Deep.love.hurts

22/10/2025

17/10/2025

Matagal ko nang sinabi sa kanya ‘yun:
“Pag hindi na ako nagpaparamdam, huwag mo na akong hanapin ha?”
Ngumiti lang siya. “Kaya nga kita mahal eh, kasi lagi kang nagpaparamdam.”

Ang totoo, hindi ko naman kayang hindi magparamdam. Pero minsan, kahit gaano mo kamahal ang tao, mas gugustuhin mo na lang siyang maging masaya — kahit hindi ikaw ang dahilan.

Pagkatapos naming maghiwalay, lagi kong tinitingnan ‘yung mga litrato niya.
May kasama na siyang iba. Mas maganda, mas buo, mas masaya.
At sa bawat ngiti niya, nararamdaman kong totoo ‘yung kaligayahan na ‘di ko na kayang ibigay.

Pero sa bawat tingin ko, may bulong sa utak ko na hindi ko mapigilan:
“Sana, hindi kasing saya nung nung sakin ka.”

Minsan naiisip ko,
Ako ba talaga ‘yung mali?
O ako lang ‘yung sobrang umasa na kapag sinabi mong forever, ako ‘yung kasama mo hanggang dulo?

Sabi nila, kung mahal mo, palayain mo.
Ginawa ko naman, pero bakit parang ako ‘yung hindi malaya?

At ngayong nakikita kitang masaya sa piling ng iba, hindi ko mapigilang umiti nang konti.
Masaya ako para sa’yo…
Pero sana, kahit konti lang, ‘wag mo akong kalimutan kapag masyado ka nang masaya.

10/10/2025

"Promise Ring"

Naalala ko pa ‘yung araw na ‘yun. Tag-init, sobrang init, tapos naglalakad lang kami sa palengke. Wala kaming pera noon, pero ang saya namin.

“Uy, oh,” sabi niya, sabay turo sa isang tindang alahas. “O, oh diba, may singsing dito. Gusto mo?”

Tawa ako nang tawa. “Ewan ko sa’yo, puro kalokohan ka. Murang-mura lang ‘yan oh, baka kalawangin pa.”

Ngumiti siya, sabay sabi, “Eh ano ngayon, basta ikaw magsuot nito, kahit kalawangin pa ‘to, forever pa rin ‘yan.”

Ayun. Binili namin. Isang pares ng mumurahing singsing, nilagay pa namin sa mga daliri namin habang naglalakad pauwi.
Tawa lang kami nang tawa, habang paulit-ulit niyang sinasabi,
“Walang bibitaw ha?”
“Walang bibitaw,” sagot ko.

Lumipas ang mga taon. Nawala na ‘yung kintab ng singsing, pero hindi ko siya tinanggal.
Kahit nung nagka-problema kami. Kahit nung unti-unti na siyang lumalayo.

Hanggang isang araw, nakita ko sa social media — naka-tuxedo siya, nakaluhod, hawak ang isang maliit na kahon.
At doon ko nakita… isang totoong engagement ring.

Pero hindi ako ang nakatanggap.
Hindi ako ‘yung babaeng ngumiti habang sinasabi niyang, “Yes.”

Tumingin ako sa daliri ko. Kalawangin na yung singsing na galing sa palengke, pero hindi ko parin tinatanggal.
Kasi minsan, kahit gaano kababa ang halaga ng singsing… dun niya iniwan yung pinakamahal niyang pangako.

04/10/2025

Habang hinahalikan ko siya sa ilalim ng ulan, pakiramdam ko parang kami lang ang tao sa mundo. Wala nang ingay, wala nang problema—kundi halakhak niya at mga halik naming walang pakialam kung mabasa man kami. Sobrang saya, kasi ngayon ko lang naramdaman kung ano talaga ang ibig sabihin ng kalayaan: ‘yung mahalin siya nang walang takot, walang pag-aalinlangan. At sa gabing ito, sa katahimikan ng ulan, alam kong wala na akong hihilingin pa.

03/10/2025

Habang tinitingnan ko kung paano kami magyakapan, kung paano siya ngumiti sa akin, hindi ko mapigilang magpasalamat. Hindi ko man masabi lahat ng oras, pero siya ang dahilan kung bakit ramdam kong buhay ako. Ang mga simpleng sandali naming dalawa, mas mahalaga pa kaysa sa kahit anong bagay. Kaya ipinapangako ko sa sarili ko—alagaan ko ang bawat ngiti, bawat yakap, bawat halakhak na meron kami. Dahil kapag siya ang kasama ko, pakiramdam ko, wala nang hihigit pa.

02/10/2025

Habang pinapanood ko ang mga alaala namin, hindi ko maiwasang mapangiti. Ang saya naming dalawa—kung paano siya tumawa sa mga simpleng biro ko, kung paano niya ako yakapin na parang ako lang ang tao sa mundo. Sa mga ngiti niya, doon ko nakita kung gaano siya kasaya kapag kasama ako. Pero sa likod ng lahat ng iyon, may takot akong hindi ko masabi sa kanya… takot na baka isang araw, magbago lahat ng ‘yan. Kasi kapag nasanay ka na sa ganitong saya, mahirap tanggapin kung sakaling mawala.