Pinoy Palabok Stories

22/06/2026

Say something, grab my hands, oh

19/06/2026

Nagsimula ang lahat dahil sa tindi ng yabang ng isang hari. Si Lord Di**it Flathead, na kilala ng lahat sa bansag na "Ang Mapag-abuso," ay walang ibang minahal sa buhay kundi ang kanyang sariling mukha. Kulang na lang ay sambahin niya ang bawat hibla ng kanyang buhok tuwing umaga sa harap ng salamin. Dahil sa tindi ng pagmamahal niya sa sarili, nag-utos siya sa libu-libong manggagawa na magtayo ng isang dambuhalang estatwa na kamukhang-kamukha niya sa gitna ng Lambak ng Fublio. Ang estatwa ay napakalaki, gawa sa solidong ginto, at ang tindi ng taas nito ay umaabot hanggang sa mga ulap, kaya naman natatakpan nito ang sikat ng araw sa mga maliliit na bahay ng mga magsasaka sa ibaba.
Isang araw, habang ang mga taga-munisipyo at mga sundalo ng hari ay abala sa pagpapakinis ng gintong paa ng estatwa, isang lalaki na may mahabang kapa na kulay itim ang lumabas mula sa kakahuyan. Siya si Megaboz ang Kahanga-hanga, ang pinakamalakas na salamangkero na nakatira sa lambak. Galit na galit si Megaboz dahil ang dambuhalang estatwa ng hari ay itinayo mismo sa ibabaw ng kanyang taniman ng mga mahiwagang halaman.
"Di**it!" isinigaw ni Megaboz, ang kanyang boses ay naging sanhi ng pagka-uga ng gintong estatwa. "Ang tindi ng yabang mo ay wala nang lugar sa mundong ito! Dahil sa ginawa mong paglapastangan sa aking teritoryo, isinusumpa kita at ang buong Imperyo ng Flathead!"
Itinaas ni Megaboz ang kanyang tungkod na gawa sa buto ng dragon. Isang malakas na kulog na kulay lila ang gumuhit sa langit, at ang gintong estatwa ng hari ay biglang nagkaroon ng malalalim na bitak. Isang maitim na usok ang bumalot sa buong lambak at kumalat patungo sa kastilyo ng hari. Pagkatapos bitawan ang sumpa, ang salamangkero ay biglang naglaho na parang bula, at walang sinuman ang nakakita sa kanya muli.
Mabilis na lumipas ang panahon. Siyamnapu't apat na taon na ang nakakalipas mula nung gabing isumpa ni Megaboz ang imperyo, pero ang tindi ng epekto ng sumpa ay nararamdaman pa rin hanggang ngayon. Ang mga pananim ay hindi tumutubo, ang mga baka ay naglalabas ng maasim na gatas, at ang langit sa buong kaharian ay nananatiling kulay ube at walang sikat ng araw. Ang kasalukuyang hari, si Wurb Flathead, ay desperado na. Nakaupo siya sa kanyang trono habang hawak ang kanyang ulo na masakit dahil sa tindi ng problema.
"Kailangan ko ng isang bayani!" isinigaw ni Haring Wurb sa kanyang mga guwardiya. "Magpadala kayo ng mensahe sa lahat ng sulok ng imperyo! Ang sinumang makakapagtanggal ng sumpa ni Megaboz ay bibigyan ko ng kalahati ng aking kayamanan!"
Sa parehong araw, isang manlalakbay ang pumasok sa pintuan ng kaharian. Ang manlalakbay na ito ay walang iba kundi ang Probinsyano—isang simpleng lalaki na may suot na lumang tsinelas at may bitbit na isang pirasong papel na gawa sa lumang balat ng hayop. Ang papel na ito ay ibinigay sa kanya ng kanyang mga ninuno bago sila mamatay, at sinabi sa kanya na ito ang magiging susi sa pinakamalaking misteryo ng kanilang pamilya.
"Andito ako para sa patalastas ng hari," sabi ng Probinsyano sa guwardiya habang ipinapakita ang lumang papel.
Mabilis siyang dinala sa harap ni Haring Wurb. Tiningnan ng hari ang Probinsyano mula ulo hanggang paa, tila ba hindi makapaniwala na ang isang ordinaryong lalaki ang sasagot sa kanyang panawagan.
"May hawak ka bang mahiwagang espada? O baka naman mayroon kang tindi ng lakas na kayang magpatumba ng dambuhala?" tanong ni Haring Wurb.
"Wala po, Mahal na Hari," sagot ng Probinsyano habang binubuklat ang lukot na papel sa kanyang kamay. "Mayroon lang po akong lumang sulat mula sa aking lolo. Sabi niya, kung darating ang araw na magiging kulay ube ang langit, kailangan ko raw pumunta sa kastilyo dahil ang pamilya namin ang may utang sa salamangkerong si Megaboz."
Nang makita ng hari ang seryosong mukha ng Probinsyano, napabuntong-hininga na lang ito. Wala na siyang ibang mapagpipilian dahil lahat ng magagiting na sundalo na ipinadala niya sa lambak ay hindi na muling nakabalik.
"Sige, tanggapin mo ang misyong ito," sabi ng hari habang may ibinibigay na isang kakaibang aparato na gawa sa pilak. "Iyan ang Interactive Map. Sa tuwing lalakad ka, kusang magbabago ang guhit niyan para ipakita kung nasaan ka. At ibinibigay ko rin sa iyo ang aklat na ito—ang Encyclopedia Frobozzica. Lahat ng pangalan ng lugar, gamot, at mga mahiwagang nilalang ay nakasulat diyan para hindi ka maligaw."
Kinuha ng Probinsyano ang aparato at ang makapal na libro. Inilagay niya ito sa loob ng kanyang bag. Nang tignan niya ang Interactive Map, nakita niya na ang buong paligid ng kastilyo ay may kulay-asul na linya, na nagpapakita na ligtas pa ang lugar na ito, ngunit ang daan patungo sa Lambak ng Fublio ay may tindi ng p**ang kulay, isang tanda ng malaking panganib.
"Salamat po, Hari," sabi ng lalaki bago tumalikod at maglakad palabas ng bulwagan.
Habang naglalakad siya sa mahabang pasilyo ng kastilyo, binuksan niya ang lumang sulat ng kanyang ninuno. May mga nakasulat doon na apat na kakaibang laro ng isip na kailangan niyang malutas bago niya marating ang mismong kuta ni Megaboz. Ang bawat laro ay nangangailangan ng tindi ng lohika at hindi pwedeng daanin sa tindi ng lakas ng braso.
Lumabas ang Probinsyano sa tarangkahan ng kastilyo at sinunod ang guhit sa Interactive Map. Pagdating niya sa dulo ng kalsada na patungo sa kagubatan, may isang malaking harang na bakal na nakasara. Sa gilid ng harang, may isang lumang lamesa ng bato kung saan may nakaukit na apat na parisukat na may mga kulay-asul at kulay-p**ang bato.
Ito ang unang mini-game na binanggit sa kanyang sulat—isang logic puzzle na kailangan niyang ayusin para bumukas ang daan. Ang mga p**ang bato ay kailangang mapunta sa kaliwa, at ang mga asul naman sa kanan, pero hindi sila pwedeng magsalubong nang magkasama sa iisang linya.
"Paano ba ito?" bulong niya sa kanyang sarili habang binubuklat ang Encyclopedia Frobozzica para maghanap ng clue. Sa ilalim ng salitang "Pintuan ng Fublio," nakasulat: Ang p**ang bato ay palaging sumusunod sa ihip ng hangin, habang ang asul naman ay natatakot sa tindi ng init.
Tumingin siya sa paligid. Ang hangin ay umiihip patungo sa kaliwa. Ginamit niya ang kanyang kamay para itulak ang unang p**ang bato. Swabe itong gumalaw. Pagkatapos ay kumuha siya ng isang maliit na stick at sinindihan ito gamit ang apoy ng kanyang sulo, inilapit niya ito sa asul na bato. Mabilis na lumayo ang asul na bato patungo sa kanan upang iwasan ang tindi ng init.
KREEEKKK!
Isang malakas na tunog ng bakal ang narinig nang tuluyang bumukas ang malaking harang. Ang Interactive Map sa kanyang kamay ay biglang nagbago ng kulay, naging berde ang daan, isang tanda na nalutas niya ang unang puzzle ng maayos. Nagpatuloy siya sa paglalakad papasok sa madilim na kagubatan, hawak ang kanyang sulo habang ang tindi ng ube na langit ay nagiging mas madilim sa kanyang itaas.
Habang naglalakad sa ilalim ng mga puno na may mga dahong kulay violet dahil sa sumpa, nakakita ang Probinsyano ng isang maliit na kubo. Ang kubo ay gawa sa mga lumang tabla at may nakasabit na tuyong bungo ng usa sa tapat ng pinto. Binuksan niya ang pinto nang dahan-dahan, handa ang kanyang kamay sa pagkuha ng kutsilyo kung sakaling may halimaw sa loob.
Pero walang halimaw. Ang nakita niya lang ay isang malaking baul na kahoy na may tindi ng kalawang sa kandado. Sa ibabaw ng baul, may nakasulat na naman na puzzle: Upang mabuksan ang yaman ng nakaraan, kailangan mong pagpalitin ang posisyon ng apat na kabayo nang hindi sila nagkakatama ng tingin.
Kinuha niya muli ang kanyang lumang papel at tiningnan ang mga guhit ng kanyang ninuno. May nakalagay doon na diagram ng apat na piraso ng chess na mukhang kabayo. Ginamit niya ang kanyang lohika, inilipat ang puting kabayo sa sulok, at dahan-dahang iniikot ang itim na kabayo patungo sa gitna. Sa bawat galaw niya, ang baul ay naglalabas ng tunog ng tindi ng mekanismo sa loob.
Pagkatapos ng tatlong minutong pagpapasikot-sikot sa mga piraso, narinig ang isang malakas na TUK!
Bumukas ang baul. Sa loob nito, walang ginto o pilak. Ang laman lang ay isang maliit na bote ng tinta at isang lumang pluma, kasama ang isang piraso ng kristal na naglalabas ng kulay berdeng liwanag. Kinuha ng Probinsyano ang kristal. Nang hawakan niya ito, ang Interactive Map ay nag-update, nagpakita ng isang nakatagong eskinita sa ilalim ng lupa na patungo mismo sa Lambak ng Fublio.
"Mukhang tama nga ang mga sulat ni lolo," bulong ng lalaki habang ibinabalik ang mga gamit sa kanyang bag at mabilis na lumabas ng kubo bago pa man may dumating na ibang nilalang.
Pumasok ang Probinsyano sa nakatagong eskinita sa ilalim ng lupa na ipinakita ng kanyang mapa. Ang daan ay masikip, basa, at may mga lumang ugat ng puno na nakasabit sa kisame. Habang naglalakad siya sa dilim, may narinig siyang boses na kumakanta nang mahina mula sa unahan.
"Sumpa ng kahapon, ibabayad ngayon... ang gintong estatwa ay magiging abo..."
Lumapit siya nang dahan-dahan at nakita ang isang maliit na duwende na nakaupo sa ibabaw ng isang bariles ng alak. May suot siyang sumbrero na may mahabang balahibo ng ibon at abala sa paglalaro ng mga baraha.
"Sino ka?" tanong ng Probinsyano habang itinataas ang kanyang sulo para makita ang mukha ng duwende.
"Ako ang Tagatago ng mga Clue," sagot ng maliit na nilalang nang hindi tumitingin. "Alam ko kung bakit ka andito, manlalakbay. Gusto mong alisin ang sumpa ni Megaboz. Pero ang huling susi ay nasa loob ng kastilyo ng Fublio, at hindi ka makakapasok doon kung hindi mo kayang talunin ang tindi ng aking laro ng mga baraha."
Ibinaba ng duwende ang apat na baraha sa ibabaw ng bariles. Ang bawat baraha ay may guhit ng magkakaibang simbolo: araw, buwan, bituin, at ulap.
"Ayusin mo ang mga barahang ito ayon sa tindi ng kanilang liwanag sa gabi," hamon ng duwende. "Kung magkamali ka, ang mapa mo ay mawawalan ng kulay at tuluyan kang maliligaw dito sa ilalim ng lupa."
Nag-isip ang Probinsyano. Binuksan niya ang Encyclopedia Frobozzica sa pahina ng "Mahiwagang Gabi." Nabasa niya doon na sa ilalim ng sumpa ni Megaboz, ang bituin ang pinakamaliwanag, sinusundan ng buwan, tapos ang ulap na naglalabas ng lilang kidlat, at ang huli ay ang araw na natatakpan ng kadiliman.
Mabilis niyang inayos ang mga baraha: Bituin, Buwan, Ulap, at Araw.
Natawa ang duwende at biglang naglaho, iniwan ang isang maliit na gintong susi sa ibabaw ng bariles. Kinuha ng Probinsyano ang susi, at sa tapat niya, ang pader ng bato ay dahan-dahang bumukas, nagpakita ng tindi ng malawak na tanawin ng Lambak ng Fublio kung nawalan na ng ginto ang malaking estatwa ni Di**it.
Lumabas ang Probinsyano mula sa makipot na daan sa ilalim ng lupa at lumatang sa tapat mismo ng Lambak ng Fublio. Ang tindi ng lamig dito ay kakaiba kumpara sa labas. Ang dambuhalang estatwa ng dating haring si Lord Di**it Flathead ay nakatayo pa rin sa gitna ng lambak, pero hindi na ito nagniningning. Dahil sa siyamnapu't apat na taon ng sumpa, ang solidong ginto nito ay nagmantsa ng kulay itim, at ang mukha ng estatwa ay nabalot na ng mga makakapal na baging na may matutulis na tinik. Sa paanan ng estatwa, naroroon ang guhong palasyo ni Megaboz ang Kahanga-hanga, isang lumang gusali na gawa sa maitim na semento at napapaligiran ng isang malalim na kanal na puno ng kumukulong putik.
Tiningnan ng Probinsyano ang kanyang Interactive Map. Ang linya sa paligid ng palasyo ay kulay p**a na parang dugo, isang tanda na bawat hakbang dito ay pwedeng maging huli niya. Binuksan niya rin ang Encyclopedia Frobozzica upang tignan ang salitang "Kanal ng Fublio." Nakasulat doon: Ang kumukulong putik ay hindi kayang lamigin ng tubig, ngunit ito ay tumitigil sa pag-usok kapag naramdaman ang tindi ng tunog ng gintong bakal.
Inalala ng lalaki ang gintong susi na nakuha niya mula sa duwende sa ilalim ng lupa. Inilabas niya ito mula sa kanyang bag at itinaas sa hangin. Sa sandaling tamaan ng liwanag ng ube na langit ang gintong susi, gumawa ito ng isang matinis na tunog na umalingawngaw sa buong lambak. Ang kumukulong putik sa kanal ay biglang huminto sa pag-usok at dahan-dahang tumigas, naging isang matibay na semento na pwedeng lakaran.
Mabilis na humakbang ang Probinsyano sa ibabaw ng tumigas na putik. Narating niya ang malaking pinto ng palasyo na gawa sa bulok na kahoy. Ginamit niya ang gintong susi sa kandado ng pinto. KLAK. Umikot ang susi at dahan-dahang bumukas ang pinto, lumikha ng isang nakakarinding tunog ng kalawang habang ang alikabok ng halos isang siglo ay humampas sa kanyang mukha.
Sa loob ng palasyo ni Megaboz, walang mamahaling kagamitan. Ang buong bulwagan ay puno ng malalaking estante ng libro na unti-unti nang kinakain ng anay. Sa gitna ng silid, may isang malaking lamesa na gawa sa itim na marmol. Sa ibabaw ng lamesa, nakalagay ang huling mini-game—ang pinakamahirap na logic puzzle na binanggit sa sulat ng kanyang mga ninuno.
Ito ay isang grid na may apat na parisukat, at sa bawat sulok ay may nakalagay na estatwa ng isang hayop: isang kuwago na gawa sa pilak, isang lobo na gawa sa tanso, isang agila na gawa sa bakal, at isang ahas na gawa sa ginto. Sa gitna ng grid, may isang maliit na lalagyan na hugis puso na may tindi ng lila na ilaw na lumalabas mula sa loob—ang mismong sumpa ni Megaboz.
Upang makuha ang lalagyan at matanggal ang sumpa, kailangang ayusin ang posisyon ng apat na hayop ayon sa kanilang tindi ng kapangyarihan sa gubat, ngunit may patakaran: Ang kuwago ay hindi pwedeng tumabi sa agila, at ang ahas ay kailangang palaging nakatingin sa lobo.
Binuklat ng Probinsyano ang Encyclopedia Frobozzica sa huling pagkakataon. Hinanap niya ang listahan ng mga hayop ng Fublio. Ang nakasulat doon ay maikli lang: Sa ilalim ng gabi, ang lobo ang naghahari sa lupa, ang agila sa hangin, ang kuwago ang nakakakita sa dilim, at ang ahas ang gumagapang sa ilalim ng lahat.
Ginamit ng lalaki ang kanyang kamay para laruin ang mga estatwa. Dahan-dahan niyang inilipat ang ahas na ginto sa pinaka-ibabang bahagi ng grid. Pagkatapos ay inilagay niya ang lobo sa itaas nito upang magkatitigan ang dalawa. Ang agila na gawa sa bakal ay inilagay niya sa kanang sulok sa itaas, at ang kuwago na gawa sa pilak sa kaliwang sulok sa ibaba, upang matiyak na malayo sila sa isa't isa at hindi magkatabi.
BOOM!
Isang malakas na tunog ng pagkabali ng mahika ang narinig. Ang lilang ilaw sa gitna ng lamesa ay biglang nawala, at ang lalagyan na hugis puso ay dahan-dahang bumukas. Sa loob nito, may nakalagay na isang maliit na kristal na bote na may lamang p**ang likido—ang gamot na makakatapos sa siyamnapu't apat na taon ng sumpa sa buong Imperyo ng Flathead.
Nang hawakan ng Probinsyano ang kristal na bote, ang buong palasyo ay biglang nanginginig. Ang mga lumang libro sa estante ay nagsimulang mahulog sa sahig. Mula sa madilim na sulok ng kisame, ang mga itim na usok ay nag-ipon-ipon at bumuo ng isang dambuhalang anyo ng isang matandang lalaki na may mahabang balbas at hawak ang isang tungkod na gawa sa buto ng dragon. Ito ang Anino ni Megaboz, ang natitirang tindi ng espiritu ng salamangkero na iniwan para bantayan ang sumpa.
"Sino ang naglakas-loob na hawakan ang aking sumpa?" ang boses ng anino ay parang kulog na yumanig sa buong palasyo. "Ang pamilya ba ng Flathead ay nagpadala na naman ng isang utusan para itama ang tindi ng kanilang kasalanan?"
Hindi natakot ang Probinsyano. Inilabas niya ang lumang papel ng kanyang mga ninuno mula sa kanyang bag at itinaas ito sa harap ng anino.
"Hindi ako ipinadala ng hari bilang sundalo, Megaboz," isinigaw ng Probinsyano habang humahakbang papalapit sa anino. "Andito ako dahil ang aking mga ninuno ang siyang nagtayo ng gintong estatwa na sumira sa iyong taniman siyamnapu't apat na taon na ang nakakalipas. Ito ang kanilang sulat ng paghingi ng tawad, na itinago ng pamilya namin sa loob ng maraming henerasyon."
Napatigil ang Anino ni Megaboz. Ang p**ang ilaw sa kanyang mga mata ay dahan-dahang humina nang makita ang sulat. Lumapit ang anino, hinawakan ang lumang papel, at binasa ang mga nakasulat na dumi ng tinta na iniwan ng lolo ng Probinsyano. Sa bawat salita na binabasa ng anino, ang tindi ng galit sa kanyang mukha ay unt-unting napapalitan ng tindi ng lungkot.
"Isang daang taon ko itong hinintay," bulong ng anino, ang kanyang benses ay hindi na galit kundi puno na ng pagod. "Ang haring si Di**it ay namatay na walang alam kundi ang sarili niya. Pero ang mga taong nagdusa dahil sa kanyang yabang ay ang mga katulad ninyo na napilitan lang sumunod. Tanggap ko na ang tindi ng inyong paumanhin, manlalakbay."
Sa pagtatapos ng mga salita ng anino, ang buong anyo nito ay dahan-dahang naglaho, naging maliliit na kumikinang na alikabok na lumipad pataas patungo sa kisame ng palasyo. Ang Probinsyano, hawak ang kristal na bote ng p**ang likido, ay mabilis na lumabas ng guhong gusali at tumakbo patungo sa paanan ng dambuhalang estatwa ni Lord Di**it Flathead.
Binuksan niya ang takip ng bote at ibinuhos ang p**ang likido sa matigas at itim na baging na nakabalot sa gintong paa ng estatwa.
Sa isang saglit, isang malakas na puting liwanag ang sumabog mula sa paanan ng estatwa at kumalat sa buong Lambak ng Fublio. Ang mga itim na baging ay mabilis na natuyo at naging abo. Ang gintong estatwa na dating madilim ay dahan-dahang natunaw at naging maliliit na gintong ulan na pumatak sa buong lupain, nagbigay ng tindi ng yaman sa mga tuyong bukid ng mga magsasaka.
Tumingala ang Probinsyano sa langit. Ang kulay ube na ulap na nagtagal ng siyamnapu't apat na taon ay tuluyang napunit, at sa unang pagkakataon, ang tindi ng sikat ng dilaw na araw ay tumama sa kanyang mukha. Ang Interactive Map sa kanyang kamay ay naging purong berde, at ang Encyclopedia Frobozzica ay nagsara nang kusa—isang tanda na ang buong misteryo ng Zork Zero ay tuluyan nang natapos.
Walang tindi ng aral, walang mahabang talumpati mula sa hari. Inilagay ng Probinsyano ang kanyang mga kamay sa bulsa ng kanyang lumang pantalon, binalewala ang mga natitirang ginto sa paligid, at dahan-dahang naglakad pabalik sa kanyang sariling bayan habang ang init ng araw ay nagbibigay ng tindi ng ginhawa sa kanyang bawat hakbang.

Send a message to learn more

19/06/2026

Not me,not me shoot the droid

17/06/2026

Naglalakad ang isang lalaki sa gitna ng malawak at tuyong kalsada sa Timog na Lupain ng Quendor. Walang direksyon ang kanyang mga hakbang. Ang kanyang lumang sapatos na gawa sa gasgas na balat ng hayop ay nag-iiwan ng malalalim na bakas sa maputik at maalikabok na daan. Ang pangalan niya ay walang nakakaalam, kaya naman tinatawag na lang siya ng lahat bilang ang Probinsyano. Ang tanging bitbit niya sa kanyang likod ay isang lumang bag na tela na may tindi ng punit sa gilid. May laman itong piraso ng matigas na tinapay, isang maliit na botelya ng tubig na may bawas na, at isang kalawanging kutsilyo na nakuha niya kung saan.
Huminto ang Probinsyano sa ilalim ng isang malaking puno na patay na ang mga dahon. Tumingala siya sa langit. Ang kulay ng ulap ay hindi asul, kundi isang madilim na gray na tila ba nagbabadya ng malakas na ulan, pero walang pumapatak na tubig. Ang hangin ay mainit at may amoy ng sunog na damo. Inabot niya ang botelya ng tubig sa kanyang bag, binuksan ang takip nito, at uminom ng dalawang maliliit na tegok. Pagkatapos ay muli niyang isinara ang bote at maingat na ibinalik sa loob ng tela.
"Saan ba talaga ako pupunta?" bulong niya sa kanyang sarili habang pinupunasan ang pawis sa kanyang leeg gamit ang braso ng kanyang maduming t-shirt.
Habang nakatayo siya doon, biglang lumamig ang paligid. Ang mainit na hangin ay biglang naging kasing lamig ng yelo. Ang mga patay na sanga ng puno ay nagsimulang gumalaw nang malakas kahit na walang hangin. Mula sa likod ng malalaking bato sa gilid ng daan, may lumabas na tatlong malalaking anino. Ang mga aninong ito ay hindi ordinaryong tao. Sila ay matatayog, may suot na mahahabang kapa na kulay lila, at ang kanilang mga mukha ay hindi makita dahil natatakpan ng isang maliwanag na ilaw. Sila ang mga Implementor—ang mga makapangyarihang nilalang na tagapagbantay ng buong mundo ng Quendor.
"Huminto ka, tagapaglasing ng kapalaran," ang boses ng unang Implementor ay umalingawngaw sa buong paligid. Hindi bumubuka ang kanyang bibig, pero ang tunog ay pumasok mismo sa loob ng ulo ng Probinsyano.
Napaatras ang Probinsyano, hinawakan niya ang hawakan ng kanyang kalawanging kutsilyo sa baywang. "Sino kayo? Ano ang kailangan ninyo sa akin? Wala akong pera, at mas lalong wala akong pagkain na pwedeng ibigay sa inyo."
"Hindi namin kailangan ang iyong pagkain," sagot ng ikalawang Implementor, habang itinataas ang kanyang kamay na nagniningning sa dilim. "Nandito kami para magbigay ng babala. May malaking panganib na dumarating sa lupain ng Quendor. Ang Buko ng Quendor—ang nag-iisang bagay na pinagmumulan ng lahat ng mahika sa mundong ito—ay nawawala. Ninakaw ito."
"Buko?" napakamot sa kanyang ulo ang Probinsyano. "Isang prutas? Ninakaw? Bakit hindi kayo ang kumuha nun kung makapangyarihan kayo?"
"Ninakaw ito ng mga Ur-Grue," ang sabi ng ikatlong Implementor, ang kanyang boses ay naging mababa at puno ng takot. "Ang mga Ur-Grue ay mga masasamang espiritu ng mga dating kasamahan naming Implementor na tuluyang nahulog sa kadiliman. Sila ay nakatira sa pinakamadidilim na sulok ng mundong ito. Kung hindi mo hahanapin ang mga Ur-Grue at kukunin ang Buko ng Quendor para ibalik sa amin, ang lahat ng mahika ay maglalaho, at ang buong mundo ay lalamunin ng walang katapusang dilim."
Bago pa man makapagsalita muli ang Probinsyano, ang tatlong matatayog na nilalang ay biglang naglaho na parang usok. Ang liwanag sa paligid ay nawala, at bumalik ang init ng araw sa Timog na Lupain. Naiwan ang lalaki na nakatayo sa gitna ng daan, hawak pa rin ang kanyang lumang kutsilyo, habang ang hangin ay muling naging maalikabok.
Naupo ang Probinsyano sa isang malaking bato sa gilid ng daan para mag-isip. Sa kanyang tabi, may napansin siyang isang lumang piraso ng papel na nakadikit sa bato gamit ang isang tuyong putik. Kinuha niya ito at binasa ang mga nakasulat. Ang papel ay may mga listahan ng mga salita na tila naglalarawan sa kanyang sarili. Ito ang kanyang mga katangian bilang isang tao sa mundong ito: Lakas ng Katawan, Tindi ng Braso, Bilis ng Kamay, Talas ng Isip, Habag sa Kapwa, at Swerte sa Buhay.
Tiningnan ng lalaki ang kanyang sariling mga kamay. "Lakas ng Katawan? Paano ko malalaman kung malakas ako?"
Sinubukan niyang buhatin ang isang malaking bato sa kanyang tapat. Umire siya nang malakas, namula ang kanyang mukha, at bumuhat nga ang bato, pero agad niya rin itong naibagsak dahil sa bigat. Mukhang katamtaman lang ang kanyang Lakas ng Katawan. Sumunod niyang tiningnan ang Talas ng Isip. Naalala niya na tuwing nagsasalita siya ng mga masasamang salita o nagmumura kapag naiinis, biglang sumasakit ang kanyang ulo at tila ba nagiging mapurol ang kanyang pag-iisip. Isang kakaibang patakaran ng mundong ito—ang bawat masamang salita ay nagpapababa ng talas ng isip ng isang tao.
"Kailangan kong mag-ingat sa mga sasabihin ko," bulong niya sa kanyang sarili habang itinutuon ang pansin sa huling katangian: ang Swerte sa Buhay.
Kumuha siya ng isang maliit na barya sa kanyang bulsa, inihagis ito sa hangin, at hinulaan kung anong mukha ang lalabas. "Tao," sabi niya. Pagbagsak ng barya sa kanyang palad, ibon ang lumabas. Sinubukan niya muli ng tatlong beses, pero palaging mali ang kanyang hula. Mukhang bagsak din ang kanyang Swerte sa Buhay sa araw na ito.
Habang sinusuri niya ang kanyang papel, isang matandang lalaki na may bitbit na basket ng mga prutas ang naglalakad patungo sa kanyang direksyon. Ang matanda ay pilay ang kanang paa at halatang nahihirapan sa paglakad dahil sa tindi ng bigat ng kanyang dala.
"Itoy, tulungan ko na kayo riyan," sabi ng Probinsyano habang tumatayo mula sa bato. Lumapit siya at kinuha ang basket mula sa mga kamay ng matanda.
Sa sandaling hawakan niya ang basket, naramdaman ng Probinsyano na may tindi ng init na pumasok sa kanyang dibdib. Ang kanyang Habag sa Kapwa ay biglang tumaas dahil sa kanyang simpleng pagtulong. Ngumiti ang matanda sa kanya.
"Salamat, irog," sabi ng matanda habang pinupunasan ang kanyang noo. "Ang basket na iyan ay naglalaman ng mga mahiwagang berry mula sa kakahuyan. Kung ikaw ay nagugutom, kainin mo ang kulay p**ang berry. Ito ay magbibigay sa iyo ng tindi ng Lakas ng Katawan. Ngunit huwag mong kakainin ang kulay asul, dahil ito ay magpapababa ng iyong Bilis ng Kamay."
Inabot ng matanda ang dalawang piraso ng p**ang berry sa Probinsyano bago ito nagpatuloy sa paglalakad patungo sa maliit na bayan sa unahan. Kinain ng Probinsyano ang isang p**ang berry. Agad niyang naramdaman na ang kanyang mga braso ay naging matigas at ang kanyang pagod mula sa mahabang paglalakad ay biglang nawala.
Nagpatuloy sa paglalakad ang Probinsyano hanggang sa makarating siya sa bukana ng isang gubat. Ang gubat na ito ay kakaiba. Ang mga puno ay hindi nakatigil sa isang lugar; tuwing lilingon ang lalaki sa likod, ang mga kakahuyan na dinaanan niya ay nagbabago ng posisyon. Ang mga landas ay nag-iiba-iba ng direksyon na parang isang buhay na labirinto. Ito ang Random na Gubat ng Quendor, kung saan ang bawat hakbang ay pwedeng magdala sa iyo sa isang bagong lugar o sa harap ng isang panganib.
"Sabi ng mga Implementor, ang mga Ur-Grue ay nasa madidilim na lugar," sabi ng lalaki habang dahan-dahang pumapasok sa ilalim ng mga makakapal na dahon ng gubat.
Ang liwanag ng araw ay tuluyang nawala. Ang tanging nagbibigay ng kaunting liwanag ay ang mga kabute na tumutubo sa mga ugat ng puno na naglalabas ng kulay berdeng ilaw. Habang naglalakad, may narinig siyang kaluskos sa ibabaw ng isang sanga. Mabilis niyang kinuha ang kanyang kutsilyo at itinutok ito sa itaas.
Isang malaking nilalang na mukhang unggoy pero may apat na mata at mahahabang kuko ang tumalon pababa sa kanyang tapat. Ito ay isang mababang uri ng halimaw na nagbabantay sa gubat. Ungol nang malakas ang halimaw, habang ipinapakita ang kanyang matutulis na ngipin.
Nagsimula ang unang labanan ng Probinsyano. Dahil kinain niya ang p**ang berry kanina, mataas ang kanyang Lakas ng Katawan. Sumugod ang halimaw, itinaas ang kanyang mahabang kuko para hiwain ang mukha ng lalaki. Ngunit dahil sa kanyang Bilis ng Kamay na sapat naman, mabilis na dumaing sa gilid ang Probinsyano. Iniwasan niya ang kuko ng halimaw at mabilis na isinaksak ang kanyang kalawanging kutsilyo sa tagiliran ng nilalang.
Sumigaw sa tindi ng sakit ang halimaw. Umatras ito, hawak ang kanyang sugat na naglalabas ng itim na dugo. Tumingin ito nang masama sa Probinsyano, tapos ay mabilis na tumakbo patungo sa madidilim na bahagi ng gubat.
Hingal na hingal na naupo ang Probinsyano sa lupa. Naramdaman niya na ang kanyang katawan ay nakakuha ng bagong karanasan sa pakikipaglaban. Ang papel sa kanyang bulsa ay tila ba uminit, isang tanda na ang kanyang mga katangian ay unti-unting tumataas dahil sa tindi ng kanyang karanasan. Pero alam niya na ito ay simula pa lang ng isang mahabang paglalakbay.
Matapos ang labanan sa halimaw, nagpatuloy ang Probinsyano sa pag-ikot sa Random na Gubat hanggang sa makakita siya ng isang maliit na daan pababa. Sa dulo ng daan, may isang lumang bahay na gawa sa bato na may nakasabit na karatula: "Tindahan ng mga Kagamitan para sa mga Manlalakbay." Binuksan niya ang pinto at isang tunog ng maliit na kampana ang narinig sa loob.
Sa likod ng isang lamesang kahoy, may nakaupong isang maliit na nilalang na may malaking ilong at mahabang balbas. May suot siyang salamin na makapal at abala sa paglilinis ng isang gintong singsing.
"Magandang araw, manlalakbay," sabi ng maliit na tindero nang hindi tumitingin sa Probinsyano. "Ano ang kailangan mo? Mayroon akong mga accessories na pwedeng magtaas ng iyong katangian, mayroon din akong mga pagkain na pampalakas."
Lumapit ang Probinsyano sa lamesa. "Wala akong pera. Pero mayroon akong dalawang piraso ng p**ang berry mula sa mahiwagang puno sa labas."
Ibinaba ng tindero ang kanyang salamin at tiningnan ang mga p**ang berry sa kamay ng lalaki. Kuminang ang kanyang mga mata. "Ah, ang mga p**ang berry ng kabutihan. Sige, bibigyan kita ng isang lumang tsinelas na gawa sa balat ng dragon. Kung isusuot mo ito, ang iyong Bilis ng Kamay ay tataas ng dalawang puntos. At ibibigay ko rin sa iyo ang lumang sumbrero na ito na pwedeng magdagdag ng Swerte sa Buhay."
Mabilis na ibinigay ng Probinsyano ang mga berry at kinuha ang mga kagamitan. Isinuot niya ang sumbrero at ang mga tsinelas. Agad niyang naramdaman na ang kanyang mga paa ay naging magaan na parang lumulutang sa hangin. Sinubukan niyang muling magbato ng barya sa kanyang palad para subukan ang kanyang swerte. "Ibon," sabi niya. Pagbagsak ng barya, ibon nga ang lumabas. Ngumiti ang lalaki; gumagana ang sumbrero ng swerte.
"Salamat, tindero," sabi ng Probinsyano habang naghahandang umalis.
"Mag-ingat ka, lalaki," habol na sabi ng tindero habang itinatago ang mga berry sa kanyang kahon. "Ang daan patungo sa mga Ur-Grue ay puno ng mga pabago-bagong lugar. Kung ang iyong Talas ng Isip ay bumaba dahil sa mga masasamang salita, hindi mo makikita ang totoong daan palabas ng gubat na ito."
Lumabas ang Probinsyano mula sa tindahan at muling pumasok sa madilim na bahagi ng gubat. Habang naglalakad, biglang naging mas masikip ang daan. Ang mga ugat ng puno ay tila ba gumagapang patungo sa kanyang mga paa para siya ay patisurin. Sa tindi ng kanyang inis dahil sa paulit-ulit na pagkadapa, hindi niya napigilan ang kanyang sarili.
"Bwisit na mga puno ito!" isinigaw niya nang malakas habang sinisipa ang isang ugat.
Sa sandaling lumabas ang masamang salita sa kanyang bibig, naramdaman niya ang isang matinding sakt sa kanyang ulo. Parang may pumukpok na martilyo sa kanyang bungo. Ang kanyang paningin ay biglang naging malabo, at ang papel sa kanyang bulsa ay naging malamig. Ang kanyang Talas ng Isip ay bumaba dahil sa kanyang tindi ng galit at masamang pananalita.
"Tama nga ang sinabi ng tindero," bulong niya habang hawak ang kanyang noo. "Kailangan kong kontrolin ang aking bibig."
Dahil sa pagbaba ng kanyang talas ng isip, ang mga daan sa gubat ay lalong naging magulo. Ang landas na patungo sa unahan ay biglang nawala at napalitan ng isang malalim na bangin. Sa kabilang gilid ng bangin, may nakita siyang isang lumang tulay na gawa sa mga baging at lubid. Ang tulay ay luma na at mukhang mapuputol sa kaunting tindi ng bigat.
Habang nag-iisip siya kung paano tatawid, isang malaking ibon na may dalawang ulo ang lumipad pababa mula sa langit ng gubat at humarap sa kanya. Ang ibon ay may hawak na isang malaking bato sa kanyang mga kuko, handang ihulog ito sa ulo ng Probinsyano.
Ginamit ng Probinsyano ang kanyang bagong Bilis ng Kamay mula sa tsinelas ng dragon. Tumakbo siya patungo sa tulay, bago pa man maihulog ng ibon ang bato. Mabilis siyang humakbang sa mga lubid, habang ang ibon ay patuloy na sumusunod sa kanyang ibabaw, nag-aabang ng tindi ng tamang pagkakataon para sumugod.
Ang tulay ay umuugong nang malakas sa bawat hakbang ng Probinsyano. Ang hangin mula sa ilalim ng bangin ay malamig at may dalang amoy ng nabubunang mga dahon. Tumingin ang lalaki sa ibaba, pero wala siyang makita kundi isang malalim na kadiliman na tila ba walang katapusan. Isang maling hakbang lang at tuluyan na siyang mahuhulog sa kawalan.
Ang ibon na may dalawang ulo ay sumugod pababa, ang kanyang malalaking tuka ay nakatutok sa likod ng lalaki. Dahil sa kanyang Swerte sa Buhay na mataas dahil sa sumbrero, biglang naputol ang isang baging sa gilid ng tulay na naging sanhi upang humampas ang tulay sa pader ng bato. Dahil dito, sumablay ang pag-atake ng ibon at tumama ang tuka nito sa matigas na bato ng bangin.
"Ngayon na!" isinigaw ng Probinsyano.
Ginamit niya ang tindi ng kanyang Lakas ng Katawan para tumalon mula sa umuugong na tulay patungo sa kabilang gilid ng bangin. Lumatag ang kanyang katawan sa matigas na lupa, habang sa likod niya ay tuluyang naputol ang lumang tulay at nahulog sa ilalim ng kadiliman. Ang ibon na may dalawang ulo, matapos tumama ang mukha sa bato, ay dahan-dahang lumipad palayo habang umiiyak sa tindi ng sakit ng kanyang tuka.
Tumayo ang lalaki at pinagpag ang dumi sa kanyang bagong tsinelas. Tumingin siya sa unahan, kung saan ang gubat ay dahan-dahang nagtatapos at napapalitan ng isang malawak na kapatagan na puno ng mga itim na bato. Doon sa gitna ng kapatagan, may isang malaking kastilyo na gawa sa itim na yelo—ang kuta kung saan naninirahan ang mga Ur-Grue.
Naglakad ang Probinsyano sa ibabaw ng mga itim na bato na tila ba gawa sa sunog na uling. Ang bawat hakbang niya ay lumilikha ng tunog ng pagkabasag ng mga maliliit na kristal. Ang kapaligiran dito ay mas tahimik, walang tunog ng mga ibon o kaluskos ng mga puno. Ang tanging naririnig ay ang sarili niyang tindi ng hininga at ang tunog ng kanyang bagong tsinelas ng dragon.
Habang lumalapit siya sa kastilyo ng itim na yelo, napansin niya ang isang maliit na rebulto na gawa sa pilak sa gilid ng daan. Ang rebulto ay hugis ng isang kamay na may hawak na isang baso. Lumapit ang lalaki at hinawakan ang rebulto. Biglang may lumabas na malinis at kumikinang na tubig mula sa baso ng rebulto.
Dahil sa tindi ng uhaw mula sa pakikipaglaban sa ibon at pagtawid sa bangin, hindi nag-atubili ang Probinsyano. Inilagay niya ang kanyang mga kamay sa ilalim ng tulo ng tubig at uminom nang marami. Ang tubig ay may tindi ng tamis na hindi katulad ng ordinaryong tubig.
Sa sandaling matapos siyang uminom, ang papel sa kanyang bulsa ay muling nagbago. Ang kanyang Talas ng Isip na bumaba kanina dahil sa pagmumura ay biglang bumalik sa normal, at lalo pa itong tumaas. Ang kanyang paningin ay naging mas malinaw, at nakita niya ang mga nakatagong bitag sa ibabaw ng mga itim na bato na hindi niya napansin kanina—mga maliliit na butas na may matutulis na pako sa loob.
"Salamat sa tubig," bulong niya sa rebulto habang maingat na umiiwas sa mga butas sa daan.
Ngayong mataas na ang lahat ng kanyang katangian—Lakas ng Katawan mula sa berry, Bilis ng Kamay mula sa tsinelas, Swerte mula sa sumbrero, at Talas ng Isip mula sa mahiwagang tubig—handa na siyang harapin ang mga Ur-Grue sa loob ng kastilyo para bawiin ang Buko ng Quendor.
Nakarating ang Probinsyano sa harap ng malaking pinto ng kastilyo. Ang pinto ay gawa sa makapal na yelo na kulay itim, at kapag hinawakan mo ito, nararamdaman mo ang tindi ng lamig na tila ba gustong patigilin ang daloy ng dugo sa iyong mga kamay. Ginamit ng lalaki ang kanyang tindi ng Lakas ng Katawan para itulak ang pinto. Lumikha ito ng isang nakakarinding tunog ng pagkakagulo ng yelo bago dahan-dahang bumukas.
Sa loob ng kastilyo, ang sahig ay gawa sa makinis na kristal. Walang mga pader na semento, kundi mga dambuhalang haligi ng yelo na nagpapakita ng tindi ng repleksyon ng kanyang sariling mukha. Sa dulo ng malawak na bulwagan, may isang malaking trono na gawa sa mga bungo ng mga natalong nilalang.
Sa ibabaw ng trono, nakalutang ang isang malaking Buko na naglalabas ng isang kumikinang na asul na ilaw—ang Buko ng Quendor, ang nag-iisang pinagmumulan ng mahika. Ang ilaw nito ay dahan-dahang humihina dahil sa tindi ng lamig ng kastilyo.
"Sino ang nangangahas na pumasok sa kuta ng mga Ur-Grue?" isang boses na nagmumula sa lahat ng sulok ng bulwagan ang narinig.
Mula sa likod ng trono, lumabas ang isang dambuhalang nilalang na walang tiyak na hugis. Ang kanyang katawan ay gawa sa purong itim na usok, ngunit may dalawang malalaking p**ang mata na naglalabas ng tindi ng apoy. Ito ang pinuno ng mga Ur-Grue, ang bumagsak na Implementor na naging halimaw ng kadiliman.
Inilabas ng Probinsyano ang kanyang kalawanging kutsilyo. Ang kanyang tsinelas ng dragon ay nagbigay sa kanya ng tindi ng lakas sa mga paa, handang sumugod sa huling labanan ng unang bahagi ng kanyang paglalakbay.
"Andito ako para kunin ang Buko ng Quendor!" isinigaw ng lalaki habang mabilis na tumatakbo patungo sa trono, ang kanyang sumbrero ng swerte ay sumasabay sa ihip ng malamig na hangin ng kastilyo.
Naging yelo ang hininga ng Probinsyano sa tindi ng lamig habang papalapit siya sa trono ng Ur-Grue. Ang bawat hakbang niya sa ibabaw ng makinis na kristal na sahig ay lumilikha ng tunog na parang basong nababasag. Ang dambuhalang nilalang na gawa sa itim na usok ay dahan-dahang bumaba mula sa trono, at ang dalawang p**ang mata nito ay tumitig sa kanya na tila ba binabasa ang kanyang buong pagkatao.
"Isang mortal mula sa Timog na Lupain," ang boses ng Ur-Grue ay parang dalawang malaking bato na pinagkikiskis, mababa, garalgal, at nakakapanghina ng tuhod. "Inisip mo ba talaga na ang isang kalawanging kutsilyo at mga tsinelas na gawa sa balat ng butiki ay sapat na para harapin ang tindi ng kapangyarihan ng isang dating Implementor?"
"Hindi ito balat ng butiki, balat ito ng dragon!" isinigaw ng Probinsyano habang pinalalakas ang kanyang loob.
Ginamit niya ang kanyang mataas na Bilis ng Kamay. Sa isang kurap ng mata, tumakbo siya nang pasiklab patungo sa kaliwang bahagi ng trono. Ang Ur-Grue ay nagpakawala ng isang dambuhalang hampas gamit ang kanyang kamay na usok. Ang hampas na iyon ay nagdala ng tindi ng lamig na nag-iwan ng makapal na yelo sa sahig na dinaanan ng lalaki. Kung hindi dahil sa kanyang tsinelas ng dragon, tiyak na naging estatwa na siya ng yelo.
Umiwas ang Probinsyano, gumulong sa sahig, at mabilis na tumayo sa likod ng isang malaking haligi. Hingal na hingal siya. Naramdaman niya ang papel sa kanyang bulsa na unti-unting umiinit—isang tanda na ang kanyang Lakas ng Katawan ay mabilis na nababawasan dahil sa tindi ng lamig ng paligid.
"Kailangan kong makuha ang Buko nang mabilis," bulong niya sa kanyang sarili habang sumusulyap sa gitna ng bulwagan kung saan nakalutang ang Buko ng Quendor, na patuloy na naglalabas ng humihinang asul na ilaw.
Lumabas ang Probinsyano mula sa likod ng haligi at sumugod muli. Sa pagkakataong ito, hindi niya pinansin ang Ur-Grue; ang kanyang buong atensyon ay nakatutok sa nakalutang na Buko. Nakita ng Ur-Grue ang kanyang plano. Ang itim na usok ay mabilis na nagbago ng anyo, naging parang mga matutulis na sibat ng yelo na sabay-sabay na lumipad patungo sa lalaki.
Dito pumasok ang kanyang mataas na Swerte sa Buhay mula sa lumang sumbrero. Ang isa sa mga sibat ng yelo ay tumama sa itaas ng kastilyo, na naging sanhi ng pagbagsak ng isang malaking tipak ng kristal. Ang tipak na ito ay bumagsak mismo sa tapat ng Probinsyano, na nagsilbing kalasag laban sa iba pang mga sibat na yelo. Ang mga sibat ay nagkabali-bali sa matigas na kristal.
"Salamat sa sumbrero!" sigaw ng Probinsyano.
Gamit ang natitirang Lakas ng Katawan, tumalon siya sa ibabaw ng bumagsak na kristal at iniunat ang kanyang kamay patungo sa Buko ng Quendor. Ang kanyang mga daliri ay dumikit sa magaspang ngunit kumikinang na balat ng prutas. Sa sandaling hawakan niya ito, isang matinding kuryente ng mahika ang dumaloy sa kanyang buong katawan. Lahat ng kanyang katangian—Lakas, Bilis, at Talas ng Isip—ay biglang umabot sa pinakamataas na antas.
Ang Ur-Grue ay sumigaw sa tindi ng galit nang makitang hawak na ng mortal ang Buko. "Ibagsak mo iyan! Hindi mo alam kung anong tindi ng kapangyarihan ang hawak mo, tangang manlalakbay!"
Ngunit hindi nakinig ang Probinsyano. Itinago niya ang Buko sa loob ng kanyang lumang bag na tela. Ang asul na liwanag ay bumaon sa loob ng tela, at ang buong kastilyo ng itim na yelo ay nagsimulang gumuho dahil ang mahika na nagpapanatili rito ay unti-unti nang bumabalik sa prutas.
Ang sahig na kristal ay nagsimulang magkaroon ng malalaking bitak. Ang mga dambuhalang haligi ng yelo ay isa-isang natutumba, lumilikha ng tindi ng ingay na parang kulog. Ang Ur-Grue, dahil sa pagkawala ng lakas mula sa Buko, ay nagsimula ring maglaho ang itim na usok sa kanyang katawan, ngunit ang kanyang mga p**ang mata ay nanatiling nakatitok sa lalaki nang may tindi ng pait.
"Aalis ka ba talaga?" ang huling bulong ng Ur-Grue bago tuluyang mawala ang kanyang anyo. "Bumalik ka sa mga Implementor, mortal. Tingnan natin kung ano ang naghihintay sa iyo doon."
Hindi pinansin ng Probinsyano ang mga salitang iyon. Tumakbo siya patungo sa malaking pinto ng kastilyo. Ang kanyang mga paa, sa tulong ng tsinelas ng dragon, ay mabilis na humahakbang sa ibabaw ng mga gumagalaw na bloke ng yelo. Isang malaking haligi ang bumagsak sa kanyang kanan, ngunit dahil sa kanyang Talas ng Isip na mataas, nabilang niya ang tindi ng bagsak nito at nakailag siya sa tamang segundo.
Lumabas siya sa pinto ng kastilyo at tumakbo patungo sa Kapatagan ng mga Itim na Bato. Sa kanyang likod, ang buong kastilyo ng itim na yelo ay tuluyang gumuho, naging isang malaking tumpok ng basag na kristal at itim na niyebe.
Hingal na hingal na huminto ang lalaki nang makalayo siya nang sapat. Binuksan niya ang kanyang bag at tiningnan ang Buko ng Quendor. Ligtas ito. Ang asul na ilaw nito ay mas maliwanag na ngayon, parang pusong tumitibok sa loob ng kanyang bag. Tapos na ang kanyang misyon. Kailangan na lang niyang bumalik sa daan kung saan niya nakatagpo ang tatlong Implementor.
Matapos ang ilang oras na paglalakad pabalik sa Random na Gubat—na ngayon ay hindi na nagbabago ang mga daan dahil bumalik na ang tindi ng kaayusan ng mahika—nakarating ang Probinsyano sa tuyong kalsada ng Timog na Lupain. Ang langit ay dahan-dahan nang nagbabago, ang madilim na gray na ulap ay napapalitan na ng liwanag, bagamat wala pa ring tindi ng asul ang kulay nito.
Huminto siya sa ilalim ng parehong patay na puno kung saan nagsimula ang lahat. Nag-antay siya ng ilang minuto hanggang sa muling lumamig ang hangin. Mula sa likod ng malalaking bato, muling lumabas ang tatlong matatayog na anino na may mahahabang kapa na kulay lila. Ang mga Implementor ay nagbalik.
"Nagtagumpay ka, manlalakbay," ang boses ng unang Implementor ay napuno ng tindi ng galit at saya. "Nararamdaman namin ang tindi ng mahika na nagmumula sa iyong bag. Iabot mo sa amin ang Buko ng Quendor upang maibalik namin ang buong kapangyarihan sa mundong ito."
Ibinaba ng Probinsyano ang kanyang bag at kinuha ang Buko. Lumapit siya sa tatlong nilalang. Pero bago niya iabot ang prutas, napansin ng kanyang Talas ng Isip ang isang maliit na detalye na hindi niya nakita noong una dahil sa tindi ng takot.
Ang mga kapa ng mga Implementor, sa ilalim ng liwanag ng Buko, ay may parehong tindi ng amoy ng sunog na uling tulad ng kastilyo ng itim na yelo. At ang kanilang mga kamay na nagniningning ay may maliliit na bakas ng itim na usok sa mga kuko.
Napatigil ang lalaki. "Sandali lang," sabi niya habang ibinabalik nang kaunti ang Buko sa kanyang dibdib. "May itatanong lang ako bago ko ibigay ito sa inyo."
"Wala nang oras para sa mga tanong, mortal!" ang sabi ng ikalawang Implementor, ang kanyang boses ay naging mas matigas at hindi na kasingsarap pakinggan tulad ng dati. "Ibigay mo ang Buko ngayon din!"
"Noong nandoon ako sa kastilyo," panimula ng Probinsyano, habang dahan-dahang hinahawakan ang kanyang kalawanging kutsilyo sa baywang, "ang sabi ng Ur-Grue, kayo raw ay mga dating magkakasama. Sabi niya, hindi ko raw alam kung anong tindi ng kapangyarihan ang hawak ko."
"Ang mga Ur-Grue ay mga sinungaling!" isinigaw ng ikatlong Implementor.
"Maaaring sinungaling nga siya," patuloy ng Probinsyano, habang tinitingnan ang papel ng kanyang mga katangian sa kanyang utak. Ang kanyang Habag sa Kapwa ay biglang bumaba nang maramdaman niya ang tindi ng pandaraya sa paligid. "Pero bakit sa tuwing papalapit ang Buko sa inyo, ang kulay ng liwanag nito ay nagiging p**a, katulad ng mga mata ng halimaw sa kastilyo? At bakit ang lupain ng Quendor ay nanatiling tuyo kahit na hawak ko na ang prutas?"
Natahimik ang tatlong Implementor. Ang maliwanag na ilaw na nagtatakip sa kanilang mga mukha ay dahan-dahang nawala, at sa unang pagkakataon, nakita ng Probinsyano ang kanilang totoong anyo.
Sila ay walang tinalo sa Ur-Grue na nakita niya sa kastilyo. Ang kanilang mga mukha ay gawa rin sa itim na usok, at may mga p**ang mata rin silang naglalabas ng tindi ng apoy. Ang buong kwento tungkol sa "mga masasamang espiritu na nagnakaw ng mahika" ay isang malaking kasinungalingan.
"Napakatatalino mo para sa isang simpleng probinsyano," ang unang Implementor ay natawa, isang tawa na malamig at puno ng tindi ng pang-aasar. "Walang nagnakaw ng Buko ng Quendor. Kami ang naglagay nito sa kastilyo ng yelo para doon itago ang lahat ng mahika ng mundo. Bakit? Dahil kapag ang mga tao sa Quendor ay walang mahika, sila ay nagiging mahina, nagiging gutom, at madaling kontrolin ng aming mga salita."
"Ginamit ninyo ako para kunin ito mula sa tagabantay?" tanong ng lalaki, ang kanyang puso ay napuno ng tindi ng galit.
"Kailangan namin ng isang mortal na may mataas na Swerte at Habag para makapasok sa kastilyo, dahil ang proteksyon ng yelo ay hindi gumagana sa mga taong walang masamang balak," paliwanag ng ikalawang Implementor habang humahakbang papalapit. "Ngayong andito na ang Buko sa labas, gagamitin namin ito para tuluyang burahin ang natitirang kalayaan ng mga tao sa Timog na Lupain. At ikaw, manlalakbay, ay magiging isang magandang memorya na lang sa kasaysayan."
Nalaman ng Probinsyano ang tindi ng plot twist ng kanyang buong paglalakbay. Ang mga nilalang na inakala niyang diyos at tagapagligtas ay sila palang tunay na halimaw na nagpapahirap sa mundo. Ang Ur-Grue sa kastilyo ay hindi magnanakaw—ito ay ang huling tunay na tagapagbantay na sinubukang itago ang Buko upang hindi ito magamit ng mga masasamang Implementor.
"Hindi ko ibibigay ito sa inyo," malamig na sabi ng Probinsyano.
"Wala kang pwesto para tumanggi!" isinigaw ng tatlong Implementor sabay-sabay.
Sumugod ang tatlong dambuhalang usok patungo sa lalaki. Ginamit ng Probinsyano ang kanyang Bilis ng Kamay para tumalon paitaas, ngunit sa pagkakataong ito, hindi niya ginamit ang kutsilyo para manakit ng kalaban. Sa halip, habang nasa hangin siya, kinuha niya ang Buko ng Quendor mula sa kanyang bag at gamit ang buong Lakas ng Katawan ng kanyang mga braso, ibinalibag niya ito sa matigas na bato ng patay na puno.
"Huwag!" isinigaw ng mga Implementor, ngunit huli na ang lahat.
Ang Buko ng Quendor ay tumama sa bato at nabasag. Isang dambuhalang pagsabog ng purong asul na liwanag ang lumabas mula sa loob ng prutas. Ang kapangyarihan ng mahika ay hindi napunta sa mga Implementor, at hindi rin nanatili sa lalaki—ito ay tuluyang kumalat sa buong hangin, sa lupa, sa mga patay na puno, at sa mga natutuyong ilog ng buong Quendor.
Sa tindi ng pagkalat ng mahika, ang tatlong masasamang Implementor ay nagsimulang sumigaw habang ang kanilang mga katawang usok ay natutunaw sa ilalim ng asul na liwanag. Hindi sila pwedeng mabuhay sa isang mundong ang mahika ay malaya at pag-aari ng lahat ng tao. Sa loob ng ilang segundo, ang kanilang mga anino ay tuluyang naglaho na parang alikabok sa hangin.
Nang matapos ang liwanag, bumagsak ang Probinsyano sa lupa. Ang kanyang lumang sumbrero ng swerte ay natanggal, at ang kanyang mga tsinelas ng dragon ay nawalan na rin ng tindi ng kinang. Ang papel ng mga katangian sa kanyang bulsa ay naging abo at tuluyang nailipad ng hangin. Wala na ang mga puntos ng lakas, bilis, o swerte. Bumalik siya sa pagiging isang ordinaryong tao.
Tumingala siya sa langit. Sa unang pagkakataon, ang kulay ng ulap ay naging perpektong asul. Isang banayad na ulan ang nagsimulang pumatak sa kanyang mukha—malamig, malinis, at may dalang tindi ng buhay.
Sa kanyang paligid, ang mga patay na sanga ng puno ay nagsimulang magkaroon ng maliliit na berdeng dahon. Ang tuyong daan ng Timog na Lupain ay dahan-dahang napupuno ng mga damo. Ang mahika ay wala na sa loob ng isang Buko, at wala na rin sa kamay ng mga mapang-aping nilalang; ito ay nasa bawat sulok na ng mundo, malaya para sa lahat ng gustong gumamit nito para sa kabutihan.
Tumayo ang Probinsyano, pinagpag ang kanyang maduming t-shirt, at kinuha ang kanyang lumang bag na ngayon ay wala nang laman. Walang moral na aral, walang mahabang talumpati. Tiningnan niya ang unahan ng kalsada na ngayon ay mas maganda at sariwa.
Nagsimula siyang maglakad muli nang walang direksyon, bitbit ang kanyang kalawanging kutsilyo, habang ang tunog ng ulan ay sumasabay sa kanyang bawat hakbang patungo sa bagong umaga ng Quendor.

Send a message to learn more