25/02/2026
"Overtime ng Kahapon"
Isang sikat na advertising agency sa Makati. Alas-diyes na ng gabi, patay na ang karamihan ng ilaw, at tanging ang asul na liwanag na lang ng mga computer monitor at ang ulan sa labas ang nagbibigay ng buhay sa opisina.
Story...
Magkatabi sila sa pantry, naghihintay na maluto ang kape. Walang ibang tao. Ang tanging tunog ay ang pagpatak ng ulan sa bintana.
Maya: (Huminga nang malalim) "Akala ko ba lumipat ka na ng kumpanya? Bakit nandito ka pa rin?"
Ken: (Hindi tumitingin) "Kailangan ng pera. Alam mo 'yan. Hindi naman nawawala ang mga bayarin gaya ng pagkawala ng tao sa buhay natin."
Maya: (Napangiti nang mapait) "Galit ka pa rin. Gets ko naman. Pero Ken, tatlong taon na. Akala ko sa tagal ng panahon, kahit yung pagod man lang sa trabaho, matatabunan yung pagod sa atin."
Ken: (Tumingin sa mga mata ni Maya) "Paano mapapagod ang isang bagay na hindi naman natapos? Iniwan mo akong nakabitin, Maya. Para akong file na hindi na-save. Corny, 'di ba? Pero ganoon yung pakiramdam. Araw-araw akong pumapasok dito, nag-aayos ng mga design, pero yung sarili kong buhay, hindi ko ma-edit."
Maya: "Hindi ko ginustong iwan ka. Ginusto kong iligtas ang sarili ko. Kasi noong tayo pa, unti-unti na tayong nagiging estranghero sa iisang kwarto. Mas masakit yung magkasama tayo pero pakiramdam ko milyun-milyong kilometro ang layo mo sa akin."
Ken: (Lumapit nang kaunti, basag ang boses) "Sana sinabi mo. Sana nag-overtime tayo sa pag-aayos sa atin, hindi lang sa mga deadline na 'to. Ngayon, magkatabi tayo sa pantry, pero ang tanging pag-uusapan natin ay yung sakit. Hindi na ba tayo lalampas sa 'kamusta'?"
Maya: (Tumulo ang isang butil ng luha) "Ang hirap mag-move on sa opisina kung saan ang bawat kape, bawat elevator ride, at bawat pag-uwi... ikaw pa rin ang hinahanap ng sistema ko. Pero Ken, kailangan na nating i-close ang project na 'to. Tapos na tayo."
