05/08/2026
Hindi man laging madali ang buhay bilang OFW, pero sa bawat pagod, lungkot, at sakripisyo, may mga biyayang ipinapakita Siya na nagpapaalala na hindi Niya ako pinapabayaan.
Araw-araw, habang sumasakay ako sa bus na naghahatid at sumusundo sa amin papunta at pauwi ng trabaho, naiisip ko kung gaano ako pinagpapala. Pag-uwi ko naman sa maayos at komportableng apartment na tinitirhan ko, napapangiti na lang ako. Hindi ito mga bagay na dati kong iniisip na magiging bahagi ng buhay ko.
Alam kong may mas maganda pang sitwasyon ang iba, at alam ko ring may mga kapwa OFW na mas mabigat ang pinagdadaanan kaysa sa akin. Kaya imbes na magreklamo, pinipili kong magpasalamat. Dahil ang bawat maliit na ginhawa ay biyaya na hindi dapat balewalain.
Hindi naging madali ang pagpunta rito. Maraming pagod, kaba, homesickness, at mga pagkakataong gusto ko na lang yakapin ang pamilya ko. Pero bawat sakripisyo ay nagkaroon ng dahilan. Unti-unti kong nakikita ang bunga ng lahat ng pinaghirapan at dasal.
Sa lahat ng kapwa OFW na patuloy na lumalaban para sa pamilya at mga pangarap, sana huwag tayong mapagod mangarap. Darating din ang araw na lilingon tayo at masasabi nating, "Salamat, Lord. Hindi Mo ako pinabayaan."
One day, all the sacrifices will make sense. Until then, I'll keep working hard, stay humble, and remain grateful for every blessing—big or small. 🤍🇯🇵🙏
