07/09/2026
**SA LIKOD NG KATAHIMIKAN**
*Spoken Poetry by: Briel Miler*
May mga salitang
ilang beses ko nang gustong sabihin,
pero sa tuwing bubuka ang aking bibig,
katahimikan ang nauuna.
“Gusto kita.”
Simple lang, 'di ba?
Dalawang salita.
Dalawang salitang kayang baguhin ang lahat.
Pero paano kung pagkatapos kong sabihin,
magbago rin ang lahat?
Kaya pinili kong manahimik.
Pinili kong ngumiti
kahit may tanong sa puso ko.
Pinili kong sabihing,
“Okay lang ako,”
kahit ang totoo…
Hindi.
Hindi ako okay.
Dahil araw-araw kitang nakikita,
at araw-araw din akong nagpapanggap
na wala lang sa akin.
Kapag tumatawa ka,
ngumingiti rin ako.
Kapag malungkot ka,
gusto kitang tanungin kung bakit.
At kapag kailangan mo ng kasama,
nandiyan ako.
Pero kailan kaya
ako ang tatanungin mo?
Kailan mo kaya mapapansin
na sa dami ng taong nakapaligid sa'yo,
may isang taong tahimik na umaasang
mapansin mo rin siya?
Nakakatawa, 'no?
Ang lapit-lapit natin,
pero parang napakalayo.
Magkausap tayo,
pero hindi ko masabi
ang gusto kong sabihin.
Magkatabi tayo,
pero may distansyang
hindi ko kayang tawirin.
Dahil natatakot ako.
Natatakot akong baka
ang pag-amin ko
ang maging dahilan
para mawala ka sa buhay ko.
Kaya itinago ko.
Itinago ko sa mga ngiti.
Sa mga simpleng “ingat ka.”
Sa mga “kumain ka na ba?”
Sa mga gabing iniisip kita
kahit hindi mo naman alam.
At habang tumatagal,
mas lalo kong naiintindihan—
Hindi pala lahat ng pagmamahal
kailangang marinig.
May ibang damdamin
na nananatiling lihim.
May mga salitang
hanggang isip lang.
May mga “sana”
na hindi kailanman nagiging “oo.”
At may mga taong
mahalaga sa atin
na baka hindi kailanman malaman
kung gaano sila kahalaga.
Kaya kung sakaling isang araw
bigla akong lumayo,
huwag mong isipin
na nagsawa ako.
Baka napagod lang akong
itago ang isang bagay
na hindi ko kayang sabihin.
At kung sakaling tanungin mo ako—
“May gusto ka ba sa akin?”
Baka ngumiti lang ako.
Baka sabihin kong,
“Wala.”
Dahil minsan,
mas madaling magsinungaling
kaysa harapin ang katotohanan.
Pero sa likod ng salitang “wala,”
may isang pusong sumisigaw—
**“Meron.”**
Meron akong nararamdaman.
Matagal na.
At hanggang ngayon,
hindi ko pa rin alam…
Kung darating ba ang araw
na masasabi ko sa'yo
ang lahat ng itinago ko.
O mananatili na lang itong
isang damdaming walang pangalan,
walang simula,
walang wakas—
Isang lihim
na tayong dalawa lamang
ang hindi nakakaalam…
**Dahil paano kung pareho pala tayong may nararamdaman,
pero pareho rin tayong natatakot umamin?**
