Lia's POV

Lia's POV This is my safe space and my speaking platform.

I share my journey through faith, pain, healing, and self-acceptance—hoping my story gives someone else the courage to keep going.

21/01/2026

Di pa nga ako tapos sa iba, dadagdag ka na naman.. don ka muna sa nagbabasa, di siya masyadong busy sa buhay niya.. 🤣😆

21/01/2026

Eh sadyang mahirap kumita ng pera. Sioag, Tiyaga at kapal ng mukha ang kailangan! 🤣🤣🤣

21/01/2026

Sana i-support niyo naman ako kahit feeling artista lang ako.. hahaha ikaw din naman diba? tara resbakan na lang tayo. hahaha

21/01/2026

Tulungan na lang tayo. Wala tayong laban sa mga sikat na na CC eh..

I never planned to be this strong. I just loved my mother enough to stay. I learned how to measure days in medications, ...
06/01/2026

I never planned to be this strong. I just loved my mother enough to stay. I learned how to measure days in medications, in quiet breaths, in the way pain changes her eyes. I learned how to be patient when I was tired, gentle when I was breaking, and brave when fear sat heavy in my chest.

No one applauds the daughter who wakes up in the middle of the night just to make sure her mother is still breathing—but that is where my courage lives now. I sacrificed time, comfort, and parts of the life I once imagined. Dreams were paused, not because they didn’t matter, but because she mattered more. Some days I miss who I used to be. Most days, I’m proud of who I became. I carry her weakness without resentment. I hold her hand the same way she once held mine—steady, protective, full of love.

When she apologizes for being a burden, I smile and remind her that love is not heavy; it is chosen. There are moments when exhaustion whispers that I can’t do this anymore. But then she looks at me the way only a mother can—with gratitude, with trust, with a love that doesn’t need words—and I remember why I stay.

This is not martyrdom.
This is devotion.
I am strong not because life demanded it, but because love taught me how.

Kung may katrabaho kang feeling siya ang may-ari ng kumpanya, tandaan mo ’to:kahit gaano kakapal ang sipsip, hindi ’yan ...
05/01/2026

Kung may katrabaho kang feeling siya ang may-ari ng kumpanya, tandaan mo ’to:
kahit gaano kakapal ang sipsip, hindi ’yan kapalit ng totoong galing.

Hayaan mo siyang mag-ingay, magpabida, at mag-credit grab.
Ang trabaho mo ay mag-perform, hindi makipagpaligsahan sa insecurity niya.

Hindi lahat ng pabor ng management ay sukatan ng husay.
Minsan, mas magaling lang talaga siya mag-acting.

Keep your receipts.
Document everything.
Speak only when needed.

Dahil kapag natapos ang palakasan,
ang natitira ay output, character, at kung sino talaga ang may ambag.

At tandaan mo:
ang tunay na magaling, hindi kailangang mang-apak.
At ang totoong tagapagmana?
Hindi sumisigaw ng kapangyarihan

Para naman sa empleyadong sipsip na magaling pero nang-aapak ng kapwa:

Magaling ka, oo.
Pero kung kailangan mong mang-apak, manghiya, at magbida sa harap ng boss para lang mapansin—
ibig sabihin, hindi sapat sa’yo ang sarili mong galing.

Ang totoong mahusay,
hindi kailangang mag-ingay.
Hindi kailangang mang-down ng iba para umangat.
At lalong hindi kailangang gawing audience ang management para patunayan ang worth.

Kapag ang tagumpay mo ay nakatayo sa pagkadapa ng iba,
hindi ’yan excellence—
insecurity ’yan na may kasamang ego.

Magaling ka nga,
pero kulang ka sa character development.

At sa totoong mundo ng trabaho,
skills can get you noticed—but character decides how long you stay respected.

Hindi lahat ng pinapalakpakan ay hinahangaan.
At hindi lahat ng paborito ay pinagkakatiwalaan.

Kung kailangan mong mang-apak para magmukhang magaling,
baka oras na para tanungin ang sarili mo kung magaling ka nga ba talaga o isa ka lang lintang bida bida?. 😆😝

Natutunan ko na ang responsibilidad ay hindi humihingi ng pahintulot—ito ay dumarating at nananatili.Ang pagiging breadw...
04/01/2026

Natutunan ko na ang responsibilidad ay hindi humihingi ng pahintulot—ito ay dumarating at nananatili.
Ang pagiging breadwinner ay nangangahulugan ng pagpili sa katatagan kaysa sa pansariling kagustuhan, tungkulin kaysa sa mga pangarap, at pananahimik kaysa sa pagrereklamo.

Sa paglipas ng panahon, ang halaga ng isang breadwinner ay nasusukat hindi sa kanyang nararamdaman, kundi sa kanyang naibibigay. Nahahasa ang kakayahang manatiling kalmado at matatag habang pasan ang mga presyur na hindi nakikita ng nakararami, sapagkat ang lakas na inaasahan ay bihirang kuwestiyunin.

Ang pahinga ay nagiging tila luho.
Ang pagpapakita ng kahinaan ay itinuturing na kawalan ng pananagutan.
At ang paghingi ng tulong ay madalas maramdaman bilang isang pagkukulang sa papel na hindi kailanman kusang pinili.

Nanatiling matatag ang breadwinner
upang hindi na kailangang bumagsak ang iba.
Tahimik na nagtitiis upang ang pamilya ay patuloy na makaramdam ng kapanatagan.

Ito ang katotohanang bihirang ipakita o gawing kaakit-akit:
ang pagiging breadwinner ay may kapalit na hindi lamang nasusukat sa salapi, kundi pati sa mga pangarap na ipinagpaliban,
pagod na hindi naipahayag, at mga sakripisyong nananatiling hindi nakikita.

Address

Pasig
1600

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Lia's POV posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Shortcuts

Share

Category