08/12/2025
“Yung Babae sa Kalsadang Walang Ilaw”
True-incident inspired horror
Bandang 11:30 ng gabi, pauwi si Lira galing trabaho. Walang dumadaan na tricycle kaya napilitan siyang maglakad sa madilim na bahagi ng kalsada, ‘yung may mga talahib at iilang poste lang ang may ilaw.
Pagdating niya sa gitna ng kalsada, may napansin siyang babaeng naka-puting bestida sa malayo. Nakatalikod. Nakahaba ang buhok. Nakayuko.
Hindi naman siya naniniwala sa multo kaya dumerecho lang siya. Pero habang papalapit siya, napansin niyang hindi gumagalaw ang babae, kahit mahangin. Walang sway ang buhok. Walang galaw ang damit.
Paglapit niya ng lima… apat… tatlong hakbang, may naamoy siyang amoy lupa — hindi amoy lupa na basa, kundi amoy libingan.
Pagdaan niya sa tabi ng babae, sinubukan niyang umiwas ng tingin… pero bigla siyang nakarinig ng mahina pero sobrang lapit na boses:
> “Huwag kang tumakbo… nakatingin ako.”
Nanlamig buong katawan niya. Lumingon siya kahit ayaw niya.
At dun niya nakita na wala itong mukha. Puro makapal na anino, parang sinunog o binura.
Tumakbo siya nang mabilis — pero habang tumatakbo, naririnig niya ang tik… tik… tik… ng hubad na paa sa sementong kalsada. Sumusunod. Padagdag nang padagdag ang bilis.
Pagdating niya sa may poste ng ilaw, biglang nawala ang tunog. Para bang hindi ito puwedeng lumapit sa liwanag.
Kinabukasan, ikinuwento niya ito sa tanod.
Ang sagot ng tanod?
> “May babae talagang namatay dito, Miss… natagpuan sa gitna ng kalsada. Hanggang ngayon wala pa ring mukha—kinuha ng mga hayop.
Pero ang nakakatakot…
Hindi siya nakasuot ng puti noong nahanap namin.
Wala siyang suot.”
At doon lang niya na-realize —
kung hindi yun yung babae na namatay, sino yung nakita niya kagabi?
