Just Listen, SBMA (2026)

22/03/2026

Sa Pagitan ng Pag-ibig at "Gigil"

Si Rhea at Justin ay magdadalawang taon na bilang magkasintahan. Si Justin ay maalaga, masipag sa trabaho, at talagang "deadly" ang ngiti. Pero sa likod ng pagiging sweet niya, may isang katangian si Justin na madalas maging mitsa ng tampuhan nila: ang kanyang pagiging "malibog" o ang laging paghahanap ng pisikal na ugnayan.

Isang Sabado, nagkasundo silang mag-movie marathon sa bahay ni Justin. Excited si Rhea dahil gusto niya lang talagang mag-relax, kumain ng popcorn, at mapag-usapan ang mga pangarap nila sa buhay.

Pero hindi pa natatapos ang unang sampung minuto ng pelikula, nararamdaman na ni Rhea ang paggalaw ng mga k**ay ni Justin. Ang balikat niya ay unti-unting hinahalikan, at ang mahihigpit na yakap na tila hindi na tungkol sa paglalambing kundi may "iba" nang pinupuntahan.

"Love, nanonood tayo, oh," sita ni Rhea nang pabiro pero may halong seryoso.

"Love naman, ang bango mo kasi, eh. Minsan lang tayo magkasama," sagot ni Justin habang hindi tumitigil sa paghalik sa kanyang leeg.

Para kay Rhea, mahalaga ang physical intimacy, pero minsan ay nararamdaman niyang parang iyon na lang ang habol ni Justin sa kanya. Tuwing magkasama sila, laging "doon" ang bagsak ng usapan o kilos. Pakiramdam ni Rhea, nawawala ang emotional connection dahil natatabunan ng physical drive ng kanyang boyfriend.

Isang gabi, kinausap ni Rhea si Justin nang masinsinan.

"Justin, mahal kita. Pero gusto ko ring maramdaman na mahal mo ako dahil sa kausap mo ako, dahil nakikinig ka sa akin, at hindi lang dahil gusto mo akong mahawakan o makasama sa k**a. Minsan, nakakapagod na laging kailangang 'doon' mapunta ang gabi natin."

Nagulat si Justin. Sa isip niya, ang kanyang pagiging "malibog" ay paraan lang ng pagpapakita kung gaano siya ka-attracted sa kanyang girlfriend. Hindi niya namalayan na nakakasakal na pala ito para kay Rhea.

Naintindihan ni Justin na ang isang matatag na relasyon ay hindi lang binuo ng init ng katawan, kundi ng kapayapaan ng isip at lalim ng pag-uusap.

Simula noon, natuto si Justin na mag-adjust. May mga gabi na sapat na ang magkahawak-k**ay lang habang nagkukuwentuhan tungkol sa kanilang araw. Natutunan niyang i-respeto ang "no" ni Rhea nang walang tampo. At doon nila napatunayan na ang tunay na alab ng pag-ibig ay mas tumatagal kapag may kasamang respeto at tamang panahon para sa lahat ng bagay.

14/03/2026

Mang Berting

Si Mang Berting ay isang konduktor ng bus sa rutang EDSA sa loob ng dalawampung taon. Kung ang driver ang utak ng sasakyan, si Mang Berting ang puso at boses nito. Ang kanyang araw ay nagsisimula sa ganap na alas-tres ng madaling araw, bago pa magising ang mga taong pagsisilbihan niya.

Sa loob ng bus, si Mang Berting ay parang isang mananayaw. Kahit puno ang sasakyan at mabilis ang takbo, nagagawa niyang sumingit sa pagitan ng mga nakatayong pasahero nang hindi natutumba.

"Ayala, Ayala! Magaan pa, kasya pa ang lima sa gitna!" sigaw niya, kahit sa totoo lang ay parang lata na ng sardinas ang loob ng bus.

Ang mabilis na tunog ng kanyang puncher ay parang musika. Alam niya kung saan dapat butasan ang tiket sa isang sulyap lang—estudyante, senior, o regular.

Kahit nakatalikod, alam niya kung sino ang hindi pa nagbabayad. "Yung naka-blue na t-shirt sa dulo, paki-abot lang po ang bayad," paalala niya nang may kasamang ngiti.

Sa likod ng kanyang pagiging masigla, may mga luhang itinatago si Mang Berting. Ang kanyang mga binti ay puno na ng varicose veins dahil sa maghapong pagtayo. Ang usok, init, at ang galit ng mga pasaherong mainit ang ulo dahil sa trapik ay bahagi na ng kanyang "almusal."

Minsan, may isang pasaherong nagreklamo dahil sa barya ang sukli. "Ang dumi naman ng barya mo, kuya!" bulyaw nito. Hindi sumagot si Mang Berting. Tinanggap niya ang mura, pinunasan ang pawis, at nagpatuloy sa trabaho. Ang mahalaga sa kanya, ang bawat barya na hawak niya ay pambili ng bigas para sa kanyang pamilya.

Isang gabi, sa huling biyahe, may isang matandang babae na nakalimutan ang kanyang pitaka. Imbes na pababain, si Mang Berting na ang nagbayad ng tiket nito.

"Salamat, anak. Napakabuti mong tao," sabi ng matanda.

Doon naramdaman ni Mang Berting ang tunay na sahod niya. Hindi lang ito ang perang naiuuwi niya sa kumpanya, kundi ang serbisyo sa mga taong pagod din sa buhay. Pag-uwi niya, kahit pagod na pagod, ang makitang natutulog nang mahimbing ang kanyang mga anak ay sapat na para sabihing, "Kahit mahirap ang buhay-konduktor, sulit ang bawat sabit."

"Ang konduktor ay hindi lang tagakolekta ng pamasahe. Siya ang saksi sa libu-libong kwento ng mga taong nagmamadali, napapagod, at nangangarap sa bawat hinto ng bus."

03/03/2026

Ang Kayamanan sa Tambak ng Basura

Tuwing alas-kwatro ng madaling araw, hindi alarm clock ang nanggigising kay Biboy. Ang tunog ng mga kariton sa labas at ang tilaok ng manok ang hudyat na kailangan na niyang bumangon. Sa edad na sampu, ang balikat ni Biboy ay hindi pasan ang school bag, kundi ang isang maduming sako.

"Nay, alis na po ako," bulong niya sa kanyang ina na abala sa pag-aayos ng mga tinitindang basahan.
Ang Mundong Kulay Kalawang
Ang "opisina" ni Biboy ay ang malalaking tambak ng basura sa kanto at ang mga basurahan sa harap ng mga malalaking bahay sa subdivision. Sa bawat pagbungkal niya, ang hinahanap niya ay ang mga "ginto" ng kalsada:
Lata ng soda: Ang bawat isa ay katumbas ng ilang sentimo.

Plastik na bote: Pag-asa para sa kanilang tanghalian.

Kartong basa: Mabigat man, kailangang tiisin para may pandagdag sa pambili ng gamot ni Nene, ang kanyang bunsong kapatid.

Minsan, nakakahanap siya ng mga sirang laruan. "Kulang ng gulong, pero pwede na 'to kay Tonton," sabi niya habang pinupunasan ang isang lumang truck na plastik. Para kay Biboy, ang basura ng iba ay kayamanan na para sa kanila.

Isang tanghali, habang hila-hila ang kanyang sakong puno ng bakal at bote, napahinto si Biboy sa tapat ng isang paaralan. Nakita niya ang mga batang kasing-edad niya—malilinis ang uniporme, nagtatawanan, at may hawak na mga bagong libro.

Tiningnan ni Biboy ang kanyang mga k**ay. Maitim ang mga kuko, puno ng kalyo, at amoy basura. Sa isang sandali, naramdaman niya ang kurot sa kanyang puso. "Sana balang araw, ako naman ang nasa loob ng bakod na 'yan," bulong niya sa sarili.

Ngunit hindi siya nagtagal sa pananalamin. Alam niyang kapag hindi siya kumilos, walang laman ang kaldero nila mamayang gabi.

Pagdating sa junk shop, tinimbang ang kanyang nakuha. Pitumpung piso. Maliit na halaga para sa iba, pero para kay Biboy, sapat na ito para sa isang kilong bigas at dalawang itlog.

Pag-uwi sa kanilang barung-barong, inilabas ni Biboy ang isang lumang notebook na nakuha niya sa basurahan noong nakaraang linggo. Kahit may mantsa ng kape, maingat niyang isinusulat doon ang mga letrang natutunan niya sa mga karatula sa kalsada.

"Hindi habambuhay ay mangangalakal ako," sabi ni Biboy habang nakatingin sa langit. "Gagamitin ko ang mga boteng ito para makatapos, hanggang sa ang tanging hahawakan ko na ay ballpen at diploma."

Para kay Biboy, ang bawat hakbang ng kanyang mga paang walang tsinelas ay patungo sa isang kinabukasan na hindi na amoy basura, kundi amoy tagumpay.

03/03/2026

Ang Lihim ng mga Alon

Matingkad pa ang sikat ng araw sa Barangay Maligaya noong umaga, ngunit iba ang nararamdaman ni Lola Ising. Ang kanyang mga lumang sugat sa tuhod ay tila kumikibot-kibot, isang senyales na matagal na niyang pinagkakatiwalaan. "May darating na masamang panahon," bulong niya habang nakatingin sa tila kalmadong dagat.
Sa balita, nagsimula nang magbabala ang PAGASA tungkol sa Bagyong 'Yoyong'. Malakas daw ito, may dalang matinding hangin at ulan. Pero ang mga taga-Maligaya, sanay na sa bagyo. "Dadaan lang 'yan, Lo," sabi ni Mang Kanor, ang kapitbahay ni Lola Ising, habang nag-aayos ng kanyang lambat. "Parang 'di ka pa nasanay."
Ngunit hindi mapakali si Lola Ising. Inihanda niya ang kanyang 'emergency bag'—mga de-lata, tsinelas, flashlight, at ang maliit na radyo. "Mas mabuti nang handa," sabi niya sa kanyang apo na si Lito.
Kinahapunan, nagsimula nang magbago ang panahon. Ang langit ay naging kulay abo, at ang hangin ay naging malamig at may kasamang ambon. Ang dagat na kanina lang ay kalmado, ngayon ay nagsisimula nang magkaroon ng malalaking alon na humahampas sa pampang.
"Nakataas na ang Signal No. 3!" sigaw ng barangay captain gamit ang megaphone. "Lahat ng nakatira malapit sa dagat, lumikas na po sa evacuation center!"
Nagsimula nang magkagulo ang mga tao. Nagmamadaling nag-empake ang mga pamilya. Ang tawa at kantsiyawan kanina ay napalitan ng kaba at takot. Si Mang Kanor ay nagmamadaling itinali ang kanyang bangka, ang kanyang mukha ay puno ng pag-aalala.
Pagsapit ng gabi, tuluyan nang nanalasa si Bagyong 'Yoyong'. Ang hangin ay tila humuhuni ng nakakatakot na awit, hinahampas ang mga bahay at pinapatumba ang mga puno. Ang ulan ay tila walang katapusan, bumubuhos nang napakalakas na tila gustong lunurin ang buong barangay.
Sa evacuation center, nagsisiksikan ang mga tao. Maririnig ang iyak ng mga bata at ang bulungan ng mga matatanda na nagdarasal. Si Lola Ising ay nakaupo sa isang sulok, yakap-yakap si Lito. Ang flashlight ay naging tanging liwanag sa dilim. "Lola, natatakot po ako," bulong ni Lito. "Huwag kang mag-alala, apo," sagot ni Lola Ising, bagaman siya rin ay natatakot. "Dadaan din ito."
Lumipas ang mga oras na tila walang katapusan. Ang ingay ng bagyo ay patuloy na nanalasa. Ngunit sa paglipas ng panahon, dahan-dahang humina ang hangin at ulan. Ang nakakatakot na huni ay napalitan ng tunog ng pagtila ng ulan.
Kinabukasan, sumilip ang araw sa pagitan ng mga ulap. Ang Barangay Maligaya ay nagbago. Ang mga bahay ay nasira, ang mga puno ay natumba, at ang kalsada ay puno ng putik at basura. Ngunit sa gitna ng pagkawasak, mayroon ding pag-asa.
Nagsimula nang lumabas ang mga tao mula sa evacuation center. Nagtulungan sila sa paglilinis ng kalsada at pag-aayos ng mga nasirang bahay. Si Mang Kanor ay nakita niyang buo pa rin ang kanyang bangka, bagaman may kaunting sira. Ngumiti siya nang makita si Lola Ising. "Tama ka, Lo," sabi niya. "Dapat nakinig ako sa 'yo."
Ang karanasan sa bagyo ay nag-iwan ng sugat sa Barangay Maligaya, ngunit nag-iwan din ito ng aral. Natutunan nila ang kahalagahan ng paghahanda, pagkakaisa, at pagtitiwala sa isa't isa. At higit sa lahat, natutunan nila na kahit gaano kalakas ang bagyo, palaging may pag-asa sa bawat pagsikat ng araw.

01/03/2026

Ang Alabok ng Marawi

Sabi nila, ang pinak**alakas na tunog sa mundo ay hindi ang pagsabog ng bomba, kundi ang katahimikan pagkatapos ng palitan ng putok. Sa bawat segundo ng katahimikang iyon, doon mo mararamdaman ang tunay na takot.

Ako si Sgt. Danilo. Limang buwan akong naging bahagi ng operasyon sa Marawi. Hindi ko malilimutan ang amoy ng pulbura na humahalo sa amoy ng mga nasunog na gusali. Ang bawat kanto ay tila bitag, at ang bawat anino ay tila kaaway.

Isang gabi, naipit ang aming yunit sa isang abandonadong bahay. Sa kabilang kalsada, naririnig namin ang sigaw ng mga kalaban. Katabi ko ang aking "buddy" na si Private Santos.
"Sarge, sa tingin niyo ba makakauwi pa tayo? Magiging tatay na ako sa susunod na buwan," bulong niya habang mahigpit ang hawak sa kanyang riple.
Hindi ako nakasagot agad. "Santos, ang focus natin ngayon ay ang susunod na minuto. Huwag mo munang isipin ang susunod na buwan." Ngunit sa loob-loob ko, pareho kaming nagdarasal. Sa giyera, walang matapang—mayroon lang mga taong ginagawa ang tungkulin kahit nanginginig ang mga k**ay.

Nang sumabog ang isang IED sa malapit, tumilapon ako. Ang tanging naririnig ko ay isang matinis na tunog sa aking tenga. Nang imulat ko ang aking mga mata, nakita ko si Santos. Duguan siya, pero ang huling ginawa niya ay ang itulak ako palayo sa bintana.
Doon ko natutunan na ang giyera ay hindi tungkol sa medalya o sa kung sinong panalo. Tungkol ito sa mga buhay na nawawala—mga pangarap na natitigil sa gitna ng mga guho. Ang bawat bala ay may pangalan, at ang bawat buhay na nawawala ay may pamilyang naghihintay.

Nakaligtas ako. Nakauwi ako sa pamilya ko. Pero tuwing makakarinig ako ng paputok tuwing Bagong Taon, bumabalik ako sa Marawi. Nakikita ko ang mukha ni Santos.

Hindi natatapos ang giyera pag-uwi ng sundalo. Dinadala namin ang giyera sa aming isipan habambuhay. Ngunit sa tuwing niyayakap ko ang aking mga anak, naaalala ko kung bakit kami lumaban: Upang ang mga susunod na henerasyon ay hindi na kailanman kailangang makarinig ng tunog ng riple, kundi ang tunog lamang ng kapayapaan.

26/02/2026

Ang Magnanakaw sa Loob ng Bahay

Hindi ibang tao ang nagnakaw sa amin. Hindi ibang tao ang bumasag sa katahimikan ng aming gabi. Ang magnanakaw ay ang sarili kong kapatid na si Kuya Ben.

Dati, si Kuya Ben ang idolo ko. Siya ang magaling sa basketball, ang masayahin, at ang tagapagtanggol ko sa paaralan. Pero lahat ng iyon ay naglaho nang kainin siya ng droga.

Nagsimula sa mga nawawalang barya sa pitaka ni Nanay. Hanggang sa naging singsing, relo, at kahit ang rice cooker namin ay naisangla na niya. Ang bahay na dati ay puno ng tawanan ay napalitan ng mga sigawan at kalampag ng pinto tuwing madaling araw.

Isang gabi, nahuli ko siyang kinakalkal ang bag ko para sa allowance ko sa school.

"Kuya, pambili ko 'yan ng libro," pakiusap ko habang nanginginig.

Tiningnan niya ako, pero hindi ko na nakita ang kuya ko sa kanyang mga mata. Ang nakita ko ay isang estranghero—nanlilisik, namumutla, at tila walang pakiramdam. "Ibibigay mo o masasaktan ka?" banta niya.

Ang pinak**ahirap na biktima ng isang adik ay ang kanyang mga mahal sa buhay. Kami ni Nanay ay naging bilanggo sa sarili naming tahanan. Natutulog kaming may nakaharang na upuan sa pinto. Natatakot kaming baka sa susunod, hindi lang gamit ang kunin niya—baka buhay na namin.

Umiiyak si Nanay habang hawak ang telepono. Alam niyang kailangan na niyang gawin ang nararapat, kahit gaano pa kasakit sa puso ng isang ina.

"Hello, police? Gusto ko po sanang ipakuha ang anak ko... bago pa siya makapatay o mapatay ng iba."

Dinala si Kuya Ben sa isang rehabilitation center. Mahabang proseso, maraming galit, at maraming luha ang dumaan. Noong bumisita kami pagkaraan ng ilang buwan, nakita ko ang unti-unting pagbabalik ng liwanag sa kanyang mga mata.

Niyakap niya kami at bumulong, "Salamat at hindi niyo ako hinayaang tuluyang mawala."

Naging biktima kami ng kanyang bisyo, pero natutunan namin na ang tunay na pagmamahal ay hindi laging pagsang-ayon—minsan, ang pag-ibig ay ang pagpili sa masakit na paraan para lang maisalba ang taong naliligaw ng landas.

26/02/2026

Sa Hirap at Ginhawa, Maging sa Amoy man o Grasa

Si Marco ay ang ideal boyfriend sa paningin ng marami: matangkad, moreno, at napakabait. Pero may isang sikreto siyang hindi maitago ng kahit anong kaguwapuhan—ang kanyang "natural na bango." Dahil mahilig si Marco sa mga maanghang na pagkain at lagi siyang nagmamadali, madalas siyang amoy anghit o amoy "Indiano" dahil sa anghang at pawis.

Bilang girlfriend niya, mahal ko si Marco, pero minsan ay parang sinusubok ng kanyang amoy ang aking katapatan.

Naalala ko noong unang beses kaming sumakay sa elevator. Punong-puno ang elevator at nasa tabi ko si Marco. Mainit noon at pawis na pawis siya. Unti-unting nag-iba ang mukha ng mga kasama namin. May nagtakip ng ilong, may naglabas ng panyo, at ang iba ay tila gustong tumalon palabas ng elevator.

"Ang bango ng ulam, parang may curry," bulong ng isang ale.

Napayuko na lang ako. Alam kong hindi curry 'yun. 'Yun ay ang "signature scent" ng boyfriend ko.

Dahil ayaw ko naman siyang mapahiya at gusto ko siyang manatili sa buhay ko, gumawa ako ng paraan. Hindi ko siya pwedeng diretsahin dahil baka masaktan ang damdamin niya.

Binilhan ko siya ng isang mamahaling "anti-bacterial soap" at deodorant na pang-sports. Sabi ko, "Love, ang bango nito, bagay sa iyo, subukan mo."

Unti-unti kong binawasan ang pagluluto ng mga pagkaing masyadong maraming pampalasa tuwing kakain kami.

Isang gabi, habang naglalakad kami, niyakap niya ako. "Love, amoy anghit ka na," pabiro kong sabi pero may halong seryoso. "Siguro dahil sa pagod mo sa trabaho. Try mo kaya itong bagong tawas na spray?"

Naintindihan naman ni Marco. Hindi siya nagalit; bagkus, natawa pa siya sa sarili niya. Nalaman ko na hindi naman niya sinasadyang mangamoy ganoon, sadyang mabilis lang talaga siyang pagpawisan at hindi siya aware na kumakapit na ang amoy sa kanyang damit.

Ngayon, mas maingat na si Marco. Bago kami lumabas, naninigurado na siyang "fresh" siya. At kahit minsan ay sumisilip pa rin ang amoy-curry niyang pawis kapag pagod na pagod, tinatanggap ko na 'yun.

Dahil sa pag-ibig, natututunan nating mahalin ang kabuuan ng isang tao—mula sa kanyang ugali hanggang sa kanyang kakaibang amoy. Sabi nga nila, sa tunay na pagmamahalan, kahit ang "anghit," nagiging "amoy pagmamahal."

24/02/2026

🗣️ JustListen : Ang mga Kamay ni Lola Pinang

Sa aming maliit na dampa sa gilid ng riles, walang ibang tunog kundi ang huni ng tren at ang mahinang pag-ubo ni Lola Pinang. Si Lola ang tumayong nanay at tatay namin ng kapatid kong si Tonton simula nang maulila kami sa isang aksidente limang taon na ang nakalilipas.

Sa edad na pitumpu, sa halip na nagpapahinga na lang sa tumba-tumba, si Lola ay gising na bago pa sumikat ang araw.

Ang buhay namin ay nakasalalay sa pagtitinda ni Lola ng kangkong, talbos ng kamote, at mga basahang gawa sa retaso. Masakit makita ang kanyang mga daliri na nanginginig na sa pagod at ang kanyang mga tuhod na tila bibigay na sa bawat hakbang.

"Lola, ako na po magdala niyan," sabi ko isang umaga habang pasan niya ang mabigat na basket.

Ngumiti siya sa akin, ang mga kulubot sa kanyang mukha ay tila mga mapa ng lahat ng pagtitiis niya. "Huwag ka mag-alala, apo. Hangga’t kaya pa ng tuhod ko, hindi kayo magugutom. Mag-aral lang kayo nang mabuti, iyon lang ang pambayad niyo sa akin."

Isang gabi, nagkunwari akong tulog pero naririnig ko ang mahinang paghikbi ni Lola sa kusina. Hinahaplos niya ang kanyang binti na namamaga. Mayroon lang kaming isang itlog para sa hapunan, at ibinigay niya iyon sa amin ni Tonton. Ang kinain niya? Ang natirang sabaw ng kape at kaunting kanin.

Doon ko napagtanto: Ang buhay namin ay binubuo ng mga bagay na isinusuko ni Lola para sa amin. Isinusuko niya ang kanyang pahinga, ang kanyang pagkain, at ang sarili niyang kalusugan para lang may maipambili kami ng notebook at uniporme.

Lumipas ang mga taon. Hindi naging madali, pero dahil sa "magic" ng bawat barya na galing sa pagtitinda ni Lola, nakapagtapos ako ng Senior High at ngayon ay nagtatrabaho na sa isang opisina habang nag-aaral sa kolehiyo.

Noong unang sahod ko, hindi ko binili ng gamit ang sarili ko. Dumiretso ako sa palengke at binili ang pinak**alaking basket ng prutas at isang mainit na balabal para kay Lola.

Inakay ko siya pauwi at sinabing, "Lola, tapos na po ang shift niyo. Ako naman po ang bubuhay sa inyo."

Niyakap niya ako nang mahigpit, at doon ko naramdaman na ang mga k**ay ni Lola—gaano man kagaspang at kakulubot—ang siyang pinak**alambot na sandigan sa buong mundo.

"Hindi lahat ng bayani ay may kapa. Ang ilan ay may suot na duster, may dalang basket ng kangkong, at tinatawag nating 'Lola'."

23/02/2026

Ang Alay na Diploma

Sa aming magkakapatid, ako ang panganay. Sabi ni Nanay, ako ang "pangalawang magulang" nina Junjun at Lanie. Pero nang pumanaw si Tatay noong nasa high school pa lang ako, ang titulong iyon ay hindi na lang basta salita—naging mabigat itong responsibilidad.

Tumigil ako sa pag-aaral. Masakit, dahil pangarap ko ring maging titser, pero mas masakit makitang walang laman ang sikmura ng mga kapatid ko.

Pumasok ako bilang saleslady sa umaga at encoder sa isang computer shop sa gabi. Lahat ng kikitain ko, diretso sa matrikula ni Junjun at allowance ni Lanie.

"Ate, sana ikaw na lang ang nag-aaral," sabi ni Junjun isang gabi habang nag-aaral siya sa ilalim ng malamlam na ilaw. "Matalino ka naman, mas deserve mo 'to."

Ngumiti lang ako kahit pagod na pagod na ang katawan ko. "Junjun, ang pangarap ko ay nakasabit sa mga pangarap niyo. Kapag nakatapos kayo, tapos na rin ako."

Hindi naging madali. May mga araw na kape lang ang hapunan ko para lang may maipambili sila ng project. May mga pagkakataong gusto ko nang sumuko, lalo na nung magkasabay silang na-hospital dahil sa dengue. Halos lumuhod ako sa mga kakilala para lang mangutang.

Pero tuwing makikita ko ang mga matataas na grado nila, tila nawawala ang lahat ng kalyo sa aking k**ay. Ang bawat sentimong ibinayad ko sa paaralan ay itinuturing kong puhunan para sa kanilang kinabukasan.

Lumipas ang mga taon. Isang hapon, nakatanggap ako ng imbitasyon. Graduation day. Si Junjun ay magtatapos na bilang isang Civil Engineer.

Habang naglalakad siya sa entablado, hindi ko mapigilang humagulgol. Hindi dahil sa lungkot, kundi dahil sa labis na kagalakan. Pagkababa niya ng stage, hindi siya sa girlfriend niya pumunta, hindi rin sa mga barkada niya.

Diretso siya sa akin. Inalis niya ang kanyang academic cap at isinuot ito sa ulo ko. Inabot niya sa akin ang kanyang diploma.

"Ate, hindi ko 'to diploma. Sa 'yo 'to. Ikaw ang nagpuyat, ikaw ang nagpagod, at ikaw ang tunay na Engineer ng buhay namin."

Ngayon, si Junjun na ang nagpapaaral kay Lanie na magiging doctor na sa susunod na taon. At ang pinak**aganda? Sila naman ang nagpapaaral sa akin ngayon para makuha ko na ang pangarap kong maging titser.

Natutunan ko na ang pagsasakripisyo para sa kapatid ay hindi pag-aaksaya ng panahon. Ito ay pagtatanim ng pag-ibig na babalik sa iyo nang siksik, liglig, at nag-uumapaw.

23/02/2026

Ang Pait ng Pag-ibig ng Isang Ina

Hindi ko na mabilang kung ilang gabi ko nang tinititigan ang mukha ng aking anak na si Mico. Sa bawat paghinga niya, naririnig ko ang mahinang huni na tila humihingi ng saklolo. Sa edad na lima, sa halip na naglalaro sa labas, ang tanging kalaro niya ay ang puting dingding ng ospital at ang tunog ng heart monitor. ⬇️⬇️⬇️

22/02/2026

Sorry kung Di ko alam 😆

22/02/2026

Dyan ka muna sa nagbabasa 😆

Just Listen

22/03/2026

14/03/2026

03/03/2026

03/03/2026

01/03/2026

26/02/2026

26/02/2026

24/02/2026

23/02/2026

23/02/2026

22/02/2026

22/02/2026

Address

Telephone

Website

Alerts

Shortcuts

Share