02/12/2025
Ngayon ko lang talaga naiintindihan ang sacrifice ng isang nanay.
Growing up, akala ko normal lang na magising siya nang maaga, mag-asikaso sa lahat, at unahin kami sa bawat decision niya. Pero habang tumatanda ako, habang ako na rin yung humaharap sa reality ng buhay, mas naiintindihan ko kung gaano kabigat yung mga responsibilidad na tahimik niyang binuhat.
Hindi ko napansin noon na habang nagrereklamo ako sa mga maliliit na bagay, siya pala yung nakikipaglaban sa silent battles na hindi niya kaya i-share.
Hindi ko napansin na habang iniingatan niya ako sa pain, siya naman yung nasasaktan nang tahimik.
Ngayon, ramdam ko na yung bigat na ayaw niya ipakita.
Mas naiintindihan ko kung bakit siya nauubusan ng patience minsan, bakit tahimik, bakit parang distant.
Not because she didn’t care, but because she was exhausted, hurting, and overwhelmed—pero laban pa rin.
Motherhood isn’t perfect love, but it’s relentless sacrifice.
Yung tipong every single day, you choose someone else over yourself—no questions asked.
So sa lahat ng moms na patuloy lumalaban kahit pagod na, kahit walang nakakakita, kahit walang applause—thank you.
Thank you sa love na hindi humihingi ng kapalit, sa strength na walang pahinga, sa sacrifices na madalas hindi namin napapansin.
At sa mama ko, thank you sa lahat ng hindi ko na-appreciate noon.
Now I understand more than ever, and I hope it’s not too late to say:
I wouldn’t be who I am if it wasn’t for you. 💛