06/05/2023
حصو 16: سوانحِ حيات شيخ الاسلام باباسائين قمبرواراؒ.
:
قمبر شھر جي ريلوي اسٽيشن جي اولھ ۾ هڪ ڪلراٺو وڏو پلاٽ خالي پيل هوندو هو، جنھن تي تقريبًا سڄي شھر جو مينھون اچي ويھنديون هيون (بروايت فقير اللّٰه بخش گجر حسيني جي):
ان پلاٽ جي ڀرسان بابا سائين جن جي فقير ان فقير غلام صديق تنيو حُسينيءَ جا ٻه ڪارخانا هئا. ان پلاٽ تي پڪين سرن سان هڪ وڏي مسجد ٺھرائي بابا سائين جن جي حوالي ڪئي ۽ عرض ڪيائين ته هاڻي توهان هميشه جي لاءِ هتي پنھنجا پکڙا اڏي ڇڏيو.
اللّٰه تعالىٰ پنھنجي جنھن صالح ٻانھي جي هٿ کان لکن ماڻھن جي ڪٽيل قلبن کي اجارڻ پيو چاهي، بدڪار ماڻھن کي سڌارڻ پيو چاهي، اندر جي بيمار ماڻھن جا من مانجھرائڻ پيو چاهي، جھنگلي جاهلن کي صالح بڻائڻ پيو چاهي ۽ ميرن منھن کي ڌورائڻ پيو چاهي.
اهو جوان جيڪو هاڻي تقو ي جو هڪ مضبوط مينار بڻجي چڪو هئو، پرهيزگاريءَ جي پالڪيءَ جو سوار ٿي چڪو
هئو ان وڏي پلاٽ تي بغير اجازت جي ويھڻ نه پيو چاهي، ان ڪري پاڻ اهو پلاٽ ان وقت جي ڊي سي لاڙڪاڻو کان قانوني طور تي حاصل ڪري پوءِ ان کي هميشه جي لاءِ پنھنجي دين جو اصلاحي مرڪز ۽ ماڳ بڻائي ويھي رهيا.
پو ِء آهسته آهسته حويلي پاڪ، جماعت لاءِ مسافر خانا، ننگر خانو، ڊرٻ شريف کان لڏي آيل فقيرن ۽ پنھنجي رشتيدار سيدن لاءِ رهائشي گھر ۽ ديني تعليم لاءِ عظيم الشان ادارو ”دارالعلوم جامعه حسينيه نقشبنديه” تعمير ڪرايائون.
جتان نور جي هڪ اهڙي ته لاٽ ٻري، جنھن سنڌ، بلوچستان ۽ پنجاب تائين به واهڻ وستيون، شهر نگر ”ذڪر اللّٰه“ سان زنده ۽ عشقِ مصطفیٰ صلی اللّٰه عليه وآله وسلم جي سوجھري سان منور ڪري ڇڏيا.
تان ته اهڙو به وقت آيو جو پوري پاڪستان ۾ سندن ۽ سندن جماعت جي شھرت ۽ عزت بلنديءَ جي آسمان تائين پھچي چڪي هئي. هر طرف سندن ئي تذڪرو هئو. پنھنجن توڙي پراون ۾ سندن هل هلاچو هئو.
جڏهن ته ڊرٻ شريف ۾ پنھنجو پاڻ تبليغ ڪرڻ ويندا هئا، پر هاڻي ماڻھن پاڻ پھنجي اڱڻن تي اچڻ جي لاءِ ايتريون ته دعوتون عرض رکڻ شروع ڪيون جو سندن جو ٽائيم اڻ پورو ٿي ويندو هئو.
پاڻ جنھن شھر ۾ جلسو ڪرڻ ويندا هئا ته اهو شھر اٿلي پوندو هو، جنھن پلاٽ، باغ يا اسٽيڊيم ۾ جلسو ڪندا هئا ته اهي پالٽ اڻ پورا ٿي ويندا هئا. ماڻھون سندن ديدار لاءِ هميشه مشتاق رهندا هئا. مريد ته مريد پر غير مريد (جيڪي ڪنھن به ٻئي پير جا مريد نه هوندا هئا) به پاڻ کي سندن جوئي مريد سڏائيندا هئا ۽ حسيني هجڻ فخر جي هڪ علامت بڻجي چڪي هئي.
پاڻ ڪڏهن ڪنھن به سفر تي اسرندا هئا ته ماڻھون پنھنجا ڪم ڪار ڇڏي گلاب جا گل هٿن ۾ کڻي رستن تي بيھي ڪلاڪن جا ڪلاڪ، سندن ديدار جي اوسيئڙي ۾ بيھي رهندا هئا. انتظار ۾ اڃ بک وسري ويندي هين. پو ِء جڏهن سندن ديدار کان مستفيض ٿيندا هئا ته اڃ بک لھي ويندي هيَن ۽ خوشيءَ ۾ کلندي هڪ ٻئي کي مبارڪون ڏيندا هئا. پاڻ جاتي به پنھنجي مشتاقن کي ڏسندا هئا ته گاڏيءَ کي روڪرائي، انھن لاءِ دعا ضرور گھرندا هئا.
ڪڏهن گاڏيءَ جو دروازو کولي ماڻھن سان هٿ مبارڪ ملائيندا هئا ته ڪڏهن وري شيشي منجھان اندران ئي هٿن سان سلامن ۽ دعائن جا اشارا ڪرڻ فرمائيندا هئا. رستن تي مُحِبَّن َمَستانَن جون دعوتون خدمتون قبول فرمائيندي تشريف فرما به ٿيندا هئا. هر ماڻھوءَ تي توجھ فرمائيندا هئا.
مطلب ته هلندي هلندي پاڻ روحانيت جي ان منزل ۽ مقام تي پھتا جو دنيا ليول جي شخصيت بڻجي ويا.
ملڪي ليول جون سياسي ۽ مذهبي تنظيمون ۽ انھن جا ليڊر تعاون جا محتاج نظر آيا. ملڪ جا حڪمران، قومن جا سردار ۽ مذهبي اڳواڻ به سندن دروازي تي حاضري لڳائيندا رهندا هئا.
(رسالو: شيخ الاسلام، غوث الزمان، امام العاشقين بابا سائين قمبروارن قدس سره العزيز جن جي مختصر سوانحِ حيات صفحو: 8/9).
راقم و مرتب: محقق و مفڪرِ اهلسنت، نگاهِ مرشدحُسين جو نوازيل مبلغِ انقلاب، علامه خليل احمد چنه حُسيني انقلابي.
ناقل: درِ حُسين جو ادنیٰ خادم امام بخش ٽاٽڙي حُسيني.
