Dark Crow Midnight Stories

Dark Crow Midnight Stories Ang Dark Crow Midnight Stories ay nagbabahagi ng mga Tagalog horror stories—totoo man o kathang-isip. Aswang, multo, sumpa, at iba pang kababalaghan ang tema.

Layunin naming takutin, aliwin, at kwentuhan ka tuwing gabi. Maligayang pagdating sa Dark Crow Midnight Stories — kung saan bawat kwento ay bulong mula sa dilim. Kung mahilig ka sa kababalaghan, kababalaghang kwento, at nakakakilabot na twist, dito ka na sa tamang channel. Ihahatid namin ang mga istoryang magpapatanong sa'yo kung ano talaga ang nasa likod ng kadiliman. Patayin mo na ang ilaw, isuo

t ang iyong earphones, at humanda sa kilabot. At kung mayroon kang sariling kwentong kababalaghan na gusto mong ibahagi, i-send mo lang sa amin sa [email protected] — baka isa na 'yan sa susunod naming itampok!

06/05/2026

ANG ASWANG SA LIKOD NG PALENGKE

May narinig siyang ngumunguya… sa likod ng palengke.
Pero wala dapat tao ng oras na ‘yon.

Isang tindero ang napabalik sa palengke at may natuklasan siyang lihim.
Isang bagay na hindi na niya makalimutan kahit kailan.

Ano ang gagawin mo kung may marinig kang ganito sa dilim?

04/05/2026

ANG TIKTIK SA ILOG

May narinig ka na bang “tiktik” sa gitna ng katahimikan?
Hindi lahat ng tunog sa gubat ay insekto…

Isang camping trip ang nauwi sa takot nang may marinig silang kakaiba sa ilog.
May nagmamasid… pero hindi nila makita kung ano.

Ano ang gagawin mo kung may naririnig kang ganito sa dilim?

03/05/2026

TIYANAK sa Hiking Trail

May umiiyak na sanggol sa gitna ng gubat… pero walang tao.
Lalapitan mo ba o tatakbo ka?
Isang simpleng hike ang nauwi sa isang bangungot na hindi nila makalimutan.
May nilalang na naghihintay sa maling desisyon.
Ano gagawin mo sa ganitong sitwasyon?

Title: Kapre Sa Gitna Ng LungsodKapre. Sabi nila “wala nang ganun sa lungsod.” Pero mali sila.Nagsimula ang lahat noong ...
03/05/2026

Title: Kapre Sa Gitna Ng Lungsod

Kapre.

Sabi nila “wala nang ganun sa lungsod.” Pero mali sila.

Nagsimula ang lahat noong binili ng kumpanya namin ang lumang bakanteng lote sa dulo ng siyudad. Plano—gawing high-rise condo. Sabi ng boss, madali lang daw. Clear lang ang lugar, walang nakatira.

Pero meron.

Isang puno.

Isang napakalaking balete… na parang hindi bagay sa gitna ng mga gusali.

Noong unang araw ng clearing, napansin ko agad. Tahimik ang paligid. Sobrang tahimik. Yung tipong kahit tunog ng makina, parang lumulunok ng hangin bago umandar.

Tapos… may amoy.

Yosi.

Napahinto ako.

“May guard ba dito?” tanong ko sa kasama ko.

Umiling siya. “Walang tao dito kagabi pa.”

Pero malinaw. Amoy tabako. Luma. Mabigat.

Pinuntahan namin ang puno.

Do’n ko naramdaman yung unang kakaiba.

Parang… may nakatingin.

Sa ilalim ng balete, mas malamig. Kahit tanghali, para kang nasa lilim ng gabi. Yung ugat niya, parang mga ugat ng k**ay na nakadagan sa lupa.

Biglang may kumaluskos.

“Uy… may tao ba diyan?” sigaw ng engineer.

Walang sumagot.

Pero narinig ko—mahina lang—parang mabigat na paghinga mula sa likod ng puno.

Humakbang ako palapit.

Isang segundo.

Dalawang segundo.

Tahimik.

Tapos…

tok… tok… tok…

Parang kahoy na tumatama sa lupa.

Hindi namin alam kung saan galing.

Kinabukasan, may isa sa mga makinang biglang huminto. Sirang-sira ang hydraulic system. Walang paliwanag.

Sabi ng mekaniko, parang piniga mula sa loob.

Pero ang mas nakakakilabot… may nakitang bakas ng uling sa windshield.

Parang usok.

Parang yosi.

Doon nagsimula ang mga bulong.

Yung mga construction worker, ayaw na lumapit sa balete.

Sabi nila may “matangkad na anino” daw na nakatayo sa likod ng puno kapag dapit-hapon.

Ako? Hindi ako naniwala.

Hanggang sa isang gabi.

Pinabalik ako para i-check ang site log.

Mag-isa lang ako.

Maliwanag ang buwan pero parang hindi umaabot sa lupa.

Habang naglalakad ako, biglang bumigat ang hangin.

Hindi ako makahinga nang maayos.

Tapos narinig ko ulit.

tok… tok… tok…

Mas malapit.

Mas mabigat.

Tumingin ako sa likod ng balete.

Wala.

Pero…

may ilaw.

Parang nag-glow na baga.

Dalawa.

Hindi flashlight.

Hindi ilaw ng sasakyan.

Baga ng yosi.

At sa ilalim ng ilaw na ‘yon…

may galaw.

Una kong nakita ang paa.

Hindi tao.

Sobrang laki. Parang puno mismo ang katawan niya.

Tapos ang k**ay—mahaba, puno ng ugat, may hawak na malaking tabako na parang poste.

Dahan-dahan siyang humarap.

Hindi ko nakita agad ang mukha.

Pero naramdaman ko.

Yung tingin niya… parang dumudurog ng buto.

“Bakit niyo ginagalaw ang akin?” sabi niya.

Boses na parang hangin sa loob ng hollow na kahoy.

Natigilan ako.

Hindi ako makagalaw.

Bigla siyang gumalaw.

Hindi mabilis.

Pero bawat hakbang niya… parang gumigising ang lupa.

Yung balete… gumalaw din.

Parang buhay.

Parang humihinga.

Tumakbo ako.

Hindi ko alam kung paano ako nakalabas.

Pero narinig ko pa rin sa likod ko…

tok… tok… tok…

At may boses na humahabol:

“Bumalik ka! Hindi pa tayo tapos!"

Kinabukasan, sarado na ang site.

Hindi dahil tapos.

Kundi dahil lahat ng makinarya… sira na.

Yung mga worker? May ilan na umalis ng siyudad.

Yung iba… hindi na mahanap.

===WAKAS===

02/05/2026

ANG WAKWAK SA PABRIKA

May narinig ka bang pakpak sa gitna ng gabi? Paano kung papalapit ito…

Isang guard ang nakaranas ng kakaiba sa lumang pabrika sa Laguna.

Ano ang gagawin mo kung ikaw ang nasa duty niya?

Title: Priority DeliveryAlam kong mali ang pagtanggap ko sa order na ’yon, pero kailangan ko pa rin itong ihatid. Alas o...
02/05/2026

Title: Priority Delivery

Alam kong mali ang pagtanggap ko sa order na ’yon, pero kailangan ko pa rin itong ihatid. Alas onse singkuwenta y dos na ng gabi. Wala nang ibang rider na gustong kumuha. Ako na lang ang natira. Nakalagay sa app, “Priority Delivery.” Doble ang bayad kaya tinanggap ko agad. Akala ko simpleng dagdag kita lang. Hindi ko alam na may kapalit pala ang salitang “priority” na hindi mo makikita sa screen.

Bumiyahe ako pa-South. Sa umpisa, maayos pa ang daan. Mabilis ang takbo sa highway at halos wala nang sasakyan. Tahimik ang gabi at puro ilaw ng poste ang kasama ko. Pero maya-maya, biglang lumiko ang GPS papunta sa isang madilim na kalsada. Wala nang ilaw. Ang sementadong daan, unti-unting naging maputik. Tapos puro puno na ang paligid. Ang dami. Parang nilalamon ng gubat ang daan.

Habang papa*ok ako, nawalan ng signal ang phone ko. Tiningnan ko ang battery, dose porsyento na lang. Kinabahan ako pero sabi ng app, “Malapit ka na.” Kaya nagpatuloy ako. Pero habang lumalalim ako sa lugar, wala akong makitang bahay. Wala man lang ilaw ng bintana. Wala ring poste o gate. Puro ugat ng puno, puro anino, puro katahimikan.

Biglang bumagal ang motor ko. Umiikot lang ang gulong sa putik na parang may humihila pabalik. Para bang ayaw akong papasukin ng lugar. O baka ayaw akong palabasin. Huminto ako at pinilit huminga nang maayos. Sinubukan kong tawagan ang customer. Isang beses. Dalawang beses. Walang sumasagot. Tahimik lang.

Pagkababa ko ng phone, may narinig akong mahinang kaluskos sa likod ko. Parang may paa sa tuyong dahon. Dahan-dahan akong lumingon. Wala naman. Walang tao. Walang hayop. Wala kahit ano. Pero ramdam ko na may nakatingin sa akin.

Gusto ko nang umuwi. Gusto ko nang kanselahin ang order at bahala na sa penalty. Pero biglang nag-vibrate ang phone ko. May bagong notification.

“Nasa location ka na. Please leave the item at the drop-off point.”

Napalunok ako. Mahigpit kong hinawakan ang manibela. Biglang lumamig ang hangin. Parang may humihinga sa tabi ng tenga ko. Mahina pero malinaw. “Hello?” sabi ko. Walang sumagot.

Pero may naamoy ako.

Amoy basang lupa. Amoy lumang kahoy. At may kakaibang tamis na parang bulaklak na matagal nang patay. Hindi normal ang amoy. Nakakadiri pero hindi ko maipaliwanag. Parang pamilyar kahit alam mong hindi dapat.

Bumaba ako ng motor at kinuha ang package. Maliit lang siya at magaan. Pero habang hawak ko, parang bumigat ang dibdib ko. Ang hirap huminga. Parang may malamig na k**ay na nakadagan sa puso ko. Nanginginig ang tiyan ko sa kaba.

Naglakad ako papunta sa dulo ng daan kung saan nakaturo ang pin sa app. Pero wala talaga. Gubat lang. Lumang gubat. May mga puno na baluktot ang katawan, parang may sakit. May malalaking bato na may mga ukit na hindi ko maintindihan. Mukha silang mga mata. Parang nakatingin sa lahat ng direksyon.

Tumigil ako.

Sobrang tahimik.

Walang kuliglig. Walang hangin. Wala kahit anong tunog kundi tibok ng puso ko.

Tapos may narinig ako.

Drip.

Drip.

Drip.

Parang tumutulong tubig.

Pero wala namang ulan. Wala ring bubong o gripo. Hinawakan ko ang noo ko. Pawis na malamig. Sinabi ko sa sarili ko, “Baka may bahay sa unahan.” Pero sa totoo lang, alam kong wala. Alam kong mali ito. Alam kong dapat na akong umalis.

Pero bakit hindi ako makaalis?

Parang may humihila sa paa ko paloob. Parang may gusto akong makita kahit ayoko.

Tumingin ako sa gilid ng isang napakalaking puno.

May anino.

Hindi siya tao.

Parang mismong puno ang humihinga. Mahaba ang mga bra*o at parang nakakapit sa lupa. Ang mga mata niya ay parang basang bato sa dilim. Hindi siya gumagalaw. Hindi siya nagsasalita.

Nakatingin lang.

At sa tinging iyon, parang kilala niya ako.

Napaatras ako.

“Sino ka?” nanginginig kong tanong.

Walang sagot.

Biglang may humuni sa hangin. Mahina pero malinaw.

“Dito ka na.”

Nanlamig ako.

Pareho iyon ng boses sa app kanina. Pero hindi ito tunog machine. Hindi digital. Parang galing mismo sa lupa. Parang ang mga ugat at dahon ang nagsasalita.

Sa takot ko, itinapon ko ang package at tumakbo sana pabalik. Pero biglang humila ang hangin. Malakas. Parang may k**ay.

At sa isang kisap, nasa harap ko na ang anino.

Mas malapit.

Mas malinaw.

Nakita ko ang mga daliri niya. Parang mga sanga ng kahoy. Butas-butas ang balat at may mga uod na gumagapang palabas. Ang amoy niya ay parang lumang altar. Parang bagay na matagal nang sinasamba at kinalimutan.

“Delivery complete,” bulong ng hangin.

Pero alam kong hindi pa tapos.

Dahan-dahan siyang lumabas sa dilim.

Hindi siya diwata. Hindi siya magandang nilalang sa mga kwento.

Isa siyang puno na nabuhay.

Ang balat niya ay parang tuyong kahoy. Ang mukha niya ay halos wala, pero may ngiti—mahaba, manipis, parang hiwa sa kahoy. Tumayo siya nang tuwid at mas matangkad pa sa mga puno sa paligid. Ang mga paa niya ay parang ugat na nakakabaon sa lupa.

Tumingin siya sa akin.

“Hindi ka dapat umalis,” sabi niya.

“Babayaran pa kita.”

Hindi na ako nag-isip.

Tumakbo ako nang buong lakas. Hindi na ako lumingon. Puro ugat ang tinatapakan ko. Napunit ang pantalon ko. Nadapa ako pero bumangon agad. Sugatan ang tuhod ko pero wala akong pakialam.

Nakarating ako sa motor.

Buti na lang naka-on pa.

Piniga ko ang silinyador at diretso akong umalis. Hindi ako huminto hanggang makita ko ulit ang sementadong kalsada at mga ilaw ng poste.

Doon lang ako lumingon.

Wala na.

Akala ko tapos na ang lahat.

Pero kanina, habang chinacharge ko ang phone ko, may puma*ok na notification.

“Order delivered. Thank you, rider.”

Nanigas ako.

May kasamang picture.

Binuksan ko.

Ako iyon.

Nakahiga sa k**a ko. Tulog.

Pero sa likod ng ulo ko, may isang k**ay.

Mahaba.

Payat.

Parang sanga ng puno.

At may mga uod na gumagapang.

===WAKAS===

01/05/2026

ONLINE MEETUP

Nakipag-meetup lang siya… pero hindi na siya nakauwi nang normal.

May mali sa babaeng nakausap niya.

Isang chat ang nauwi sa isang madilim na tagpuan sa park.
At doon niya nalaman ang totoong anyo nito.

Pupunta ka ba kung ikaw ang inimbitahan sa ganitong lugar?

Title: Ang Sigbin Sa BagyoAkala ko noon, kapag high-tech ang bahay mo, ligtas ka na sa kahit anong panganib.Lalo na kapa...
01/05/2026

Title: Ang Sigbin Sa Bagyo

Akala ko noon, kapag high-tech ang bahay mo, ligtas ka na sa kahit anong panganib.

Lalo na kapag bagyo. Kapag nagsasara ang bakal na shutters ng mga bintana, automatic ang kandado ng pinto, may CCTV sa bawat sulok, at motion sensor ang bawat ilaw—pakiramdam mo walang makakapa*ok. Parang kahit anong masama sa labas, hanggang labas lang.

Doon ako nagk**ali.

Mag-isa lang ako noon sa bahay ng kuya ko sa isang exclusive subdivision. Umalis sila ng asawa niya para sunduin ang biyenan nila sa airport, at ako ang naiwan para bantayan ang bahay habang bumabagyo.

Hindi ordinaryong bahay iyon. Smart home talaga. Kahit ilaw, kurtina, aircon, pati lock ng pinto, kontrolado sa tablet. Kahit nasa k**a ka, isang pindot lang.

Bandang alas-diyes ng gabi, lumakas ang ulan. Halos hindi na marinig ang TV sa lakas ng hangin. Biglang nagsara ang steel shutters sa lahat ng bintana—automatic daw iyon kapag severe weather alert.

Doon nagsimula ang kakaiba.

Una, akala ko imagination ko lang.

May narinig akong parang mahinang kaluskos sa likod ng bahay.

Hindi malakas. Parang… may kung anong dumadampi sa pader.

Krrrk…

Pause.

Krrrk…

Parang kuko sa semento.

Sinilip ko agad ang CCTV sa tablet. Backyard. Side gate. Garage. Wala naman.

Pero may kakaiba.

Yung motion light sa likod, paulit-ulit na bumubukas.

Bukas.

Patay.

Bukas.

Patay.

Na parang may dumadaan sa sensor… pero walang nakikita sa camera.

Pinilit kong isipin na baka pusa lang. O sanga ng puno.

Pero wala kaming puno sa likod.

At mas lalong walang pusa na kayang magpatunog ng ganoon.

Maya-maya, tumunog ang voice assistant ng bahay.

“Motion detected. Rear perimeter.”

Napatingin ako sa tablet.

May isang anino sa gilid ng camera.

Mabilis.

Masyadong mabilis.

Parang dumaan lang.

Pero ang kakaiba—baliktad ang galaw.

Hindi ko maipaliwanag nang maayos, pero parang hindi siya tumatakbo nang normal. Parang paatras.

Parang ang likod niya ang nauuna.

Nanlamig ang batok ko.

Naalala ko tuloy ang kuwento ng lola ko noong bata ako.

Huwag raw tumingin sa likod ng bahay kapag umuulan ng gabi.

Lalo na kung may naririnig kang hayop na hindi mo makita.

Dahil minsan, hindi a*o ang gumagala.

Baka Sigbin.

Napailing ako. Matanda na ako para maniwala roon.

Pero nang marinig ko ang unang tunog—

doon ako natigilan.

Hindi siya tahol.

Hindi siya iyak.

Isa iyong mahina, basang ungol.

Parang a*o.

Parang tao.

Parang may nilalang na nasasaktan… pero gutom.

Nanggaling sa ilalim ng bahay.

Sa ilalim.

Kahit impossible.

Modernong bahay iyon. Concrete foundation. Walang silong.

Pero malinaw.

Sa ilalim.

Dahan-dahan akong lumapit sa kitchen island kung saan naroon ang control tablet. Nanginginig na ang k**ay ko habang chine-check ko ang floor sensors.

Lahat normal.

Except one.

Basement utility access: OPEN.

Napamura ako.

Walang basement ang bahay.

At least, iyon ang alam ko.

Tinawagan ko agad ang kuya ko. Hindi sumasagot. Mahina ang signal dahil sa bagyo.

Tapos biglang nagpatay-sindi ang ilaw.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

At sabay na nag-lock ang main door.

“Security mode activated.”

Hindi ko iyon pinindot.

Narinig ko ulit ang kaluskos.

Mas malapit na.

Krrrk…

Krrrk…

Sa hallway na.

At bawat tunog, parang may mabigat na katawan na hinihila.

Dahan-dahan akong sumilip.

Una kong nakita ang paa.

Baliktad.

Talagang baliktad.

Ang tuhod, maling direksyon.

Ang paa, parang paa ng a*o pero mahaba, halos tao.

Tapos ang katawan.

Payat. Maitim. Basa.

Parang walang balahibo pero makintab sa ulan.

At ang ulo—

Diyos ko.

Parang a*o, pero sobrang lapad ng panga.

At ang mga mata, hindi kumukurap.

Diretso lang sa akin.

Ngumiti.

Oo.

Ngumiti siya.

At doon ako napasigaw.

Tumakbo ako papunta sa master bedroom at ni-lock ko ang pinto gamit ang manual deadbolt. Nanginginig ako habang naririnig ko ang paggapang niya sa hallway.

Hindi paglakad.

Paggapang.

Pero mabilis.

At palapit.

Naamoy ko siya bago ko pa siya marinig.

Amoy basang lupa. Patay na hayop. Lumang dugo.

Biglang nag-on ang bedroom smart mirror.

Automatic.

At sa reflection—

nasa likod ko siya.

Hindi ko alam paano siya nakapa*ok.

Hindi bumukas ang pinto.

Walang tunog.

Nandoon lang siya.

Napakalapit.

Nararamdaman ko ang hininga niya sa batok ko.

Mainit.

Mabaho.

Bumubulong.

Hindi salita.

Parang ginagaya lang niya ang boses ng tao.

Mahina.

Paulit-ulit.

“Carlo…”

“Carlo…”

“Carlo…”

Napapikit ako at hinampas ko siya ng lamp shade. Tumama. Sumigaw siya—isang tunog na hindi dapat manggaling sa kahit anong hayop.

Nakapagbukas ako ng emergency exit sa balcony at tumalon ako sa ulan.

Nabali halos ang bukong-bukong ko pero tumakbo ako palabas ng gate.

Hindi ako lumingon.

Hindi ko kaya.

Kinabukasan, bumalik kami kasama ang barangay at security.

Walang bakas ng hayop.

Walang sirang pinto.

Walang footprint.

Pero may nakita ang kuya ko sa utility room sa likod ng false wall.

Isang lumang maliit na silid.

Nakatago.

At sa loob noon—mga buto ng hayop.

Mga lumang alay.

At isang lumang larawan ng lupa bago pa itinayo ang subdivision.

Dating bukirin daw iyon.

At may matandang nagsabi sa amin—

may dating pinapakain doon.

Hindi dapat ginambala.

Hanggang ngayon, hindi na ako bumalik sa bahay na iyon.

===WAKAS===

30/04/2026

Ang Kalbaryo ng May Third Eye

May nakita siyang babae… pero wala itong paa.
At doon nagsimula ang lahat.

Isang binatilyo ang unti-unting nilamon ng kakaibang kakayahan.
Mga multo, bulong, at presensyang hindi siya iniiwan.

Ano ang gagawin mo kung ikaw lang ang nakakakita ng multo?

Title: Ang Sikat Na ButcherMarami sa amin sa probinsya ang lumaki na kilala ang isang sikat na butcher shop sa palengke—...
30/04/2026

Title: Ang Sikat Na Butcher

Marami sa amin sa probinsya ang lumaki na kilala ang isang sikat na butcher shop sa palengke—ang tindahan ni Mang Kanor. Sinasabi ng lahat na sa kanya raw ang pinak**asarap na karne. Malambot, sariwa, at parang iba ang lasa kumpara sa iba. Bata pa lang ako, doon na bumibili ang pamilya namin. Wala kaming duda. Hanggang sa may nangyari na hindi ko na makalimutan.

Nagsimula ang lahat nang mawala ang pinsan kong si Eric.

Hindi siya pala-away. Tahimik lang. Tricycle driver siya at madalas umuuwi ng gabi. Isang linggo bago siya mawala, napansin niyang may kakaiba raw sa likod ng butcher shop ni Mang Kanor. May lumang bodega kasi roon na bihirang buksan. Sabi niya, madaling araw nang maghatid siya ng pasahero malapit sa palengke, at nakita niyang may dalawang lalaking may buhat na malaking sako papa*ok sa likod.

Akala niya baboy o baka.

Pero sabi niya sa akin, “Insan… parang may k**ay akong nakita.”

Tinawanan ko pa siya noon. Sabi ko baka pagod lang siya.

Pero hindi siya natawa.

Tatlong araw matapos niyang ikwento iyon, nawala siya.

Noong una, inisip naming baka may ibang pinuntahan lang. Pero hindi siya ganoong tao. Hindi siya mawawala nang walang pasabi, lalo na’t may anak siyang maliit.

Naghanap kami kung saan-saan. Police blotter. Barangay. Mga kaibigan. Wala.

Habang tumatagal, mas lalo akong nababalisa.

Isang gabi, dumaan ako sa palengke pauwi. Sarado na lahat. Tahimik. Wala halos tao. Pero pagdaan ko sa tapat ng butcher shop ni Mang Kanor, naamoy ko agad iyon.

Yung amoy ng dugo.

Makapal. Malansa. Mainit kahit malamig ang hangin.

Huminto ako.

May mahinang kaluskos sa likod.

Parang may hinihila sa sementong sahig.

Sssshhkkk… ssshhkkk…

Paulit-ulit.

Hindi ko alam kung bakit, pero nilapitan ko.

Madilim sa likod. Tanging ilaw lang ng poste sa kanto ang tumatama sa pader. Nakita ko ang pinto ng lumang bodega—bahagyang nakabukas.

At doon ko narinig.

Isang mahinang ungol.

Parang may taong hirap huminga.

Nanlamig buong katawan ko.

“Eric?” mahina kong tawag.

Biglang tumigil ang tunog.

Tahimik.

Sobrang tahimik.

Tapos… may sumagot.

Hindi boses ni Eric.

Isang paos, mababang bulong.

“Gutom pa ako…”

Napaatras ako agad.

Sa sobrang kaba, natapakan ko ang lumang lata sa sahig. Kumalabog.

Mabilis na bumukas ang pinto.

At doon ko unang nakita si Mang Kanor.

Pero hindi na siya mukhang normal.

Nakatayo siya sa dilim, nakahubad ang pang-itaas, puro dugo ang bra*o hanggang siko. Nakangiti siya, pero sobrang lawak ng ngiti—parang hindi na pang-tao. Ang bibig niya parang masyadong malaki. At sa pagitan ng ngipin niya… may hibla ng laman.

Sa likod niya, may nakita akong paa.

Paa ng tao.

Maputla. Walang galaw.

Hindi ko na hinintay pa. Tumakbo ako.

Naririnig ko ang yabag niya sa likod ko—mabilis, sobrang bilis para sa lalaking matanda na kilala namin.

Hindi normal.

Hindi tao.

Pag-uwi ko, nanginginig ako. Hindi ako nakatulog buong gabi. Paulit-ulit sa isip ko ang nakita ko. Yung paa. Yung ngiti. Yung boses na nagsabing gutom pa.

Kinabukasan, sinabi ko sa pamilya ko.

Ayaw maniwala ng iba. Sabi nila baka guni-guni ko lang dahil sa pagkawala ni Eric.

Pero ang tita ko—nanay ni Eric—biglang umiyak.

May inamin siya.

Noong bata pa raw siya, may usapan na tungkol sa pamilya ni Mang Kanor. Na hindi raw talaga sila ordinaryong nagtitinda ng karne. May dugo raw ng aswang ang lahi nila. Kapag tagtuyot o taghirap, may nawawala raw sa baryo noon. Pero walang nagsasalita dahil natatakot ang lahat.

At ang tindahan nila?

Paraan daw iyon para magtago.

Para walang magtanong kung bakit laging may sariwang laman.

Kinilabutan ako.

Lalo na nang maalala ko…

Halos buong bayan, suki niya.

Mula noon, hindi na kami bumili roon. Pero hindi ganoon kadali para sa iba. Sikat pa rin ang pwesto niya. Mahaba pa rin ang pila tuwing umaga. Parang walang nangyayari.

Parang walang nawawala.

Isang linggo matapos iyon, may nangamoy sa likod ng palengke.

Matinding baho.

Doon nakita ang ilang buto sa lumang balon malapit sa bodega. Hindi na buo. Halo-halo. May panga. May k**ay. May pira*o ng bungo.

Kasama roon ang relong suot ni Eric.

Pero nang puntahan ng pulis ang butcher shop—

wala na si Mang Kanor.

Walang bakas.

Parang naglaho.

Hanggang ngayon, sarado na ang lumang pwesto niya. Kinakalawang na ang bakal na karatula. Pero minsan, kapag madaling araw at napapadaan ka roon, may nagsasabi na may ilaw pa ring sumisilip sa siwang ng bodega.

At may naririnig silang mahinang kaluskos.

Parang may hinihila sa sahig.

Sssshhkkk… ssshhkkk…

At minsan… may amoy ng bagong katay na karne.

Ang pinakanakakatakot?

May bagong butcher shop na binuksan sa kabilang bayan.

At sabi ng mga tao—

doon daw ang pinak**asarap na karne.

===WAKAS===

29/04/2026

Ang Manananggal sa Gilid ng Kalsada

Umuulan, madilim… tapos may bahay na biglang lilitaw sa gilid ng kalsada.
Papapasukin mo ba?

Isang mag-asawa ang napilitang sumilong—pero hindi nila alam, may naghihintay pala sa loob.

Address

Manila

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Dark Crow Midnight Stories posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Shortcuts

Share

Category