24/08/2026
KWENTONG GAWA-GAWA NG MGA KABATAAN NOON, NAGING TOTOO NA NGA BA NGAYON?
✍️Libulan
Noong tayo ay mga bata pa, madalas nating marinig ang katagang, “Sementeryo baya itong school natin dati.” Sa murang edad, sapat na ang mga salitang ito upang tayo ay matakot. Maging ang simpleng pagpatay sa mga insekto o hayop ay iniiwasan natin dahil lagi nating naririnig, “May buhay rin iyan.”
Ngunit ano nga ba ang nangyayari sa ilang kabataan ngayon?
Ang dating takot manakit at kumitil ng buhay ay tila unti-unting napapalitan ng mga insidenteng mas mabigat—mga pagkakataong kapwa mag-aaral, at maging mga g**o, ang nagiging biktima ng karahasan.
Bakit nga ba ito nangyayari? Dahil ba sa pangungutya ng mga kaklase? Dahil ba sa impluwensiya ng mga larong nilalaro? Dahil ba sa matinding kahihiyan, suliranin sa paaralan, o iba pang personal na pinagdaraanan? O may mas malalim na mga dahilan na kailangang maunawaan?
Ito ang mga tanong na patuloy na pumapasok sa ating isipan sa tuwing nakakakita tayo ng mga balitang tungkol sa mga estudyanteng sangkot sa karahasan laban sa kanilang kapwa mag-aaral o maging sa kanilang mga g**o. Hindi lamang ito usapin ng kasalukuyang panahon, sapagkat sa mga nagdaang taon ay mayroon na ring mga insidenteng kahalintulad nito.
Gayunpaman, hindi sapat na agad nating husgahan ang isang buong henerasyon dahil lamang sa mga ganitong pangyayari. Ang bawat insidente ay may sariling konteksto at mga salik na kailangang maunawaan at mapag-aralan. Mas mahalagang itanong: Paano natin mapipigilan ang karahasan? Paano natin matutulungan ang mga kabataang dumaranas ng matinding problema, galit, takot, o panggigipit?
Sa halip na agad maghanap ng masisisi, kailangan nating tingnan ang mga ugat ng problema. Mahalaga ang papel ng pamilya, paaralan, komunidad, at mga institusyong may kakayahang gumabay at tumugon sa mga pangangailangan ng kabataan. Ang isang batang nakararanas ng panggigipit, matinding galit, o desperasyon ay nangangailangan hindi lamang ng pagsaway, kundi ng pakikinig, paggabay, at tamang suporta.
Sa huli, tandaan natin: lahat ng tao ay may buhay at may karapatang mabuhay. May kasalanan man ang isang tao o wala, hindi kailanman magiging solusyon ang pagkikitil ng buhay. Ang mga problema ay dapat harapin sa pamamagitan ng mahinahong pag-uusap, wastong paggabay, at paghingi ng tulong sa mga taong may kakayahang tumugon.
Ang mga kuwentong kinatatakutan natin noon ay maaaring manatiling kuwento lamang—kung sama-sama nating pipiliing huwag hayaang maging realidad ang karahasan sa ating mga paaralan at komunidad.
🧑🎨:Samera Pato