12/06/2026
De posten gaan van “friends and family” naar “we kennen mekaar”
Suriname beleefde weer zo een plechtig staatsmoment met prachtige woorden, officiële geloften en waardige foto’s. Maar achter de beëdiging van Mvr A. Kanhai, Gilbêrt van Lierop, Stevanus Noordzee en Stephanus Meye als Buitengewoon en Gevolmachtigd Ambassadeur blijft een vraag hangen die men in Paramaribo liever zacht uitspreekt. Gaat het hier om diplomatieke versterking van de Republiek, of opnieuw om politieke benoemingen in een keurig internationaal pak.
Kanhai krijgt Genève als standplaats, Van Lierop gaat naar Rabat, Noordzee wordt ambassadeur voor Argentinië en Meye voor Israël, waarbij de laatste twee vanuit Paramaribo zullen werken. Dat zijn geen kleine landjes, Genève vraagt multilaterale inzichten, Marokko vraagt strategische geopolitiek, Argentinië vraagt regionale economische visie en Israël vraagt diplomatieke precisie in een uiterst gevoelige omgeving. Zulke posten horen niet te worden behandeld als nette “we kennen mekaar” parkeerplaatsen voor bekende gezichten.
Niemand wil het mooie moment bederven van de nieuwe Ambassadeurs, maar de samenleving mag toch vragen stellen. Was er een open sollicitatieronde, waren de selectiecriteria openbaar en is er een aantoonbaar trackrecord van verwezenlijkte diensten. Welke investeringen, handelslijnen, verdragen, diaspora netwerken of strategische kansen hebben deze personen eerder concreet voor het land geopend. Bekendheid en we kennen mekaar is geen bewijs van bekwaamheid en eerdere functies zijn geen garantie voor resultaat.
Het probleem is niet dat iemand met een politieke achtergrond nooit ambassadeur mag worden, want diplomatie is ook politiek, maar het wordt gevaarlijk wanneer politieke nabijheid zwaarder lijkt te wegen dan institutionele kwaliteit. Een ambassadeur vertegenwoordigt niet een partij, een kring of een vroegere machtspositie, maar de Republiek Suriname. Dat vraagt meer dan ceremonie, hoffelijkheid en een paspoort met diplomatieke status.
Een regering die voortdurend spreekt over hervorming, professionalisering en sterke instituten, kan niet tegelijk doen alsof sleutelposten zonder volledige transparantie mogen worden ingevuld. Publiceer de criteria, toon de staat van dienst, geef elke ambassadeur meetbare doelen en laat jaarlijks zien wat de post heeft opgeleverd. Dan hoeft niemand cynisch te vragen of het diplomatiek apparaat opnieuw als politieke exportlijn wordt gebruikt.
Suriname staat voor grote keuzes rond olie en gas, handel, veiligheid, technologie, klimaatfinanciering en internationale geloofwaardigheid. Daarom moeten ambassadeurs geen symbolische benoemingen zijn, maar werkende instrumenten van nationale vooruitgang. Diplomatie mag geen beloning zijn voor loyaliteit, maar moet resultaat opleveren voor burgers, ondernemers en instellingen.
Het applaus bij de beëdiging mag blijven en de foto’s mogen netjes zijn, maar achter elke benoeming hoort een vraag harder te klinken dan het protocol. What about Suriname?
😃Het hele artikel: kowchecking.com/de-posten-gaan-van-friends-and-family-naar-we-kennen-mekaar/
Ministerie van Buitenlandse Zaken Suriname