26/07/2026
ڪَرَھي کي ڪَئِين، وِڌَمَ پَئدَ پَلَڻَ جا؛
ليڙو لاڻِيءَ کي چَري، نِيَرَ ساڻ نَئِين؛
چانگي سَندي چِتَ ۾، صاحبَ! وِجهُہ سَئِين؛
اوباهيوس اَئِين! لُطفَ ساڻُ لَطِيفُ چئي.
هن بيت ۾ شاهه سائين من جي سرڪشي ۽ الله جي مدد جي ضرورت کي بيان ڪري ٿو.
"ڪَرَھي کي ڪَئِين، وِڌَمَ پَئدَ پَلَڻَ جا"
شاعر چوي ٿو ته مون پنهنجي من کي قابو ڪرڻ لاءِ گهڻيون ڪوششون ڪيون، پر اهو آسانيءَ سان نه مڃيو.
"ليڙو لاڻِيءَ کي چَري، نِيَرَ ساڻ نَئِين"
من ايترو بي قابو آهي، جو پابندين هوندي به خواهشن ۽ براين ڏانهن ڀڄي وڃي ٿو، بلڪل ائين جيئن اُٺ زنجيرن سميت ڀڄي وڃي.
"چانگي سَندي چِتَ ۾، صاحبَ! وِجهُہ سَئِين"
هاڻي شاعر رب کان دعا گهري ٿو ته منهنجي دل ۾ نيڪي، سچائي ۽ تنهنجي محبت پيدا ڪر.
"اوباهيوس اَئِين! لُطفَ ساڻُ لَطِيفُ چئي"
آخرڪار شاهه لطيف چوي ٿو ته انسان جي من کي اصل ۾ الله جو لطف ۽ رحمت ئي سنڀالي سگهي ٿي.
هي بيت اسان کي سيکاري ٿو ته صرف پنهنجي طاقت تي ڀروسو ڪافي ناهي. انسان کي ڪوشش سان گڏ الله کان هدايت ۽ مدد به گهرڻي پوي ٿي، ڇو ته رب جي مهرباني سان ئي من سڌي واٽ تي قائم رهي ٿو.
ڏکيا لفظ ۽ معنيٰ
ڪَرَھي: اُٺ (هتي من جي علامت)
پَئدَ: ڏاوڻ، ٻڌڻ جو بندوبست
پَلَڻَ: مضبوط نوڙيون، رسا
ليڙو: ڇٽي ويل، آزاد ٿيل
لاڻِي: جهنگلي ٻوٽو يا گاهه
نِيَرَ: زنجير
چانگي: نيڪي، ڀلائي
سَئِين: سڌي واٽ، هدايت
اوباهيوس: بچاءِ، سنڀال
لُطفَ: مهرباني، رحمت
