14/10/2025
“Minsan, hindi mo alam kung sino ang tunay na kalaban — ‘yung umiyak sa harap mo, o ‘yung ngumiti bago lumayo.” 💔
(Chapter 3)
Part 2: Galit, Luha, at Pagpapakumbaba
Matapos ang eskandalong natuklasan ni Alysia, pilit niyang ibinalik ang katahimikan sa mansion. Ngunit isang araw, umalingawngaw ang iyak at sigawan mula sa kuwadra.
Paglabas niya, nakita niya si Valerie, ang anak ni Sheila — nakaluhod, basang-putik, at umiiyak.
“Patawarin mo ako, Alysia! Hindi ko sinasadya… namatay ang kabayo mo!” pagmamakaawa ni Valerie, nanginginig habang pinupunasan ang mukha.
Pero nanatiling matigas ang loob ni Alysia. Sa bawat patak ng ulan, kasabay din ng pagtulo ng kanyang galit. Ang kabayong iyon ay tanging alaala ng kanyang ama — kaya’t para sa kanya, hindi ito simpleng pagkakamali.
Dumating si Sheila, agad itinayo si Valerie at hinarap ang dalaga.
“Wala kang karapatang saktan ang anak ko,” mariing sabi ni Sheila, puno ng luha at galit.
“Wala rin kayong karapatang bastusin ang alaala ni Daddy!” tugon ni Alysia. “Kung hindi dahil sa kanya, hindi kayo makakatira rito!”
Tahimik ngunit matalim ang tinginan nila — mag-ina laban sa ulila, madrasta laban sa anak. Sa gabing iyon, hindi lang kabayo ang namatay… kundi ang respeto at tiwalang minsan ay nabuo sa pagitan nila.
Habang papalayong magkasama sina Sheila at Valerie, may naiwan silang pangakong binitiwan sa isip: babalik sila, at babawiin ang lahat.
Tahimik ang gabi sa mansion, pero hindi mapakali si Sheila. Hawak niya ang sigarilyo habang nakatanaw sa labas ng bintana — ang usok, tila sumasabay sa bigat ng kanyang iniisip.
“Mom, hanggang kailan tayo magtitiis?” tanong ni Valerie, halatang pagod at may bakas pa ng galit sa mukha. “Hindi ko matanggap na ginanun lang tayo ni Alysia. Para tayong walang halaga dito.”
Mabigat ang paghinga ni Sheila bago siya sumagot.
“Huwag kang mag-alala, anak. Darating din ang araw na makakabawi tayo. Hindi habang panahon siya ang nasa itaas.”
“Anong plano mo, Mom?” tanong ni Valerie, may halong kaba at pag-asa.
Ngumiti si Sheila, malamig ngunit puno ng determinasyon.
“Kung siya ang pinaniniwalaan ng lahat ngayon, gagamitin natin ‘yon sa pabor natin. Kukunin natin ang tiwala niya… hanggang siya mismo ang masira.”
Tahimik si Valerie. Alam niyang delikado ang plano, pero sa puso niya, gusto niyang makita si Alysia na maranasan din ang sakit at kahihiyan na pinagdaanan nila.
Samantala, si Alysia naman ay naglalakad sa hardin, hawak ang lumang kuwintas ng kanyang ama. “Sana nandito ka pa, Dad,” bulong niya. “Ang hirap maging mag-isa sa laban na ‘to.”
Hindi niya alam, sa likod ng bawat ngiti ni Sheila at Valerie ay nagsisimula nang mabuo ang plano ng dalawang babaeng handang ibalik ang lahat — kahit kapalit nito ay ang pagkawasak ng puso ng isa.
*Mga Mukhang May Lihim*
Tahimik ang gabi sa mansion, pero hindi mapakali si Sheila. Hawak niya ang sigarilyo habang nakatanaw sa labas ng bintana — ang usok, tila sumasabay sa bigat ng kanyang iniisip.
“Mom, hanggang kailan tayo magtitiis?” tanong ni Valerie, halatang pagod at may bakas pa ng galit sa mukha. “Hindi ko matanggap na ginanun lang tayo ni Alysia. Para tayong walang halaga dito.”
Mabigat ang paghinga ni Sheila bago siya sumagot.
“Huwag kang mag-alala, anak. Darating din ang araw na makakabawi tayo. Hindi habang panahon siya ang nasa itaas.”
“Anong plano mo, Mom?” tanong ni Valerie, may halong kaba at pag-asa.
Ngumiti si Sheila, malamig ngunit puno ng determinasyon.
“Kung siya ang pinaniniwalaan ng lahat ngayon, gagamitin natin ‘yon sa pabor natin. Kukunin natin ang tiwala niya… hanggang siya mismo ang masira.”
Tahimik si Valerie. Alam niyang delikado ang plano, pero sa puso niya, gusto niyang makita si Alysia na maranasan din ang sakit at kahihiyan na pinagdaanan nila.
Samantala, si Alysia naman ay naglalakad sa hardin, hawak ang lumang kuwintas ng kanyang ama. “Sana nandito ka pa, Dad,” bulong niya. “Ang hirap maging mag-isa sa laban na ‘to.”
Hindi niya alam, sa likod ng bawat ngiti ni Sheila at Valerie ay nagsisimula nang mabuo ang plano ng dalawang babaeng handang ibalik ang lahat — kahit kapalit nito ay ang pagkawasak ng puso ng isa.
*Ang Simula ng Panlilinlang*
Makalipas ang ilang araw, tila tahimik na muli ang mansion. Pero sa likod ng katahimikan, unti-unting gumagalaw ang plano ni Sheila.
Habang nagkakape sa terrace, tumawag siya sa isa sa mga dating tauhan ng asawa niya. “Kumusta, Lito? Naalala mo pa ba ang utang na loob mo sa akin?” malamig niyang sabi. “May kailangan akong pabor… maliit lang.”
Ngumiti si Lito, pero halatang kinakabahan. “Ano po ‘yon, Ma’am?”
“Gusto kong malaman lahat ng galaw ni Alysia. Sino ang mga kausap, saan pumupunta, at kung sino ang pinagkakatiwalaan niya.”
Samantala, abala si Alysia sa pagpapagawa ng mga lumang bahagi ng Hacienda. Unti-unti niyang binabalik sa dating ganda ang lahat, para parang maramdaman niyang kasama pa rin ang ama niya.
“Maganda na po ang resulta, Ma’am Alysia,” sabi ng katiwala. “Pero kanina raw may lalaking nakita sa may likod na hardin. Parang nagmamanman.”
Nagtaka si Alysia, pero hindi na niya ito pinansin. Ang hindi niya alam, ang lalaking iyon ay isa sa mga tauhan ni Sheila — tahimik na nagmamasid, nagbabantay sa bawat kilos niya.
Sa kabilang banda, nagsimula nang kumalat ang mga bulong-bulungan sa mga tauhan ng Hacienda.
“Si Ma’am Alysia daw, balak ibenta ang lupa,” sabi ng isa.
“Hindi nga! E sabi ni Ma’am Sheila, wala na raw siyang p**i sa Hacienda,” dagdag ng isa pa.
Ngumiti si Sheila habang naririnig ang mga kuwentong siya mismo ang nagpasimula.
“Unti-unti, anak,” bulong niya kay Valerie. “Bago siya tuluyang bumagsak, kailangan muna niyang mawalan ng tiwala sa lahat.”
At sa unang pagkakataon, nagtama ang tingin nila — mag-ina na may iisang layunin: sirain ang babaeng nagpatalsik sa kanila.
*Ang mga Bulong sa Likod ng Katotohanan*
Maghapon nang pagod si Alysia sa pag-aasikaso ng mga papeles ng Hacienda. Habang nakaupo siya sa veranda, dumating ang isa sa mga kasambahay, halatang nag-aalangan.
“Ma’am… may gusto po sanang sabihin si Mang Lito, pero baka magalit kayo,” sabi nito.
Agad siyang napatigil. “Bakit? Ano bang nangyari?”
“May mga taong nagsasabi raw, ibebenta niyo na ang lupa. Na mawawalan na raw ng trabaho ang mga tauhan dito.”
Napatigil si Alysia, nanlamig ang kamay. “Sino nagsabi niyan?”
“Hindi ko po alam, Ma’am. Pero galing daw mismo kay Ma’am Sheila.”
Napahawak si Alysia sa dibdib. “Hindi totoo ‘yan…” mahina niyang sabi, pero halatang nadudurog ang loob niya.
Kinagabihan, pinuntahan niya si Sheila sa silid nito. Tahimik siyang kumatok. “Tita, may gusto lang akong linawin,” mahinahon niyang simula.
Ngumiti si Sheila, tila walang alam. “Ano ‘yon, hija?”
“Totoo bang sinabi mong ibebenta ko ang Hacienda?”
Bahagyang natawa si Sheila, pero malamig ang tono. “Ay, iyon ba? Narinig ko lang din. Alam mo naman, mabilis ang balita dito. Baka may narinig lang silang mali.”
“Pero bakit pati mga tauhan nagagalit na?” balik ni Alysia. “Hindi ko naman gagawin ‘yon.”
“Eh ‘di sabihin mo sa kanila,” sagot ni Sheila habang inaayos ang kwintas sa leeg. “O baka naman… may itinatago ka, Alysia?”
Nanlaki ang mata ni Alysia.
Hindi niya alam kung bakit, pero sa mga salitang iyon, parang biglang bumigat ang hangin sa pagitan nila.
Paglabas niya ng silid, ramdam niyang may kakaibang pagbabago — hindi lang sa mga tao sa paligid, kundi pati sa tiwala niyang unti-unti nang nababasag.
Itutuloy... fallow me for full episodes😊
