kila mama at papa.
Kaya ayun… iniwan ko na sila. Hindi na rin ako nag-guguilty. Kasi kung ako lang palagi, baka ako rin yung tuluyang mabaliw at magkasakit. Alam ko naman walang tutulong sa akin.
Selfish ba kung ang bunso na kagaya ko, piliin ko na yung sarili kong kinabukasan kaysa magpaka-robot sa pamilya na ang panganay pa mismo walang kwenta?

“HINDI KO INAKALANG MAHUHULOG AKO SA PASTOR NA..."Worship leader ako sa church. Matagal na rin... Yung tipong naging bah...
24/08/2025

“HINDI KO INAKALANG MAHUHULOG AKO SA PASTOR NA..."

Worship leader ako sa church. Matagal na rin... Yung tipong naging bahay ko na ang stage, at pahinga ko na ang Sunday service. Tahimik lang ako, ginagawa lang ang role ko until he came. Yung bagong Pastor. May asawa. May mga anak. Pero iba siya kung umasta sa akin.

Lagi niya akong kinukumusta. Laging may "kumain ka na ba?". Laging nauuna sa “pauwi ka na? Ingat.” Lagi siyang available pag ako ang may concern. Tapos yung tipong kung may group chat? Ako lang talaga ang may separate message. Hindi naman ako assuming, pero nararamdaman mo naman kung may something 'di ba? At saka hindi ko naman pinlano ‘to. Wala nman akong balak na mahulog sa pastor, lalo na sa may asawa since matagal na akong single at hindi din ako basta basta na-aattract... Pero kasi natutunan ko siyang hanapin, nasanay ako, more on like sinanay niya ako.... I wanted more.... Tipong tapos na ang service, pero gusto ko pa siyang makita. Tapos kapag magkasama kami minsan sa errands ng church, at parang… pinaparamdam at pinapakita niya talaga sa akin na parang kami lang ang mundo.

Wala namang “masama” na nangyari. Pero emotionally, naging invested ako. And I felt he did too. Until one day, umiwas siya. Hindi na siya nagri-reply. Hindi na ako kinukumusta. Hindi na niya ako tinitingnan. Siguro napagsabihan ng asawa… nakunsensya? ewan ko… hindi ko na din alam. Tapos may preaching siya noong nakaraan about “guarding your heart.” Hindi siya tumingin sa akin, alam kong iniiwasan niya ako ng tingin. Pero ramdam ko… ako ang pinapatamaan niya.

Ngayon, every Sunday feels heavy. Umaakyat pa din ako sa stage, nagle-lead ako ng worship, pero sa loob ko, wasak na wasak ako. Pinag-pray ko naman 'to, araw-araw. Pero hindi ko alam kung ako ba talaga ang mali… O kung nagkamali rin siya. Pero masaklap dito, ako kasi ang naiwan…

Ang tanong ko ngayon… Magle-let go na lang ba ako at lilipat ng church para makapagsimula ulit? O mag-stay ako kahit every service, pakiramdam ko tinatapon niya ako paunti-unti?

24/08/2025

... palasimba every Sunday pero chismosa Monday-Saturday then Sunday pagkalabas mismo simbahan.

Beso beso kunyari. Pero...

“OFW AKO, PERO NAKITA KO SA SARILI KO NA SA IBA AKO NAKAHANAP NG COMFORT…”Im 29F, 3 years na akong OFW sa Dubai. Nung um...
23/08/2025

“OFW AKO, PERO NAKITA KO SA SARILI KO NA SA IBA AKO NAKAHANAP NG COMFORT…”

Im 29F, 3 years na akong OFW sa Dubai. Nung umalis ako ng Pinas, 4 years na kami ng boyfriend ko, akala ko siya na talaga. Ang plano namin, mag-iipon ako dito para after 2–3 years makasal na kami. Siya naiwan sa Pinas, stable naman trabaho niya, kaya confident ako na kaya naming tiisin ang LDR.

Pero mahirap pala talaga. Araw-araw trabaho, uuwi ka sa maliit na kwarto, walang pamilya, walang kausap. Kahit video call, hindi na nagiging enough. Habang siya busy rin sa trabaho at barkada niya, ako dito mag-isa, halos lunod sa lungkot…
Doon ko nakilala si M., pinoy din na ka-work ko. May asawa siya sa pinas at may dalawang anak. Mabait siya, maalaga, yung tipong mararamdaman mong may kasama ka kahit malayo ka sa pamilya. Noong una talaga, safe pa… kwentuhan lang, labasan lang ng sama ng loob. Hanggang sa naging mas malapit kami. Hanggang sa hindi na namin napigilan. Nauwi na sa may nangyayari na sa amin.

Alam kong mali… At masakit man tanggapin… Kabit ako dito. Alam ko din na may naghihintay sa akin sa Pinas. Pero kasi sa bawat araw na dumadaan, siya ang nandito sa tabi ko, hindi yung boyfriend ko. Siya yung sumasalo sa akin kapag umiiyak ako, siya yung nagyayaya kumain, siya yung nag-aalaga kapag nagkakasakit ako. Ngayon… mas mabigat na. Kasi buntis ako 2 months na. Hindi ko alam kung paano ko sasabihin. Mahal ko pa rin ang boyfriend ko, pero hindi ko rin matanggihan yung reality na mas naging “present” yung taong nandito sa tabi ko.

Alam ko naman kung hanggang saan lang kami dapat nung pinasok ko ‘to. Actually sabi ni M., ipalaglag na lang daw namin kasi “dugo pa lang naman yan, at alam mo naman may pamilya na ako sa Pinas.” Pero ako? Hindi ko alam kung kaya ko. "Dugo" pa lang siya sa sinapupunan ko, pero buhay na siya para sa akin... Gusto kong panindigan… pero paano kung mawalan ako ng lahat? Boyfriend ko, pamilya ko, trabaho ko, pati respeto ng mga tao?

Address

Manila
1008

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Told in Silence posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Shortcuts

Share

Category