03/09/2026
ANG BIYAHE KO PAUWI
Isang kuwento mula sa pananaw ng isang Nanay na hindi na nakauwi. Batay sa salaysay ni Jhon Carlo Delos Reyes, isang OFW nurse mula Jeddah. Ang sumusunod ay isang malikhaing pagsasalaysay mula sa posibleng pananaw ng pumanaw na pasahero.
**************
Hindi ko alam kung bakit parang mas excited ako sa biyahe na ito.
Siguro dahil pauwi na ako. Sa isip ko, may naghihintay sa akin. May mga mukha akong gustong makita, mga kamay na gusto kong mahawakan, at mga taong gusto kong mayakap pagdating ko sa Pilipinas. Habang nasa eroplano, marahil ay iniisip ko rin ang simpleng mga bagay. Kung ano ang kakainin ko pagdating. Kung gaano kasarap matulog sa sariling bahay. Kung sino ang unang makikita ko.
Kaunting oras na lang. Makakauwi na ako.
Pero hindi ko alam na unti-unting magbabago ang lahat. Hindi ko alam na sa halip na yakap ng aking pamilya, ibang mga kamay ang hahawak sa akin. Hindi ko alam na sa halip na marinig ang boses ng mga mahal ko sa buhay, ang maririnig ko ay ang mga taong nagsisikap na ibalik ang tibok ng aking puso.
May isang tawag.
“Is there a doctor or nurse on board?”
At may mga nurses na tumayo. Isa Si Jhon Carlo. Hindi niya ako kilala. Hindi niya alam ang pangalan ko. Hindi niya alam kung sino ang naghihintay sa akin sa Pilipinas. Pero nang sandaling iyon, hindi na mahalaga kung sino ako.
Ako ay isang buhay na kailangang ipaglaban.
Sinubukan nila. CPR. AED. Assessment.
Muli.
At muli.
Sa loob ng isang eroplanong patuloy na lumilipad patungo sa aking tahanan.
Marahil, kung nakapagsasalita pa ako noon, sasabihin ko:
“Huwag ninyo akong sukuan. Pauwi pa ako.”
Dahil ganoon naman siguro tayong lahat.
Kapag may hinihintay na yakap, ayaw nating matapos ang biyahe nang hindi natin iyon natatanggap. Ngunit dumating ang sandaling hindi na ako nakapagpatuloy.
Kinailangan lumapag sa Vietnam. At habang ginagawa nila ang lahat para sa akin, marahil ay may isang bagay na hindi nila alam: May sarili rin akong kuwento.
May mga taong minahal ko.
May mga pangarap akong hindi natupad.
May mga salitang maaaring hindi ko nasabi.
May mga yakap na ipinagpaliban.
May mga “mahal kita” na maaaring akala ko ay maaari ko pang sabihin bukas.
Pero minsan, ang bukas ay hindi dumarating.
Samantala, si Jhon Carlo ay may sarili ring uuwiang pamilya. Pauwi rin siya.
Pagod mula sa trabaho. Excited. Marahil ay iniisip na niya ang kanyang bakasyon.
Pero sa halip na tahimik na paglalakbay pauwi, naging bahagi siya ng huling sandali ng aking buhay.
At kung maaari ko lamang siyang kausapin ngayon, ito siguro ang sasabihin ko:
“Salamat.”
Salamat dahil kahit hindi mo ako kilala, sinubukan mo. Salamat dahil sa mga sandaling wala na akong magawa para sa sarili ko, ginawa mo ang kaya mo para sa akin. Hindi mo man ako nakilala bilang isang ina, isang asawa, isang lola, isang kapatid, o isang kaibigan nakilala mo ako bilang isang buhay na dapat ipaglaban.
Hindi nyoo alam kung sino ang naghihintay sa akin pagdating ko sana sa Pilipinas.
Pero sana, kung makarating man sa kanila ang kuwentong ito, malaman nila:
Hindi ako nag-iisa sa huling laban ko.
May mga taong tumulong. May mga taong nagbigay ng oras, lakas, kaalaman at tapang. At kahit hindi nila ako naihatid pauwi sa mga bisig ng aking pamilya…
sinubukan nila. At marahil, iyon ang pinakamahalagang bagay na maaari nating ibigay sa isang taong nasa bingit ng buhay at kamatayan, ang hindi pagsuko habang may pagkakataon pa.
Kung ito man ang aking huling biyahe, sana maalala ninyo ako hindi lamang bilang isang pasaherong hindi nakauwi. Alalahanin ninyo akong isang taong may uuwian sana.
May mga taong mahal.
May mga taong naghihintay.
May mga planong naiwan.
At may isang pusong, hanggang sa huling sandali, ay pauwi pa rin.
Paalam.
At sa mga naiwan ko, sana huwag ninyong ipagpaliban ang pagsabi ng “mahal kita.”
Dahil minsan, ang biyahe na akala nating ordinaryong pag-uwi… ay maaari palang maging huling biyahe natin. 🕊️
**************
Nakikiramay po ang OFW KABAYAN DIARIES sa pagkawala ni Nanay at sa buong pamilya nya.
Mga kuwentong hindi lamang tungkol sa pag-alis at pag-uwi, kundi tungkol sa mga buhay, pangarap, at pusong naiwan sa bawat paglalakbay.
