21/03/2026
๐ป๐๐๐ ๐ป๐๐๐ | ๐ฏ๐๐๐๐ ๐ซ๐๐๐๐๐๐๐ ๐ป๐๐๐
Halos dalawang taon na tayong magkasama,
Ngunit hanggang ngayon, parang hindi pa rin natin kilala ang isaโt isa.
Kabisa ko ang bawat โsorryโ mong paulit-ulit,
Pero ang puso mo, hindi ko man lang nasilayan kahit saglit.
Sa pagitan ng distansya at mga gabing puno ng away,
Akoโy laging nananatili, dahil gusto kitang makasama habang buhay.
Pinili kitang intindihin sa bawat pagkukulang,
Habang ikaw, kuntento na sa presensya kong pansamantalang pahinga lang.
Sinasabi mo palagi na mahal mo ako,
Pero bakit parang hindi ko nararamdaman โto?
Ni bulaklak na alam mong gusto ko, hindi man lang maibigay,
Kahit simpleng sulat na sanaโy nagparamdam na mahalaga ako saโyong tunay.
Pati mga araw na para saโtin, nakalimutan mo na rin,
Hindi mo lang alam, sobrang sakit noon para sa akin.
Habang akoโy kabisadong kabisado ang bawat detalye mo,
Ikaw, ni hindi maalala kung kailan nagsimula ang โtayoโ.
Sabi mo, nirerespeto mo ako at ang pamilya ko,
Kaya mo ako iniwan para sa kinabukasan ko.
Pero kung respeto โyon, bakit parang pagtalikod lang ang naramdaman ko?
Parang dahilan lang, para hindi mo aminin na hindi mo ako kayang mahalin ng buo.
Doon ko napagtantoโt naintindihan,
Hindi ito pag-ibig, kundi pagkahumaling lang.
Minahal mo ang presensya ko, hindi ang buong ako,
Ngunit ako, ginawa na kitang mundo, binigay ko pa ang pagmamahal na sobra pa sa sarili ko.
Hanggang sa isang araw, napansin ko na lang,
Ako na ang nawawala sa sarili kong mundo.
Hindi dahil kulang ang binigay ko,
Kundi dahil ibinigay ko lahat sa taong hindi naman ako minahal.
At sa halos dalawang taon na โyon,
Isang katotohanan lang ang naiwan:
Hindi ako yung pinili mong mahalin,
Ako lang yung nandyan, habang ikaw ay nahuhumaling.
โ: Francheska Borbon
๐: Ilah Kaye Abangin