https://www.facebook.com/1061879270337345/

Luha at mga Tadhana, Paco (2026)

04/06/2026

"Sa araw ng kasal ng ate ko, ako ang napilitang pumasok sa silid ng lalaking dapat niyang pakasalan..."*
---
KABANATA 1:
“Hubarin mo ang damit mo.”
Umalingawngaw ang malamig at nakakatakot na boses sa loob ng marangyang bridal suite.
Natigilan ako sa tabi ng k**a.
Nanginginig ang buong katawan ko sa takot.
Ang lalaking nasa harapan ko ay nakasuot ng itim na polo. Bahagyang nakabukas ang mga butones nito habang nakatutok sa akin ang malamig niyang mga mata.
Siya si **Adrian Castillo** — ang pinak**akapangyarihang CEO sa buong siyudad ng San Rafael.
At ako...
Ako ang nakababatang kapatid na pinilit na pumalit sa nobya.
---
“Kapatid siya ng babaeng tumakas?”
Mariing hinawakan ni Adrian ang baba ko.
May mapanuyang ngiti sa kanyang labi.
“Ginagawa ba akong tanga ng pamilya Santos?”
Napangiwi ako sa sakit.
Pero wala akong lakas ng loob na lumaban.
Bago ako itinulak papasok sa kwartong ito, lumuhod pa sa harapan ko ang madrasta ko.
“Angela... nakikiusap ako...”
“Kapag hindi natuloy ang kasal ngayon, mababangkarote ang pamilya natin!”
Ang ate kong si **Maria Santos** ay tumakas kasama ang dating nobyo ilang oras bago ang seremonya.
At ang ipinambayad sa kahihiyan ng pamilya...
Ay ako.
Ang anak sa labas na halos walang nagmamahal.
---
“Paumanhin po...”
Hindi pa ako tapos magsalita nang bigla niya akong hilahin.
Napaupo ako sa k**a.
“Paumanhin?”
Lumapit siya.
“Sa tingin mo ba sapat na ang isang sorry?”
Mabilis ang tibok ng puso ko.
Napakalapit niya.
Naamoy ko ang bahagyang amoy ng sigarilyo sa kanyang katawan.
Nakakatakot.
Mapanganib.
At nakakahingal ang presensya niya.
“Ayaw kong magpakasal...”
Kinagat ko ang labi ko hanggang sa magdugo.
“Pero wala akong ibang pagpipilian.”
Saglit siyang natigilan.
Ngunit agad ding bumalik ang lamig sa kanyang mukha.
“Tigilan mo ang pag-arte.”
Tumayo siya.
Pagkatapos ay inihagis sa akin ang isang dokumento.
“Marriage Contract.”
“Mula ngayon, asawa kita sa pangalan lamang.”
“Tatlong buwan pagkatapos nito, maghihiwalay tayo.”
Natulala ako.
Pekeng kasal?
Dapat ay gumaan ang loob ko.
Pero hindi ko maintindihan kung bakit parang may kumurot sa puso ko.
---
Kinabukasan.
Agad na naging mainit na usapan sa buong bansa ang kasal ni Adrian Castillo.
Ngunit mas nagulat ako nang biglang bumalik si Maria.
Pumasok siya sa mansyon ng mga Castillo na umiiyak.
“Adrian!”
“May malaking hindi pagkakaunawaan!”
Yumakap siya sa braso ng lalaki.
“Napilitan lang akong umalis!”
“Ikaw pa rin ang mahal ko!”
Napatitig ako.
Tama nga.
Paano niya ako magugustuhan?
Isa lang naman akong kapalit.
Ngunit ang sumunod na nangyari ay ikinagulat ng lahat.
Malamig na inalis ni Adrian ang k**ay ni Maria.
Pagkatapos ay lumakad siya papunta sa akin.
At sa harap ng lahat...
Hinila niya ako sa kanyang tabi.
“Magpapakilala akong muli.”
“Ito ang asawa ko.”
Nanahimik ang buong sala.
Namutla si Maria.
Samantalang ako naman ay halos tumigil ang paghinga.
Lumapit si Adrian sa tenga ko.
“Galingan mong umarte.”
“Huwag mo akong ipahiya.”
Eksaktong sandaling iyon—
Tumunog ang kanyang telepono.
“Sir Adrian!”
Halatang taranta ang kanyang assistant.
“May problema tayo!”
“May naglabas ng kumpidensyal na dokumento ng kumpanya!”
“At ang taong responsable...”
“Ay mula sa pamilya Santos!”
Dahan-dahang lumingon si Adrian sa akin.
Ang titig niya ay parang yelo.
“Angela Santos...”
“Pinagtaksilan mo ba ako?”
ITUTULOY... Ẩn bớt

04/06/2026

"Ang lalaking sinadya kong inisin sa isang blind date... siya pala ang bagong pinak**ataas na boss sa kumpanyang pinagtatrabahuhan ko."
KABANATA 1:
"Kapag hindi ako pumunta, puputulin ni Mama ang lahat ng card ko!"
Napatawa si Maya nang marinig ang pagdaing ni Lina sa telepono.
"Ako na lang ang pumunta kapalit mo?"
"Oo naman!"
"Paano kung mabuking?"
"Hindi 'yan. Kailangan mo lang siyang mainis."
Nasa maliit na apartment si Maya habang nakikinig sa walang tigil na pagmamakaawa ng matalik niyang kaibigan.
Si Lina ay isang mayamang dalaga.
Samantalang si Maya ay isang ordinaryong empleyada sa marketing department.
Magkaibigan sila mula pa noong kolehiyo.
Ngayon, pinipilit si Lina ng pamilya nito na makipag-blind date sa isang lalaking bagong uwi mula sa ibang bansa.
Anak daw ito ng kasosyo sa negosyo ng kanilang pamilya.
At higit sa lahat...
Ayaw na ayaw ni Lina sa arranged dates.
"Isang beses lang, please."
"Sige na nga."
Sa huli, napapayag din si Maya.
Simple lang ang plano.
Pupunta siya.
Magpapakita ng masamang ugali.
Paiinisin ang lalaki.
At matatapos ang lahat.
---
Makalipas ang isang oras.
Nakatayo si Maya sa harap ng isa sa pinak**agarang restaurant sa lungsod.
Napatingin siya sa simpleng suot niyang office dress.
"Isang pagkain dito sig**o katumbas ng isang linggong sweldo ko."
Huminga siya nang malalim bago pumasok.
Dinala siya ng staff sa isang VIP table sa tabi ng malaking bintana.
Wala pa ang lalaking ka-date niya.
Habang naghihintay, nire-review niya ang "plano ng pang-iinis."
Kakain nang marami.
Magiging materyalistiko.
Magiging bastos.
Mas nakakainis, mas mabuti.
Napangiti siya sa sariling plano.
Ngunit biglang may narinig siyang boses.
"Pasensya na kung pinaghintay kita."
Napatingala siya.
At agad na natigilan.
Matangkad ang lalaki.
Perpektong-perpekto ang pagkakasuot ng itim na suit.
Parang artista ang mukha.
Matangos ang ilong.
Malalim ang mga mata.
Malamig ang aura ngunit hindi maikakailang napakaguwapo.
Pakiramdam ni Maya ay lumaktaw ang tibok ng puso niya.
"Magandang gabi."
Umupo ang lalaki sa harap niya.
"Ako si Miguel Tran. Bise Presidente ng Minh Thinh Group."
Muntik nang mabitawan ni Maya ang baso niya.
Bise Presidente?
Hindi man lang sinabi ni Lina na ganito kaguwapo ang lalaking ito.
Kung alam lang nito...
Hindi sana ito nagtago.
---
"Ikaw si Lina?"
tanong nito.
Nanigas si Maya.
"...Oo."
Unang beses niyang magsinungaling nang ganito kalaki.
Nakonsensya siya.
Pero huli na para umatras.
---
"Sabi ng pamilya ko, hindi mo raw gusto ang blind dates."
"Totoo."
"Bakit?"
"Dahil gusto ko ng pera."
Bahagyang tinaas ni Miguel ang kilay.
"May iba pa ba?"
"Magastos ako."
"Okay."
"Mahilig ako sa luxury bags."
"Walang problema."
"Hindi ako marunong magluto."
"Ayos lang."
---
Napakurap si Maya.
Bakit hindi ito naiirita?
---
Dinagdagan pa niya.
"Tamad ako."
"Pwede tayong kumuha ng kasambahay."
"Mabilis akong magalit."
"Kaya kong tiisin."
---
"..."
---
Doon nagsimulang maramdaman ni Maya na may mali.
Sobrang mali.
Ayon sa plano niya, dapat naiinis na ang lalaki.
Dapat gusto na nitong umalis.
Pero hindi.
Parang mas lalo pa itong interesado.
Nakatingin ito sa kanya na para bang may nakakatawang palabas na pinapanood.
At habang tumatagal...
Mas lalo siyang kinakabahan.
---
"Hindi ba ako nakakainis?"
hindi niya napigilang itanong.
"Bakit naman?"
"Kung tutuusin, puro kapintasan na ang sinabi ko."
Ngumiti nang bahagya si Miguel.
"Mas gusto ko nga ang taong nagsasabi ng totoo."
---
Hindi alam ni Maya kung matutuwa ba siya o lalo pang matatakot.
---
Sakto namang nag-ring ang telepono niya.
Si Lina.
Parang nakakita siya ng tagapagligtas.
Agad niyang sinagot.
"Kumusta na?"
bulong ni Lina.
"Hindi maganda."
"Bakit?"
"Sa tingin ko may problema."
"Ano?"
"Parang hindi normal ang lalaking ito."
---
Habang kausap ang kaibigan, mas lalo siyang nataranta.
Pakiramdam niya ay anumang oras ay mabubuking na siya.
At doon siya nakaisip ng paraan para makatakas.
---
"Ay!"
Bigla niyang hinawakan ang tiyan.
Agad na nag-alala si Miguel.
"Anong nangyari?"
"Mukhang sumasakit ang tiyan ko..."
"Dadalhin kita sa ospital."
"Huwag na!"
Mabilis siyang tumayo.
"Kaya ko na."
"Pero—"
"Salamat! Paalam!"
---
At bago pa makapagsalita ang lalaki...
Tumakbo na siya palabas.
Hindi man lang lumingon.
---
Pagkalipas ng ilang minuto.
Nakatayo ang assistant ni Miguel sa tabi nito.
"Sir..."
"Hm?"
"Ito po ang unang pagkakataon na may tumakas sa blind date ninyo."
---
Napatingin si Miguel sa pintuan kung saan tumakbo si Maya.
At dahan-dahang ngumiti.
"Interesting."
---
"Interesting po?"
---
Hindi inalis ni Miguel ang tingin sa direksyong iyon.
"Hindi pa ako nakakakilala ng babaeng tulad niya." ... Ẩn bớt
full story...👇👇👇

04/06/2026

Lumapit ako sa isang henyong graduate student para lang makakuha ng perpektong genes para sa magiging anak ko.
Pagkatapos lumabas ang dalawang guhit sa pregnancy test, agad ko siyang bina-block at tinakbuhan.
Pero sa una kong prenatal check-up… halos mawalan ako ng malay sa nakita ko.

Gusto kong magkaroon ng isang perpektong anak.

Kaya sa loob ng anim na buwan, palagi akong nagpapakita sa pinakasikat na unibersidad sa lungsod.

Lugar na tinatawag ng lahat na “factory ng mga henyo.”

Noong una, ang plano ko lang ay humanap ng lalaking gwapo.

Pero kalaunan, narealize ko…

Mas mahalaga pala ang ibang bagay kaysa itsura.

Malinis na family background.

Walang namamanang sakit.

Mataas na IQ.

Mabait na personalidad.

Hindi naninigarilyo, hindi mabisyo, hindi babaero.

At doon ko siya nakilala.

Si Lucas Villanueva.

Graduate student sa Biomedical Science.

Matangkad, seryoso ang mukha, laging may suot na silver-rimmed glasses, at palaging nangunguna sa research projects.

Sabi ng lahat sa campus, ipinanganak daw siyang kakaiba.

Pero para sa akin…

Iisa lang ang nakita ko.

Perpekto ang genes niya.

Kaya sinimulan ko ang plano ko.

Kunwaring nag-aaral sa parehong reading area.

Sadyang “nakakalimot” ng ID.

Humihiram ng notes.

Nagpapasuyo mag-ayos ng laptop.

At minsan, dinadalhan siya ng kape.

Mas madaling ma-fall si Lucas kaysa sa inaasahan ko.

Tuwing inaasar ko siya, namumula agad ang tenga niya.

Minsan nga, nilagnat ako sa library at kinarga niya ako palabas habang umuulan.

Pagkatapos noon…

Naging kami.

O hindi bababa sa… iyon ang akala niya.

Habang ako naman, tahimik na nagbibilang ng araw.

Hanggang sa dumating ang umagang iyon.

Dalawang malinaw na guhit ang lumabas sa pregnancy test.

Matagal akong nakatitig sa salamin sa banyo.

Pagkatapos ay napangiti.

Tagumpay ako.

Isang batang may pinak**ahusay na genes na nakita ko.

Agad kong kinuha ang cellphone ko.

At nag-send ng isang message kay Lucas.

【Pagod na ako. Tama na tayo.】

Pagkatapos noon, blinock ko siya sa lahat.

Pinalitan ang number ko.

Lumipat ng apartment.

At tuluyang naglaho.

Nang malaman iyon ng best friend ko, halos mabulunan siya kakatawa.

“Grabe ka, Mikaela. Ikaw na yata ang pinaka-walang pusong gene thief na nakilala ko.”

Nagkunwari akong kalmado habang umiinom ng tubig.

“Hindi ah. Totoo naman ang relasyon namin.”

“Talaga? Totoong relasyon tapos buntis ka na, saka mo tatakbuhan?”

Napailing siya.

“Kawawa naman ‘yung lalaki.”

Hindi ako sumagot.

Tahimik ko lang hinawakan ang tiyan ko.

Wala akong pinagsisisihan.

Hanggang isang linggo matapos noon.

Pumunta ako sa isang private hospital para sa unang prenatal check-up ko.

Kasama ko pa rin ang best friend kong walang tigil sa pang-aasar.

“Sa tingin mo alam na niya?”

“O baka umiiyak pa rin siya ngayon sa laboratory?”

Hindi ko siya pinansin.

Yumuko lang ako para tingnan ang appointment slip ko.

Hanggang sa mapunta ang tingin ko sa pangalan ng doktor.

At doon ako nanigas.

Attending Physician:
Dr. Lucas Villanueva.

Nanginig ang k**ay ko.

Parang tumigil ang utak ko sa pag-andar.

Sumilip ang best friend ko sa papel.

At agad siyang napasigaw.

“TEKA LANG— HINDI BA SIYA ‘YUNG—”

Mabilis ko siyang hinila.

“Takbo! Bilis!”

Pero bago pa kami makalayo—

Bumukas na ang pinto ng consultation room.

Isang malaking k**ay ang mahigpit na humawak sa pulsuhan ko.

At narinig ko ang pamilyar niyang boses mula sa likod ko.

Mababa.

Kalmado.

Pero sapat para manginig ang buong katawan ko.

“Baby…”

“Saan mo balak dalhin ang anak ko?”

Dahan-dahan akong lumingon.

Nakatayo si Lucas suot ang puting coat.

Sumasalamin ang ilaw sa silver niyang salamin.

Pero ang tingin niya sa akin…

Hindi na tulad ng dati.

Tumingin siya sa ultrasound result na hawak ko.

At bahagyang natawa.

“Ang galing mo talaga.”

“Dalawang buwan kitang hinanap.”

“Tapos nandito ka lang pala… nagtatago habang buntis sa anak ko?”

Sinubukan kong bawiin ang k**ay ko.

“Lucas, mali ang iniisip mo—”

“Mali?”

Mahina niyang ulit.

Pagkatapos ay bigla niya akong hinila papasok sa room at malakas na isinara ang pinto.

Naiwan sa labas ang best friend ko habang kinakatok iyon nang paulit-ulit.

Tahimik ang buong silid.

Nakakakaba.

Dahan-dahang lumapit si Lucas.

At napaatras ako hanggang sumandal sa examination table.

Isang k**ay niya ang sumandal sa tabi ko.

Napakalapit niya.

Naririnig ko mismo ang paghinga niya.

“Then explain this to me.”

“Paano nangyari na kakabreak lang natin…”

“Tapos anim na linggo ka nang buntis ngayon?”

Hindi ako makapagsalita.

Matagal niya akong tinitigan.

Pagkatapos ay dahan-dahang bumaba ang tingin niya sa tiyan ko.

Gumalaw ang Adam’s apple niya.

At naging mababa ang boses niya.

“Mikaela…”

“Kung hindi ko nakita ang pangalan mo sa patient list ngayon…”

“Talaga bang balak mong palakihin ang anak ko nang wala ako?”

Hindi pa ako nakakasagot—

Biglang tumunog ang cellphone niya.

Sumimangot siya habang tinitingnan ang screen.

At agad nagbago ang ekspresyon niya.

Tumawag ang research center.

Mabilis at kinakabahang boses ang narinig namin mula sa kabilang linya.

“Dr. Lucas! May problema sa genetic test results!”

“Kakadiskubre lang namin—”

“May rare mutation ang genetic cells mo…”

“At may ninety percent chance na maipasa ito sa magiging anak mo!”

Biglang namutla si Lucas.

Ako rin.

Nabalot ng nakakatakot na katahimikan ang buong silid.

Makalipas ang ilang segundo…

Dahan-dahang bumaba ang tingin niya sa tiyan ko.

At tuluyang nawalan ng kulay ang mukha niya.

Habang ako naman…

Unti-unting nanginig ang k**ay na nakapatong sa tiyan ko.

Ang susunod na bahagi ng kuwento ay nasa seksyon ng mga komento. Piliin ang LAHAT NG KOMENTO upang makita ang kabuuan ng kuwento... Nawa’y maging maganda ang araw mo! 👇👇👇

04/06/2026

Ang Perpektong Asawa… Binayaran Para Manahimik—Pero Isang Mensahe ang Nagbabadya ng Kamatayan
Nang malaman kong tatlong taong gulang na ang anak sa labas ni Rafael Villanueva, hindi ako nag-eskandalo gaya ng inaasahan ng iba, sa halip ay pinili kong manahimik at ipagpatuloy ang papel ko bilang isang perpektong asawa, hindi dahil mahal ko siya kundi dahil malinaw sa akin na ang kasal na ito ay isang kasunduan na may kapalit na hindi ko kayang bitawan.
Noong gabing iyon, halos mawalan ng malay si Rafael sa kalasingan sa isang party sa Makati, at nang tumawag ang assistant niya na may halong pag-aalangan sa boses, humihingi ng tulong para dalhan siya ng sabaw para sa hangover, isang salita lang ang isinagot ko nang walang pag-aatubili.
—Sige.
Pagdating ko sa labas ng VIP room sa pinak**ataas na palapag, bago pa ako kumatok ay malinaw ko nang narinig ang usapan sa loob, kung saan tila ginagawang biro ang pangalan ko habang nagtatawanan sila nang walang pakundangan sa gitna ng gabi.
—Halos alas dos na, pupunta pa kaya si Elena?
—Si Elena? Tawagin mo lang, darating agad. Siya ang perfect wife ni Rafael.
—Kung hindi lang siya sumingit noon, si Camila Santos na sana ang pinakasalan niya.
—Si Camila ang mahal niya, si Elena marunong lang sumunod, kaya kahit anong ipagawa mo, gagawin niya nang walang tanong.
Tumawa sila nang malakas, habang ako ay tahimik na nakatayo sa labas ng pinto, walang emosyon sa mukha, dahil alam kong tama ang sinasabi nila at hindi ko na kailangang itanggi iyon kahit kanino, lalo na sa sarili ko.
Marahan kong binuksan ang pinto at pumasok nang parang walang narinig, dahil para sa akin ang pagiging asawa ni Rafael Villanueva ay hindi tungkol sa pagmamahal kundi isang kontrata na may malinaw na kapalit, at kung may kailangang gawin para mapanatili iyon ay handa akong gawin.
—Mahal mo talaga ako nang ganito, Elena?
Nakahilig siya sa sofa, ang mga mata ay tila malabo dahil sa alak ngunit may matalim na pagtingin na tila sinusubukang basahin ang laman ng isip ko, ngunit hindi ako sumagot at sa halip ay tahimik na nagbukas ng thermos at nagsalin ng sabaw sa mangkok.
Tinignan ko muna ang sabaw at tinikman upang masig**o ang init, saka ko ito inilapit sa kanya habang pinapalitan ang kutsara upang hindi ito ginamit na.
—Inumin mo habang mainit, para hindi sumakit ang ulo mo bukas.
Hindi niya ito kinuha at sa halip ay tinitigan ako na parang sinusuri, at bago pa ako makapagsalita ay bigla niyang hinablot ang mangkok at ibinuhos ang laman nito diretso sa mukha ko nang walang babala.
Dumulas ang sabaw sa buhok at leeg ko habang ang buong silid ay tumahimik sandali bago napalitan ng mga pigil na tawa, ngunit sa halip na magalit ay ipinikit ko lamang ang aking mga mata at huminga nang malalim upang kontrolin ang sarili ko.
Kumuha ako ng tissue at hindi ko pinunasan ang sarili ko kundi ang natapong sabaw sa damit niya, habang pinapanatili ang mahinahong tono ng boses na tila walang nangyaring kahihiyan sa harap ng ibang tao.
—Lasing ka na, buti na lang marami akong dala, may isa pa akong mangkok dito.
—May extra shirt ka sa kotse, gusto mo bang kunin ko ngayon?
Natigilan siya sandali at tila hindi inaasahan ang reaksyon ko, bago niya ako biglang hinila palapit at ibinulong sa tenga ko ang mga salitang dapat sana ay nakakapagpabagsak sa akin kung hindi ko alam kung bakit ako nandito.
—Wala kang hiya.
Ngumiti ako at sumandal sa kanya na parang totoo ang lahat ng ipinapakita ko, kahit alam kong ito ay bahagi lamang ng papel na ginagampanan ko araw-araw.
—Oo, basta makasama kita.
Sa loob-loob ko ay halos matawa ako, dahil buwan-buwan ay eksaktong pumapasok ang pera sa account ko at ang lahat ng kinikita niya ay may bahagi ako, kaya kung ikukumpara sa mahabang taon ng pagtatrabaho ay mas madali ang manatili sa ganitong uri ng buhay kahit pa may kaakibat itong kahihiyan.
Makalipas ang mahigit isang oras ay ako ang nagmaneho pauwi habang siya ay nakaupo sa likod na tila natutulog, ngunit nang malapit na kami sa bahay ay bigla siyang nagsalita na parang may naisip na hindi niya kayang ipagpaliban.
—Huwag sa bahay.
Sumulyap ako sa rearview mirror at mahinahong nagtanong habang patuloy ang pagmamaneho sa tahimik na kalsada ng lungsod.
—Saan tayo pupunta?
—Sa Bonifacio Heights.
Alam ko ang lugar na iyon dahil doon nakatira si Camila Santos kasama ang batang sinasabing anak niya, kaya sandali kong tinignan ang oras na halos mag-aalas dos bente na ng madaling araw bago muling nagsalita.
—Ngayon?
—Ngayon.
Hindi na ako nagtanong pa at agad na lumiko habang ang ilaw ng trapiko ay nagkulay p**a, kaya napahinto ako at napatingin sa malayo habang ang lungsod ay tila natutulog sa ilalim ng dilim.
—Ito ba ang gusto mong buhay, Elena?
Mahina ang boses niya ngunit malinaw ang bawat salita, at kahit hindi ako lumingon ay alam kong nakatingin siya sa akin habang hinihintay ang sagot ko na matagal ko nang alam.
—Okay lang.
Tumawa siya nang bahagya na parang hindi makapaniwala sa narinig, saka muling nagsalita na may halong panunuya at pagtataka.
—Alas tres ng madaling araw, ihahatid mo ang asawa mo sa ibang babae, okay lang sa’yo?
Hindi ako sumagot at sa halip ay tinitigan ko ang ilaw na unti-unting nagbibilang pababa habang ang mga segundo ay tila mas mabagal kaysa dati.
—4…
—3…
—2…
Bigla niyang ibinaba ang boses at nagsalita na parang may lihim na matagal nang tinatago at ngayon lamang ilalabas sa pinaka-hindi inaasahang sandali.
—Paano kung sabihin ko na hindi ko anak ang batang iyon?
Nanigas ako at bahagyang bumagal ang apak ko sa silinyador habang ang ilaw ay nag-green, ngunit sa mismong sandaling iyon ay nag-vibrate ang cellphone ko at may pumasok na mensahe mula sa hindi kilalang numero.
Mahigpit kong hinawakan ang manibela habang binabasa ang isang linyang tila mas mabigat pa sa lahat ng narinig ko sa gabing iyon.
—Kung magpapatuloy ka sa pagpapanggap, ikaw ang susunod na mamamatay.
Malakas ang tibok ng puso ko at tila nanlalamig ang mga k**ay ko, habang sa likod ay dahan-dahang nagmulat ng mata si Rafael at ang tingin niya ay malinaw, matalim, at walang bakas ng kalasingan na para bang matagal na niya akong pinagmamasdan.
(Ipagpatuloy ang pagbabasa sa mga komento sa ibaba. Kung hindi mo ito makita, pindutin ang “lahat ng komento” sa ibaba ng like button ng post para lumabas.) Ẩn bớt

04/06/2026

PINILIT AKO NG LANDLADY KONG MAGPA-BLIND DATE, AT NANG MABIRO KO NA PAKAKASALAN KO NA LANG ANG ANAK NIYA... HINDI KO INASAHAN ANG LIHIM NA MAGPAPABAGO SA BUHAY KO

Apat na taon na akong nangungupahan sa isang maliit na kuwarto sa ikalawang palapag ng isang lumang bahay.

Ang landlady ko ay si Aling Rosa, limampu't siyam na taong gulang at matagal nang biyuda.

May kakaiba siyang libangan.

Ang pagre-reto sa akin.

Halos limang blind date bawat buwan.

Minsan, kakauwi ko pa lamang mula sa trabaho at hindi pa natatanggal ang sapatos ko, nakangiti na siyang naghihintay sa harap ng pinto.

— Anak ng kaibigan ko, accountant.

— Hindi po ako sasama, Aling Rosa.

Kinabukasan.

— Isang g**o naman ito.

— Hindi rin po.

Sumunod na araw.

— May sarili siyang tindahan ng construction materials.

Parang mababaliw na ako.

Ako si Maya, dalawampu't pitong taong gulang, at mag-isang nagtatrabaho sa lungsod.

Sapat lang ang suweldo ko para mabuhay nang maayos.

Ang gusto ko lang pagkatapos ng trabaho ay mahiga at manood ng pelikula.

Pero iba ang pananaw ni Aling Rosa.

Para sa kanya, ang isang babaeng namumuhay mag-isa ay kailangang may mag-aalaga.

At sa isip niya, ang ibig sabihin noon ay... asawa.

Isang gabi, pagod na pagod akong umuwi matapos pagalitan ng kliyente nang halos dalawang oras.

Pagdating ko sa bahay, nakita ko si Aling Rosa na may dalang mainit na mangkok ng minatamis.

Pagkakita ko pa lang sa ngiti niya, alam ko nang may kasunod na naman itong reto.

— Maya, may isang binata ngayong weekend na napakabait at—

— Aling Rosa!

Halos mapasigaw ako.

— Bakit hindi ko na lang pakasalan ang anak ninyo para matapos na ang lahat ng blind date na ito?

Biglang tumahimik ang buong pasilyo.

Natigilan siya.

Natigilan din ako.

Pagkaraan ng tatlong segundo...

Biglang kumislap ang mga mata niya.

Hindi iyong ordinaryong saya.

Kundi iyong parang taong nanalo sa lotto.

— Ano'ng sinabi mo?

— Nagbibiro lang po ako...

— Bawal bawiin!

Agad siyang tumakbo papasok ng kuwarto.

Narinig ko ang ingay ng mga drawer na binubuksan at isinasara.

Makalipas ang isang minuto, lumabas siyang may hawak na cellphone.

— Maupo ka rito.

— Sino po ang tatawagan ninyo?

— Ang anak ko.

Biglang kumabog ang dibdib ko.

Nagbibiro lang naman ako.

Labinlimang minuto ang lumipas.

May isang itim na sasakyan na huminto sa tapat ng bahay.

Hindi iyon sobrang mamahaling kotse.

Pero halatang bago at maayos.

Bumukas ang pinto.

May isang lalaking bumaba.

Naka-puting polo siya na nakatiklop ang manggas.

Matangkad.

Tahimik.

At may presensiyang agad nakakapagpatahimik ng paligid.

Bahagya akong natulala.

Tumingin siya sa akin.

Kalmado ang tingin niya.

— Siya ba?

Tumango agad si Aling Rosa.

— Siya nga.

— Sigurado ka ba, Ma?

— Mas sigurado pa ako kaysa sa pagsikat ng araw tuwing umaga.

Tahimik siya sandali.

Pagkatapos ay lumapit sa akin.

Sapat ang lapit para maamoy ko ang banayad niyang pabango.

— Kumusta.

— A-ah... kumusta rin.

— Ako si Adrian.

Napakurap ako.

Ngayon ko lang nakita ang anak ni Aling Rosa.

Apat na taon akong nakatira roon.

Pero ni minsan ay hindi ko siya nakita.

Akala ko nasa ibang lungsod siya.

O baka sa ibang bansa.

Pero ngayon, nakatayo siya sa harap ko.

Tinulak ako ni Aling Rosa.

— Mag-dinner kayong dalawa.

— Aling Rosa!

— Walang tatanggi.

At agad niyang isinara ang pinto.

Iniwan kaming dalawa sa labas.

Napatayo akong parang estatwa.

Tumingin si Adrian sa nakasarang pinto.

Bahagyang umangat ang sulok ng labi niya.

— Mukhang wala na tayong pagpipilian.

Makalipas ang isang oras.

Magkatapat kaming nakaupo sa isang restaurant malapit sa dagat.

Hindi siya katulad ng inaasahan ko.

Hindi siya mayabang.

Hindi rin siya suplado.

Maayos siyang kausap.

Pero may isang bagay na kakaiba.

Masyado siyang misteryoso.

Nang tanungin ko ang trabaho niya, maikli lang ang sagot niya.

— May maliit akong negosyo.

Nang tanungin ko ang pamilya niya.

Ngumiti lang siya.

— Karaniwan lang.

Pagkatapos ng hapunan, may napansin ako.

Parang kilala siya ng lahat ng empleyado sa restaurant.

At hindi lang kilala.

Lubos siyang nirerespeto.

Paglabas namin, mismong manager pa ang nagbukas ng pinto para sa amin.

— Magandang gabi po, sir.

Napatingin ako kay Adrian nang may pagtataka.

Nagkunwari siyang hindi niya napansin.

Lumipas ang mga araw.

Mas madalas na siyang magpakita.

Minsan may dalang almusal.

Minsan hinahatid ako sa trabaho.

Minsan naman ay umiinom lang kami ng kape sa harap ng bahay kasama si Aling Rosa.

Unti-unti...

Napansin kong hindi ko na ikinaiinis ang presensiya niya.

Sa katunayan.

Inaabangan ko na siya.

Hanggang isang araw.

Gabi na nang matapos ako sa trabaho.

Habang naglalakad ako malapit sa pinak**alaking shopping district ng lungsod, napatingin ako sa isang napakalaking LED screen.

May palabas na balita tungkol sa negosyo.

At nang makita ko ang lalaking nasa screen...

Parang tumigil ang mundo ko.

Si Adrian iyon.

Narinig ko ang sinabi ng news anchor:

— Ang chairman ng isa sa pinak**alalaking kumpanya sa bansa ay inaasahang mag-aanunsyo ng pinak**alaking proyekto ngayong taon...

Napatigil ako sa gitna ng kalsada.

Parang umalingawngaw ang mga salita sa tenga ko.

Chairman?

Agad kong kinuha ang cellphone ko.

Ilang segundo lang.

Daan-daang artikulo ang lumabas.

Puno ng larawan ni Adrian ang screen.

Ang lalaking akala kong ordinaryong negosyante lamang...

Ay siya palang pinuno ng isang napakalaking business empire.

Nahilo ako.

Kinagabihan.

Pag-uwi ko sa bahay.

Madilim ang sala.

Nakaupo si Aling Rosa sa sofa.

May makapal na folder sa ibabaw ng mesa.

Nang makita niya ako.

Malalim siyang huminga.

— Alam mo na, hindi ba?

Tumango ako.

— Aling Rosa... sino ba talaga siya?

Tumingin siya sa folder.

Puno ng komplikadong emosyon ang kanyang mga mata.

Pagkaraan ng ilang sandali.

Dahan-dahan niya itong itinulak papunta sa akin.

— Kung nalaman mo na kung sino siya...

— Panahon na ring malaman mo kung bakit gusto kitang mapalapit sa kanya.

Yumuko ako at binuksan ang folder.

Sa unang pahina pa lang.

May isang lumang litrato.

Sa larawan.

May isang batang babae na mga tatlong taong gulang pa lamang.

Karga siya ng isang batang babae.

Nang makita ko ang mukha ng bata...

Nanlamig ang buong katawan ko.

Dahil ang batang iyon...

Ako.

At ang babaeng nakatayo sa tabi niya...

Kasama si Aling Rosa.

Sa likod ng litrato ay may nakasulat na mensaheng halos kupas na.

"Kapag bumalik ang batang ito balang araw, sabihin ninyo sa kanya ang katotohanan tungkol sa gabing iyon..."

Sa mismong sandaling iyon.

Biglang bumukas ang pinto.

Pumasok si Adrian.

Sa unang pagkakataon, nabura ang kanyang kalmadong ekspresyon.

Nakita niya ang folder sa k**ay ko.

Agad nagbago ang mukha niya.

— Ma!

— Bakit ninyo ipinakita sa kanya iyan?

Dahan-dahang tumayo si Aling Rosa.

Bahagyang nanginginig ang kanyang boses.

— Dahil hindi na natin ito maitatago pa.

— Ang taong hinanap mo sa loob ng labinlimang taon...

— Nakatayo na ngayon sa harap mo....

Basahin ang susunod na bahagi ng kuwento sa seksyon ng mga komento. Sa bahagi ng komento, piliin ang LAHAT NG MGA KOMENTO upang makita ang karugtong ng kuwento...👇👇👇

04/06/2026

Anim na buwan na kaming magkarelasyon online, pero hindi ko pa kailanman nakita ang boyfriend ko.
Hanggang sa gabing kumatok sa pinto ng kwarto ko ang nakatatandang pinsan ng best friend ko at bahagyang ngumiti.
“Munting Pusa… hanggang kailan ka magpapanggap?”

“Online ka na ba?”

Nakahiga ako sa k**a ng dorm habang yakap ang unan at nakangiting nagte-text.

Mabilis namang nag-reply ang nasa kabilang side.

“Kakatapos lang ng duty.”

Bigla akong napabangon.

“Night duty na naman? Feeling ko tumira ka na mismo sa ospital.”

“Wala akong choice.”

“Edi mamahalin pa kita lalo.”

Ilang segundo bago siya muling nag-reply.

“Huwag kang magsalita nang ganyan sa dis-oras ng gabi.”

Napakagat ako sa labi habang pigil ang kilig.

Ganoon lagi ang online boyfriend ko.

Kalmado. Tahimik. Mature.

Pero sa tuwing rereply siya, parang nababaliw pa rin ang tibok ng puso ko.

Hindi ko pa siya nakikita kailanman.

Ang alam ko lang, surgeon siya sa isang malaking ospital sa ibang lungsod.

Maganda ang boses.

Maganda rin ang mga k**ay.

At matiyaga niyang pinapakinggan lahat ng walang kwenta kong kwento araw-araw.

Naka-save siya sa phone ko bilang “Asawa Ko”.

Samantalang “Munting Pusa” naman ang tawag niya sa akin.

Sobrang cheesy.

Pero gustong-gusto ko.

Sakto namang bumukas nang malakas ang pinto ng dorm room.

Pumasok ang best friend kong si Camille na parang may malaking trahedyang nangyari.

“Tulungan mo ako!”

Muntik ko nang maihagis ang cellphone ko sa gulat.

“Ano na naman?”

“Pumutok yung tubo sa kabilang building! Mawawalan kami ng kuryente ilang araw, kaya makikitira muna ako sa condo ng kuya ko!”

Napabuntong-hininga ako.

“Akala ko kung ano.”

“Pero hindi ko kayang mag-isa!”

Bigla niya akong niyakap sa braso.

“Samahan mo ako!”

Agad akong kinabahan.

“Yung kuya mo?”

“Oo.”

“Ako ba yung nakilala ko noon?”

Biglang sumama ang mukha ko.

Ang kuya ni Camille.

Ang taong kinatatakutan ko noong bata pa ako.

Mas matanda siya sa amin ng ilang taon.

Tuwing pumupunta ako noon sa bahay nila, lagi niya akong pinapasagot ng math, pinapabasa ng English, tapos pananakot pa na isusumbong niya raw ako kapag hindi ako nag-aral.

Minsan napa-iyak pa niya ako hanggang sa tumakbo akong pauwi.

Mula noon, gusto ko nang umiwas sa kanya habang-buhay.

“Hindi ako sasama.”

Yakap ko ang unan habang todo iling.

“Mas gugustuhin ko pang mamatay.”

“Ang sama mo!”

Nagkunwari siyang umiiyak.

“Iba na siya ngayon! Doctor na siya at sobrang tahimik na. Hindi nga yata umaabot ng sampung salita magsalita sa isang araw!”

Mas lalo akong kinabahan.

“Hindi pa rin.”

“Libre kita pagkain isang buwan.”

“… Ayoko.”

“Pati milk tea.”

Napaisip ako nang dalawang segundo.

“… Dalawang cup?”

“Tatlo!”

Napapikit ako.

“… Fine.”

Kinagabihan, bago matulog, nag-text ako kay “Asawa Ko”.

“Makikitira muna ako sa condo ng kuya ng best friend ko.”

“Okay.”

“Kinakabahan ako.”

“Bakit?”

“Masungit siya noong bata pa kami.”

Matagal lumabas ang typing status niya.

Pagkatapos ay isang maikling reply lang ang dumating.

“Paano kung hindi na siya ganoon ngayon?”

Napanguso ako.

“Kapag nakakatakot ang tao, nakakatakot pa rin paglaki.”

Mabilis ang naging sagot niya sa pagkakataong iyon.

“Sigurado ka?”

Hindi ko pa naiintindihan ang ibig niyang sabihin nang biglang mag-vibrate ang phone ko.

Nag-send si Camille ng location.

“Bumaba ka na!”

…

Makalipas ang kalahating oras.

Nakatayo ako sa harap ng isang mamahaling condo sa gitna ng siyudad habang parang sasabog ang dibdib ko sa kaba.

Habang nagta-type ng passcode si Camille, pabulong siyang nagsalita.

“Sig**o wala pa si kuya.”

Click.

Bumukas ang pinto.

May lalaking nakatayo sa kusina at dahan-dahang lumingon sa amin.

Nakatupi ang manggas ng polo niya.

May suot na silver-rimmed glasses.

May hawak na tasa ng kape habang hinihimas ang itim na pusang nakahiga sa mesa.

At nang makita ko nang malinaw ang mukha niya—

Nanigas ako.

Pati si Camille natigilan.

“Ha? Hindi ka naka-duty tonight?”

Dumaan ang tingin ng lalaki kay Camille bago huminto sa akin.

Kalmado.

Pero malalim.

At bahagyang nakangiti na parang may nakakatuwang bagay siyang nadiskubre.

Nanginig ang anit ko.

Reflex akong yumuko.

“H-Hello po…”

Halatang nanginginig ang boses ko.

Hindi siya agad sumagot.

Dahan-dahan lang niyang ibinaba ang tasa ng kape.

Pagkatapos ay naglakad palapit sa amin.

“Matagal-tagal din.”

Mababa at malamig ang boses niya.

At sa mismong sandaling iyon—

Parang may kung anong pamilyar.

Sobrang pamilyar na parang tumigil sandali ang tibok ng puso ko.

Pero bago pa ako makapag-isip nang maayos, hinila na ako ni Camille paloob.

“Sa kaliwang room tayo!”

Mabilis akong sumunod.

Buong dinner, hindi ako halos makatingin sa kanya.

Masyado siyang nakakatakot.

Paminsan-minsan, nahuhuli ko siyang nakatingin sa akin.

Parang pilit na pinipigilan ang tawa.

Pagkatapos kumain, dali-dali akong nagtago sa kwarto habang yakap ang phone ko.

Online na si “Asawa Ko”.

Parang nakakita ako ng tagapagligtas.

“Patay na ako.”

“?”

“Ang scary ng kuya ng best friend ko.”

“I-describe mo.”

“Lahat sa kanya scary.”

“Halimbawa?”

“Malamig tumingin.”

“Mm.”

“Malamig din magsalita.”

“Mm.”

“Tapos ang hilig niyang tumitig.”

Tumahimik ang kabilang side nang ilang segundo.

Pagkatapos ay nag-send siya ng mensahe.

“Baka naman guilty ka lang kaya mo naiisip ’yan?”

Natigilan ako.

“Ha? Guilty saan?”

“Halimbawa…”

Huminto ang typing status.

Makalipas ang ilang segundo, may sumunod na message.

“May tinatago ka sa akin.”

Hindi pa ako nakakapag-reply nang may kumatok nang mahina sa pinto.

Tok. Tok.

Napatalon ako sa gulat.

Mula sa labas, narinig ko ang mababang boses na pamilyar na pamilyar sa akin.

“Lumabas ka. Kumain ka ng prutas.”

Mabilis kong pinatay ang screen ng phone ko.

“O-Okay po…”

Pero nanatiling bukas ang chat namin.

At doon—

May bagong mensahe mula kay “Asawa Ko”.

“Buksan mo ang pinto.”

Napatitig ako sa message.

Biglang nanlamig ang buong katawan ko.

Kasabay noon—

Muling kumatok ang taong nasa labas.

Mas mahina ang boses niya ngayon.

Pero eksaktong-eksakto…

Sa boses na gabi-gabi kong naririnig sa tawag.

“Munting Pusa.”

Nanginig ang k**ay ko.

Nahulog ang cellphone ko sa k**a.

Sa labas ng pinto—

Mahina siyang natawa.

“O…”

“Mas gusto mo bang tawagin muna akong ‘asawa’?”

Ang susunod na bahagi ng kuwento ay nasa seksyon ng mga komento. Piliin ang LAHAT NG KOMENTO upang makita ang kabuuan ng kuwento... Nawa’y maging maganda ang araw mo! 👇👇👇

Luha at mga Tadhana

04/06/2026

04/06/2026

04/06/2026

04/06/2026

04/06/2026

04/06/2026

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category