03/10/2025
Nainlab Siya sa Puno ng Mangga
Hindi ko alam kung dapat ko bang ikwento ito, pero hanggang ngayon ay hindi ko pa rin maalis sa isip ko. Tungkol ito sa isang puno ng mangga sa likod ng lumang bahay namin. Para sa iba, simpleng puno lang iyon, pero para sa akin… doon ako nakatagpo ng kakaibang pag-ibig at kababalaghan.
Lumaki ako sa baryo kung saan uso ang kwento tungkol sa mga engkanto. Pero hindi ko akalain na mararanasan ko mismo. Ang puno ng mangga sa bakuran namin ay matanda na, mas matanda pa sa tatay ko. Lagi akong nauupo doon tuwing hapon, dala ang gitara ko.
Pero isang gabi, habang nakaupo ako roon, may narinig akong boses. Malamig, mahinhin, at parang inaawit ang pangalan ko. “Allan…”
Pagtingin ko sa puno, wala naman. Pero sa gilid ng mata ko, may nakita akong anino ng babae na nakasandal sa puno.
Kinabukasan, parang naadik ako sa puno. Gusto ko siyang puntahan gabi-gabi. At doon ko siya nakikita. Isang magandang babae na mahaba ang buhok, maputla, at nakangiti sa akin. Hindi siya lumalapit, pero nakikipagkwentuhan siya.
Nang tanungin ko kung sino siya, ang sagot niya: “Ako ang puno. Ako ang mangga. Pag gabi, nagiging tao ako para makausap ka.”
Nahulog ako, Kuya Mid. Nahumaling ako sa kanya. Ang gabi ang naging mundo ko.
Pero habang tumatagal, nagiging kakaiba siya. Napapansin ko na tuwing may kasayahan sa baryo at may nawawalang manok o kambing, kinabukasan puno ng mga bagong bunga ang puno ng mangga.
Isang gabi, habang kausap ko siya, napansin kong may dugo sa gilid ng labi niya. Nang tanungin ko, ngumiti lang siya at tumalikod.
Dumating ang puntong gusto ko na siyang yakapin. Pero nang subukan kong lumapit, parang lumalabo ang paligid. Naramdaman kong hindi ako makahinga, para bang hinahawakan ako ng mga ugat mula sa lupa.
Bumulong siya, “Mahal mo ba ako, Allan? Kung oo, huwag ka nang aalis dito.”
Napaluhod ako. Nang magising ako, umaga na. Nasa ilalim pa rin ako ng puno, pawis na pawis at nanginginig.
Kuya Mid, pinabuwag ng tatay ko ang baha
