12/03/2026
WALANG TITULO
Sa lilim ng mahinahong ngiti ng mga ulap sa kalangitan, nagkukubli sa kalupaan ang lungkot sa kalooban. Sa kalmadong paglalakad patungo sa pangarap ay may kung anong mabilis na bagabag ang tumatakbo sa isipan. Sa papaanong paraan ko ba ito ilalarawan? Ang sakit ay hindi tulad sa pakiramdam ng makatapak ng bato sa kalsada ng hindi sinasadya. O kaya naman basta mo na lamang nabangga ang hinliliit mo sa paa sa kung ano mang nakaharang na mesa. Ang sakit ay hindi kayang ipaliwanag ng kung anong senaryo ng pighati. Ang aking katawan ay nagmistulang bakal, na unti-unting kinakain ng kalawang. Ang mga gabi ay animo’y isang panibagong araw ng pakikibaka, ang utak ay hindi kumakalma. Sa papaanong paraan ko ba maibibigay ang lahat? Naibigay ko nga ba? Ibinigay ko nga ba! Ang kasagutan… Oo! Pero sa bawat araw na tumatakbo ay naiisip ko kung makakamit ko nga ba ang buhay na pinangarap ko, o kung kaya ko nga ba ibigay ang buhay na para sa iyo. Paano kung lumipas ang mga panahong hindi ko ito magawa? Mamahalin mo ako panigurado, subalit mamahalin ko ba ang sarili ko? Matatanggap ba ito ng damdamin ko? Kung bakit ko ito naiisip ay dahil mahal kita. Oo mahal kita at ayokong maranasan ang buhay na puno ng kahirapan, gusto ko ng kaligayahan! Ayaw ko ng kahirapan! Ayaw mo sa mainit, ayaw mo sa maputik, ayaw mo sa… Ah! Basta! Kilala kita kaya naman ayokong maranasan mo yung mga bagay na ayaw mo. Naiisip ko ito kasi mahal kita, hindi lang basta mahal kita, mahal na mahal kita.
-Eros
