Pinoy Horror Stories

23/08/2026

Ang Huling Pagsakay sa Dyip

Gabi na nang matapos si Liza sa kanyang pag-aaral sa aklatan. Alas-onse na ng gabi, at tahimik na ang mga kalsada sa labas ng unibersidad. Wala nang masyadong tao, at ang tanging naririnig niya ay ang kanyang sariling mga yapak at ang huni ng mga kuliglig.

Nang makarating siya sa hintayan ng dyip, wala ring ibang naghihintay. Akala niya ay hindi na siya makakasakay nang makita niyang papalapit ang isang lumang dyip—kulay kupas na ang p**a, at tila luma na rin ang mga gulong. Dahan-dahan itong huminto sa harap niya.

Binuksan ng drayber ang bintana. Hindi niya makita nang malinaw ang mukha nito dahil sa dilim, ngunit narinig niya ang mababang boses nito: "Sumakay ka na lang, iisa na lang itong biyahe."

Nag-alinlangan si Liza, ngunit malamig na ang hangin at malayo pa ang kanyang tutuluyan. Kaya sumakay na siya. Walang ibang pasahero sa loob. Ang upuan ay matigas at may mga bakas ng luma at kupas na damit. Nang tumingin siya sa likod ng dyip, tila may mga anino na gumagalaw, ngunit kapag tinitingnan niya nang maigi, wala naman doon.

"Kuya, bakit walang ilaw sa loob ng dyip?" tanong niya. Hindi sumagot ang drayber. Patuloy lang ito sa pagmamaneho, at ang kanyang likuran ay tila lalong lumalaki at lumalabo ang hugis.

Napansin ni Liza na hindi ito ang karaniwang daan. Pumapasok sila sa isang makipot na kalsadang puno ng matatandang puno, at ang mga sanga nito ay tila mga k**ay na umaabot sa kanila.

"Saan po tayo pupunta? Hindi ito ang daan pauwi," nanginginig na ang boses ni Liza.

Sa wakas, lumingon ang drayber. Nang makita ni Liza ang mukha nito, halos maputol ang kanyang hininga—walang mga mata ang lalaki! Sa halip, dalawang malalim na itim na butas ang nasa kanyang mukha, at ang kanyang bibig ay puno ng ngipin na tila sa hayop.

"Pauwi na tayo..." bulong ng drayber, at ang boses nito ay parang maraming tao ang nagsasalita nang sabay. "Dito na ang tahanan ng mga nawawala."

Biglang huminto ang dyip. Nang tumingin si Liza sa labas, wala na sila sa kalsada. Nasa gitna sila ng isang lumang sementeryo, at ang mga bintana ng dyip ay biglang bumigat at hindi na mabuksan. Nang lumingon siya sa loob, nakita niya ang mga pasaherong akala niya ay wala—mga ito ay mga kalansay, nakatingin sa kanya nang walang buhay, at dahan-dahang lumalapit.

Sinubukan niyang sumigaw, ngunit walang boses na lumabas sa kanyang bibig. Ang dyip ay muling umandar, at hindi na ito huminto kailanman...

Kinabukasan, hinanap ng pamilya ni Liza ang kanyang anak. Ngunit hindi na siya nakita. Ang tanging natagpuan nila ay ang kanyang pitaka, na naiwan sa hintayan ng dyip. Minsan, kapag gabi na at tahimik ang kalsada, may mga nakakakita ng isang lumang dyip na dumadaan—at sa bintana nito, may isang babaeng nakatingin palabas, na hindi na makalaya kailanman.

23/08/2026

ANG LOCKER NA WALANG MAY-ARI

Alas-dose na ng hatinggabi nang marinig ni Mark ang huling tawag ng customer.

“Thank you for calling. Is there anything else I can help you with?”

Biglang natahimik ang kabilang linya.

Ilang segundo ang lumipas bago may bumulong.

“Mark… huwag kang pupunta sa locker room.”

Napakunot-noo siya.

“Excuse me?”

Walang sumagot.

Naputol ang tawag.

Akala niya prank lang iyon ng kasama niya. Pero nang tumingin siya sa paligid, halos lahat ng agents ay nakauwi na. Ilang ilaw na lang ang bukas sa malaking call center floor.

Maya-maya, narinig niya ang tunog ng locker sa hallway.

CLANG!

Napatingin siya.

Isang locker ang bumukas nang mag-isa.

Locker #217.

Lumapit si Mark.

Walang laman.

Pero sa loob nito, may nakasulat gamit ang tila tuyong dugo:

“NAKITA MO BA SIYA?”

Biglang namatay ang ilaw sa hallway.

Click.

Bumukas ang ilaw sa locker room.

At mula roon ay may narinig siyang boses.

Boses niya.

“Mark… nandito ako.”

Nanlamig ang buong katawan niya.

Hindi siya gumalaw.

Muling nagsalita ang boses.

“Buksan mo ang locker.”

Dahan-dahan siyang lumapit.

Locker #217.

Hinawakan niya ang hawakan.

Pagbukas niya—

may isang babae sa loob.

Nakayuko.

Mahaba ang buhok.

Nakasuot ng lumang call center uniform.

At nanginginig ang mga balikat nito na parang umiiyak.

“Miss… okay ka lang?”

Unti-unting umangat ang mukha ng babae.

Maputla.

Walang mata.

At nakangiti.

“Ikaw ang pumalit sa akin.”

Biglang nagsara ang locker.

BANG!

Tumakbo si Mark palabas ng locker room.

Pagdating niya sa security desk, hingal na hingal siyang nagsumbong.

“May babae sa locker room! Nasa locker #217!”

Tahimik na tumingin sa kanya ang guard.

“Anong babae?”

“Yung naka-uniform! Nasa loob ng locker!”

Namutla ang guard.

“Sir…”

Itinuro niya ang CCTV monitor.

“Wala nang locker #217.”

Napatingin si Mark.

Sa CCTV, nakita niya ang locker room.

May mga locker.

Pero sa gitna nito ay may isang malaking bakanteng espasyo.

At doon nakatayo ang babae.

Nakatingin mismo sa camera.

Biglang nag-glitch ang monitor.

Pagbalik ng video, wala na ang babae.

Sa halip, may bagong eksena.

Si Mark.

Nakatayo sa loob ng locker room.

Nakatingin sa camera.

At sa likuran niya…

may babaeng nakangiti.

Kinabukasan, hindi na pumasok si Mark.

Pero bago mag-6 AM, may bagong employee na dumating para sa morning shift.

Pagbukas niya ng locker—

may nakasulat sa loob:

“WELCOME SA SHIFT.”

At sa ilalim nito:

“LOCKER #217 — RESERVED.”

23/08/2026

ANG BAKANTENG KWARTO SA IKATLONG PALAPAG

Hindi dapat umupa si Daniel sa lumang apartment na iyon.

Pero dahil mura ang renta at malapit sa trabaho, hindi na siya nagdalawang-isip.

Tatlong palapag ang gusali.

Sa unang palapag, may mga tindahan.

Sa ikalawa, mga inuupahang kuwarto.

At sa ikatlong palapag, iisa lang ang kuwarto.

Room 307.

Doon tumira si Daniel.

Noong unang gabi niya, bandang alas-3:00 ng madaling-araw, nagising siya dahil may narinig siyang yabag sa labas.

Tap… tap… tap…

May naglalakad sa hallway.

Huminto ang yabag sa tapat ng pinto niya.

Tahimik.

Maya-maya, tatlong katok.

Tok… tok… tok…

“May kailangan po ba?” tanong ni Daniel.

Walang sumagot.

Sumilip siya sa peephole.

Walang tao.

Pagbukas niya ng pinto, walang laman ang hallway.

Pero may nakita siyang basang mga yapak sa sahig.

Galing sa hagdan.

At diretso iyon papunta sa kanyang kuwarto.

Kinabukasan, tinanong niya ang caretaker.

“May ibang nakatira ba sa third floor?”

Biglang natahimik ang matanda.

“Wala.”

“Pero may naririnig akong naglalakad gabi-gabi.”

Matagal siyang tinitigan ng caretaker bago nagsalita.

“Sir… matagal nang walang nakatira sa Room 307.”

Napangiti si Daniel.

“Ako po ang nakatira doon.”

Umiling ang matanda.

“Ang ibig kong sabihin…”

“Matagal nang walang buhay na nakatira doon.”

Kinagabihan, hindi natulog si Daniel.

Bandang alas-3:00—

Tap… tap… tap…

Muling may naglalakad sa hallway.

Pero ngayon, hindi huminto sa pinto niya.

Nagpatuloy ang yabag…

Hanggang sa narinig niya ang tunog ng doorknob.

Unti-unting umiikot.

Krrrkkk…

Napaatras si Daniel.

Sarado ang pinto.

Naka-lock.

Biglang may bumulong mula sa kabilang bahagi ng pinto.

“Daniel…”

Nanlamig siya.

“Papasukin mo ako.”

Hindi siya sumagot.

Muling nagsalita ang boses.

Mas malapit.

“Daniel… nasa loob na ako.”

Napalingon siya.

Sa sulok ng kuwarto, may isang babaeng nakatayo.

Basang-basa.

Mahaba ang buhok.

Nakayuko.

Dahan-dahang itinaas nito ang ulo.

At sinabi:

“Bakit mo ako pinaalis sa kuwarto ko?”

Napaatras si Daniel hanggang sa tumama ang likod niya sa dingding.

“Hindi ko alam kung sino ka…”

Ngumiti ang babae.

“Ikaw ang kumuha ng kuwarto ko.”

Biglang namatay ang ilaw.

Nang bumalik ito makalipas ang ilang segundo—

Wala na ang babae.

Pero may bagong nakasulat sa salamin gamit ang tila basang daliri:

“HUWAG KANG MATUTULOG.”

Hindi na naghintay si Daniel.

Kinuha niya ang bag niya at tumakbo palabas.

Pagdating niya sa ground floor, nakita niya ang caretaker.

“Umalis na po ako!”

Hindi siya pinigilan ng matanda.

Sa halip, tinanong siya nito:

“May nakita ka ba sa loob?”

Tumango si Daniel.

“Isang babae.”

Napapikit ang matanda.

“Siya ang dating nakatira sa Room 307.”

“Nasaan na siya?”

Mahina ang sagot ng matanda.

“Namatay siya roon labinlimang taon na ang nakalipas.”

Nanginginig si Daniel.

“Bakit hindi ninyo sinabi sa akin?”

Tumingin ang matanda sa itaas.

“Dahil bawat umuupa sa kuwartong iyon…”

Huminto siya.

“…nakikita siya sa unang gabi.”

“Pero ako ang unang umabot ng dalawang gabi,” sabi ni Daniel.

Biglang namutla ang matanda.

“Hindi ka umabot ng dalawang gabi.”

“Ano?”

Itinaas ng matanda ang cellphone niya.

May ipinakitang litrato.

Larawan iyon ng Room 307.

May nakasulat na petsa:

15 YEARS AGO.

At sa loob ng litrato…

may lalaking nakaupo sa k**a.

Si Daniel.

Nakatingin sa camera.

At nakangiti.

Sa likod niya, nakatayo ang babae.

Bumulong ang caretaker:

“Ikaw ang bagong multo sa Room 307.”

At sa sandaling iyon, may narinig silang tatlong katok mula sa kisame.

Tok… tok… tok…

May boses na sumunod:

“May bagong uupa na naman.”

23/08/2026

ANG LARAWANG HINDI DAPAT TINGNAN

Alas-11:47 ng gabi nang makatanggap si Carlo ng larawan mula sa isang unknown number.

Walang pangalan.

Walang message.

Isang larawan lang.

Iyon ay larawan ng kanyang sariling bahay.

Nakatayo ang kumuha ng litrato sa labas ng gate.

Napakunot-noo si Carlo.

Akala niya prank lang.

Hanggang sa napansin niya ang isang bagay.

Sa second floor ng bahay, sa bintana ng kanyang kuwarto, may isang taong nakatayo.

Mahaba ang buhok.

Nakatakip ang mukha.

Agad siyang tumingin sa bintana.

Walang tao.

Tumunog ulit ang cellphone.

Unknown Number:
“Nakikita mo ba siya?”

Hindi sumagot si Carlo.

Makalipas ang ilang segundo:

“Huwag kang titingin sa likod.”

Biglang nanlamig ang batok niya.

Nasa sala siya noon.

Mag-isa.

Dahan-dahan niyang itinaas ang cellphone at ginamit ang front camera.

Sa screen…

may nakatayong babae sa likuran niya.

Nakatitig sa kanya.

Napalingon si Carlo.

Wala.

Bumalik ang tingin niya sa cellphone.

Nandoon pa rin ang babae sa camera.

Mas malapit na.

Isang hakbang.

Dalawang hakbang.

Tatlong hakbang.

Nanginginig si Carlo habang nakatitig sa screen.

Biglang nagpadala ang unknown number ng panibagong larawan.

Larawan iyon ni Carlo na nakaupo sa sala.

Pero ang kuha ay mula sa likuran niya.

At sa tabi ng kanyang ulo, may mukha ng babae.

Nakangiti.

May nakasulat sa ilalim ng larawan:

“Huwag kang matakot. Hindi pa kita kayang makita.”

Biglang namatay ang ilaw.

Naramdaman ni Carlo ang malamig na hininga sa kanyang tenga.

At may bumulong:

“Ngayon… kaya na.”

Kinabukasan, natagpuan ng kanyang pamilya ang cellphone ni Carlo sa sala.

Wala siya.

Pero may isang bagong larawan sa gallery.

Larawan ng buong pamilya niya na natutulog.

Ang pinakanakakatakot?

Kuhang-kuha ang larawan mula sa loob ng bahay.

At sa salamin sa likuran nila…

makikita si Carlo na nakatayo.

Nakangiti.

Pero ang mga mata niya ay puro itim.

Sa ibaba ng larawan, may bagong mensahe:

“Isa na lang ang kailangan ko.”

At ang susunod na litrato…

ay litrato ng taong nakatingin ngayon sa cellphone.

21/08/2026

ANG BABAENG NAKATAYO SA KALSADA

Alas-2:17 ng madaling-araw nang pauwi na si Ramon sakay ng motorsiklo.

Madilim ang kalsada. Wala nang bukas na tindahan. Tanging ilaw ng poste ang nagbibigay ng kaunting liwanag.

Habang nagmamaneho siya, may napansin siyang babae sa gilid ng daan.

Mahaba ang buhok.

Nakasuot ng puting damit.

At nakatalikod.

Hindi niya pinansin.

Pero nang madaanan niya ito, biglang may malamig na hangin na dumaan sa kanyang batok.

“Ramon…”

Napalingon siya.

Walang tao.

Pinilit niyang isipin na guni-guni lang iyon.

Ilang minuto pa ang lumipas nang makita niyang muli ang babae.

Nasa unahan na niya.

Nakatayo sa gitna ng kalsada.

Napreno siya nang biglaan.

SKRRRRT!

Huminto ang motorsiklo ilang metro lamang ang layo sa babae.

Hindi gumagalaw ang babae.

Bumaba si Ramon.

“Miss? Ayos ka lang?”

Dahan-dahan itong humarap.

Walang mukha.

Puro mahabang itim na buhok lamang ang nakatakip sa ulo nito.

Napaatras si Ramon.

At biglang tumawa ang babae.

“Hehehehe…”

Tumakbo siya pabalik sa motorsiklo.

Pero bago niya mapasok ang susi, narinig niya ang boses ng babae sa likuran niya.

“Bakit mo ako iniwan?”

Pumikit si Ramon at pinaandar ang motorsiklo nang buong bilis.

Hindi na siya lumingon.

Hanggang sa makarating siya sa bahay.

Pagbaba niya ng motorsiklo, agad niyang isinara ang gate.

Huminga siya nang malalim.

Ligtas na siya.

Pero nang tingnan niya ang side mirror ng motorsiklo…

Nandoon ang babae.

Nakaupo sa likuran niya.

Nakangiti.

At ngayon, malinaw na ang mukha nito.

Mukha iyon ni Ramon.

Napatalon siya sa takot at tumakbo papasok ng bahay.

Nang gabing iyon, hindi siya natulog.

Pagsikat ng araw, sinabi niya sa kanyang ina ang nangyari.

Biglang namutla ang kanyang ina.

“Anak…”

“Ano po?”

“Hindi ka dumaan sa kalsadang iyon kagabi.”

“Bakit?”

Dahan-dahang itinuro ng kanyang ina ang lumang kalendaryo sa dingding.

May nakabilog na petsa.

August 21.

“Dalawampung taon na ang nakalipas,” bulong ng kanyang ina, “namatay ang isang babaeng nabangga ng motorsiklo sa kalsadang iyon.”

Napatingin si Ramon sa kanyang k**ay.

May hawak siyang lumang litrato na hindi niya alam kung saan nanggaling.

Sa litrato, may babaeng nakangiti.

Sa likod nito ay may nakasulat:

“Ako si Ramon. Ito ang nanay ko.”

Napahawak siya sa dibdib.

Hindi siya ang Ramon sa litrato.

Ang lalaki sa litrato ay ang kanyang ama.

At sa ilalim ng litrato, may isa pang nakasulat:

“Patay na ang anak ko nang gabing iyon.”

Biglang tumunog ang cellphone ni Ramon.

May bagong voice message.

Pinindot niya.

Boses iyon ng babaeng nakita niya sa kalsada.

“Ramon… hindi ikaw ang dapat kong sundan.”

Tumahimik ang buong bahay.

Mula sa labas ng pinto, may marahang katok.

Tok… tok… tok…

At isang boses ang bumulong:

“Ang tatay mo ang hinahanap ko.”

Napatingin si Ramon sa litrato.

Unti-unting gumalaw ang mukha ng kanyang ama sa larawan.

At ngumiti.

21/08/2026

ANG BULONG SA ILALIM NG K**A

Alas-1:13 ng madaling-araw nang magising si Liza dahil may narinig siyang boses.

“Liza…”

Mahina.

Halos bulong lang.

Akala niya ay nananaginip siya. Pumikit siya ulit at hinila ang kumot hanggang leeg.

Makalipas ang ilang segundo—

“Liza… gising ka ba?”

Napadilat siya.

Galing mismo sa ilalim ng k**a ang boses.

Hindi siya makagalaw.

Dahan-dahan niyang kinuha ang cellphone sa tabi niya. Nanginginig ang k**ay niya habang binubuksan ang flashlight.

Hindi niya kayang tingnan ang ilalim ng k**a.

Kaya nag-message siya sa kuya niyang nasa kabilang kuwarto.

Liza: Kuya, gising ka ba?

Walang sagot.

Maya-maya, may dumating na mensahe.

Kuya: Oo. Bakit?

Napahinga nang maluwag si Liza.

Liza: May tao sa ilalim ng k**a ko.

Agad nag-reply ang kuya niya.

Kuya: Huwag kang gagalaw.

Napakunot ang noo ni Liza.

Liza: Bakit?

Matagal bago nag-type ulit ang kuya niya.

Kuya: Nasa sala ako. Hindi ako nasa kuwarto.

Nanginig ang buong katawan ni Liza.

Kung nasa sala ang kuya niya…

sino ang kausap niya mula pa kanina?

Biglang nag-vibrate ang cellphone.

May bagong mensahe.

Hindi galing sa kuya niya.

Unknown Number:
“Huwag kang titingin sa ilalim ng k**a.”

Sinundan iyon ng isa pang mensahe.

“Nandiyan na siya.”

Napatingin si Liza sa pintuan.

Sarado.

Tahimik ang buong bahay.

At mula sa ilalim ng k**a, may marahang pagtawa.

“Hehehe…”

Biglang may malamig na k**ay na humawak sa kanyang bukung-bukong.

Napasinghap siya.

Hindi siya makasigaw.

Dahan-dahan siyang hinila pababa.

Sa huling sandali bago siya tuluyang mahulog sa gilid ng k**a, nakita niya ang mukha ng nilalang sa ilalim.

Maputla.

Nakalubog ang mga mata.

At nakangiti nang sobrang lapad.

Bumulong ito:

“Matagal na kitang hinihintay.”

Kinabukasan, natagpuan ng kuya ni Liza ang cellphone niya sa k**a.

Wala si Liza.

Pero may isang bagong litrato sa gallery.

Larawan iyon ng kanyang kuwarto.

At sa ilalim ng k**a…

may nakahiga roong babae.

Si Liza.

Bukas ang mga mata.

Nakatingin diretso sa camera.

At sa likod niya, may isa pang mukha na nakangiti.

Mula noon, tuwing alas-1:13 ng madaling-araw, may maririnig na bulong mula sa ilalim ng k**a ng bahay:

“Liza… may kasama ka ba?”

21/08/2026

Ang Kumakatok sa Bintana

Alas-dose na ng hatinggabi nang makarinig si Marco ng tatlong katok sa bintana.

Tok… tok… tok…

Napatigil siya sa pag-scroll sa cellphone. Mag-isa siya sa bahay nang gabing iyon. Ang problema, nasa ikalawang palapag ang kuwarto niya.

Hindi niya pinansin.

Makalipas ang ilang minuto—

Tok… tok… tok…

Mas malakas na.

Dahan-dahan siyang lumapit sa bintana. Hindi niya ito binuksan. Sumilip lang siya sa kurtina.

Wala.

Madilim ang labas. Tanging puno at bakanteng lote ang nakikita niya.

Bumalik siya sa k**a.

Pagkalipas ng ilang segundo, nag-vibrate ang cellphone niya.

May bagong mensahe mula sa unknown number.

> **“Huwag mong buksan ang bintana.”**

Nanlamig ang buong katawan ni Marco.

Maya-maya, may isa pang mensahe.

> **“Nasa labas ako.”**

Napatingin siya sa bintana.

Walang tao.

Biglang—

TOK! TOK! TOK!

Napaatras siya.

At bago pa siya makagalaw, may narinig siyang boses mula sa labas.

Mahina.

Parang boses ng isang babae.

“Marco… buksan mo.”

Hindi siya sumagot.

Tumunog ulit ang cellphone niya.

Isang larawan ang ipinadala sa kanya.

Larawan iyon ng kuwarto niya.

Nasa larawan si Marco, nakaupo sa k**a.

Pero ang kuha ay mula sa labas ng bintana.

Nanlaki ang mga mata niya.

Kung nasa labas ang kumuha ng larawan…

paano nito nakuhanan ang loob ng kuwarto?

Dahan-dahan niyang tiningnan ang repleksyon ng bintana.

At doon niya nakita ang isang babaeng nakatayo sa likuran niya.

Mahaba ang buhok.

Basang-basa ang damit.

Nakayuko ang ulo.

Hindi gumagalaw.

Napapikit si Marco sa takot.

Nang muli siyang dumilat—

Wala na ang babae.

Pero may narinig siyang bulong sa mismong tabi ng kanyang tenga.

“Hindi ako ang nasa labas.”

Biglang namatay ang ilaw.

At mula sa ilalim ng k**a, may tatlong katok.

Tok… tok… tok…

Kinabukasan, natagpuan ng mga kapitbahay na bukas ang pinto ng bahay ni Marco.

Walang bakas niya.

Walang dugo.

Walang gulo.

Tanging cellphone niya ang naiwan sa k**a.

May isang bagong mensahe mula sa unknown number:

> **“Salamat sa pagpapatulog sa akin.”**

Mula noon, tuwing eksaktong alas-dose ng hatinggabi, may naririnig na tatlong katok mula sa bintana ng dating kuwarto ni Marco.

At ang mas nakakatakot—

ang bahay ay matagal nang walang nakatira.

22/06/2026