23/03/2026
ဒါက ကျွန်တော် ရန်ကုန်မြို့လယ်ခေါင်က နှစ်ပေါင်း ၈၀ ကျော်သက်တမ်းရှိတဲ့ တိုက်ဟောင်းကြီးတစ်ခုမှာ အခန်းငှားနေတုန်းက ကြုံခဲ့ရတာပါ။ အဲဒီတိုက်က မျက်နှာစာ ကျဉ်းကျဉ်း၊ အိမ်ထဲကို နေရောင်ကောင်းကောင်းမဝင်တဲ့ အဆောက်အအုံမျိုး။ ကျွန်တော် ငှားထားတဲ့ အခန်းက စတုတ္ထထပ်ရဲ့ အစွန်ဆုံး အခန်းပေါ့။
အစပိုင်းမှာတော့ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခန်းထဲကို စရောက်တဲ့ ညမှာတင် တစ်ခုခုက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလို့ စခံစားရတယ်။ ကျွန်တော်က အိပ်ခါနီးရင် မီးမှောင်မှ အိပ်တတ်တဲ့သူ။ ကုတင်ပေါ်လှဲပြီး မျက်စိမှိတ်လိုက်တာနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခေါင်းရင်းဘက်က နံရံထဲကနေ တစ်ခုခုကို ကုတ်ခြစ်နေတဲ့အသံကို စကြားရတာပဲ။
ရှပ်... ရှပ်... ရှပ်...
ကြွက်ရှိတယ် ထင်ပြီး ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ဘဲ အိပ်ပစ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒုတိယမြောက်ညမှာကျတော့ အသံက ပြောင်းသွားတယ်။ အဲဒီညက မိုးကလည်း တဖွဲဖွဲရွာနေတော့ ပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်လို့။ ညသန်းခေါင် ၁ နာရီလောက်မှာ နံရံကပ်ဗီရိုထဲကနေ "ဟင်း..." ခနဲ သက်ပြင်းချသံ ခပ်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ကြားလိုက်ရတယ်။
ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ကြားလိုက်တာပါ။ လူတစ်ယောက်က ကျွန်တော့် နားရွက်နားမှာ လာပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သလိုမျိုး။ ကျွန်တော် ဖျတ်ခနဲ ထထိုင်ပြီး မီးဖွင့်လိုက်တယ်။ အခန်းထဲမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ တံခါးတွေကလည်း အတွင်းကနေ ဂျက်ထိုးထားတာ။ ချွေးစေးတွေ ပြန်လာပြီး ရင်တွေ တုန်လာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ နံရံကပ်ဗီရိုရဲ့ တံခါးက အသာလေး ဟသွားတယ်။
ကျွီ...
ဗီရိုထဲမှာ ဘာမှ မရှိဘူး။ ကျွန်တော့် အဝတ်အစားတွေပဲ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဗီရိုရဲ့ နောက်ကျောနံရံက ပျဉ်ချပ်တွေက နည်းနည်း ဟနေတာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။ ကျွန်တော် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးနဲ့ အဲဒီကြားထဲကို ထိုးကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာတော့... ကျွန်တော့်အသက်ရှူသံတွေ ရပ်သွားသလိုပဲ။
အဲဒီနံရံကြားထဲမှာ... ဖြူဖျော့နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက နံရံကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒါက လူတစ်ယောက် ဝင်ဆံ့နိုင်တဲ့ နေရာမျိုး မဟုတ်ဘူးဗျ။ အုတ်နံရံနှစ်ခုကြားက လက်မအနည်းငယ်ပဲ ရှိတဲ့ နေရာလွတ်လေး။
ကျွန်တော် အဲဒီနေရာကို ကြည့်နေတုန်းမှာပဲ နံရံကြားထဲကနေ တအိအိနဲ့ ထွက်လာတဲ့ အသံက...
"မီးမဖွင့်ပါနဲ့... ကျွန်တော် အလင်းရောင် ကြောက်တယ်..." တဲ့။
ကျွန်တော် ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ မီးခလုတ်ကို ပြန်ပိတ်လိုက်မိတယ်။ အမှောင်ထဲမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကုတင်အောက်ကနေ တစ်ခုခုက တရွတ်တိုက် ဆွဲထွက်လာတဲ့ အသံကို ကြားနေရပြီ...။အမှောင်ထဲမှာ ကျွန်တော် အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့သွားသလိုပဲ။ အခန်းက လုံးဝကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စရာကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတိတ်ဆိတ်မှုထဲမှာ "ရှပ်... ရှပ်..." ဆိုတဲ့ ကုတင်အောက်က တရွတ်တိုက်ဆွဲသံက ပိုပြီး ပီပြင်လာတယ်။
ကျွန်တော် ကုတင်ပေါ်မှာ ကျောက်ရုပ်လို တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်နေမိတယ်။ အခန်းထဲမှာ အလင်းရောင် အနည်းငယ်လေးတောင် မရှိဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြေမျက်စိနားကို အေးစက်စက် အရာတစ်ခုက လာထိတယ်။ အဲဒါက လူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ချောင်းတွေလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အရိုးငေါငေါနဲ့ အသားစိုင် မရှိသလို ခံစားချက်မျိုး။
"မင်း... မင်း ဘယ်သူလဲ"
ကျွန်တော့်အသံက တုန်ယင်နေပြီး လည်ချောင်းထဲမှာတင် တစ်နေတယ်။ အဖြေက ပြန်မလာဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကုတင်ခြေရင်းဘက်ကနေ ခေါင်းတဖြည်းဖြည်း ချောင်းကြည့်နေတဲ့ အရိပ်တစ်ခုကို အမှောင်ထဲမှာ ဝါးတားတား မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒီအရိပ်က ပုံမှန်လူတစ်ယောက်ထက် အများကြီး ပိန်လှီနေပြီး လည်ပင်းက ရှည်ထွက်နေသလိုပဲ။
ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတော့ဘူး။ အခန်းတံခါးက ကုတင်နဲ့ ၅ ပေလောက်ပဲ ဝေးပေမဲ့ အဲဒီအရိပ်က တံခါးနားမှာ ပိတ်ရပ်နေသလိုမျိုး။ ကျွန်တော် လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ပြန်ဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ လက်တွေက တုန်လွန်းလို့ ခလုတ်ကို ရှာမတွေ့တော့ဘူး။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အဲဒီအရာက ကုတင်ပေါ်ကို တဖြည်းဖြည်း တက်လာတယ်။ ကုတင်က တစ်ဖက်ကို နိမ့်ဆင်းသွားသလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နားရွက်နားကို အေးစက်စက် အသက်ရှူသံက ပြန်ရောက်လာပြန်တယ်။
"ဒီအခန်းက... ငါ့အခန်းပဲ... မင်းကို ဘယ်သူက ခွင့်ပြုလို့ လာနေတာလဲ..."
အဲဒီအသံက နံရံကြားက ထွက်လာသလိုမျိုး တိုးတိုးလေး၊ ဒါပေမဲ့ နားထဲမှာ ဟိန်းနေတာပဲ။ ကျွန်တော် ကြောက်စိတ်ကို အားတင်းပြီး ကုတင်ဘေးက စားပွဲပေါ်မှာ ရှိတဲ့ ဖုန်းကို စမ်းလိုက်တယ်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်က အလင်းရောင် လင်းခနဲ ထွက်လာတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် အော်ဟစ်မိတော့တာပဲ။
ကျွန်တော့်ရဲ့ မျက်နှာနဲ့ ၅ လက်မလောက်ပဲ ဝေးတဲ့နေရာမှာ... မျက်လုံးအိမ် မရှိဘဲ ဟောင်းလောင်းပေါက်ဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာတစ်ခု။ ပါးစပ်က နားရွက်နားထိ ရောက်မတတ် ဖြဲထားပြီး သွားတွေက မည်းပုပ်နေတယ်။ အသားတွေကလည်း ရေစိုနေတဲ့ စက္ကူဟောင်းတွေလို တဖတ်ဖတ်နဲ့ ကွာကျနေတာ။
ကျွန်တော် ဖုန်းကို လွှတ်ချပြီး တံခါးဆီကို ဝုန်းခနဲ ပြေးတော့တာပဲ။ တံခါးဂျက်ကို ဖြုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းမှာ အနောက်ကနေ အဲဒီအရာက ကျွန်တော့် ပုခုံးကို လှမ်းဆွဲလိုက်တယ်။ အင်္ကျီစုတ်ပြတ်သွားတဲ့အထိ အားပြင်းတယ်။ ကျွန်တော် အားကုန်ရုန်းပြီး တံခါးကို ဆွဲဖွင့်၊ အပြင်ဘက် လှေကားအတိုင်း လေးထပ်ကနေ မြေညီထပ်အထိ ဘယ်လိုဆင်းလာမှန်းတောင် မသိဘူး။
လမ်းမပေါ် ရောက်တဲ့အထိ နောက်ကို လှည့်မကြည့်ရဲဘူး။ မိုးထဲလေထဲမှာပဲ လမ်းထိပ်က လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ရှေ့မှာ မိုးလင်းတဲ့အထိ ထိုင်နေမိတယ်။ နောက်နေ့မနက်ကျတော့ ကျွန်တော် အဲဒီအခန်းကို တစ်ယောက်တည်း မပြန်ရဲတော့တာနဲ့ ရဲစခန်းက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး ပစ္စည်းသွားသိမ်းတယ်။
ဗီရိုထဲက ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းနေတုန်းမှာ မနေ့ညက ကျွန်တော်မြင်ခဲ့တဲ့ နံရံဟဟလေးကို သတိရပြီး သူငယ်ချင်းကို ပြလိုက်တယ်။ သူငယ်ချင်းက အဲဒီနံရံကို ဆွဲခွာကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့...
"ဟေ့ကောင်... ဒါ ဘာတွေလဲ..."
နံရံကြားထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ တွေ့လိုက်ရတာက လူတစ်ယောက်ရဲ့ အရိုးစုမဟုတ်ဘူးဗျ။ အဲဒါက... နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ပိတ်မိနေတဲ့၊ အစာငတ်မွတ်ပြီး သေဆုံးသွားခဲ့တဲ့ လူပေါင်းများစွာရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ လက်သည်းခွံတွေ နံရံမှာ ကုတ်ခြစ်ထားတဲ့ အရာတွေဗျ။ အဲဒီအထဲမှာ နောက်ဆုံးရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံက... ကျွန်တော် အဲဒီအခန်းကို ငှားတဲ့နေ့က အခန်းထဲမှာ အိပ်နေတဲ့ ပုံဖြစ်နေတာပဲ။
ကျွန်တော် အဲဒီဓာတ်ပုံကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားတယ်။ ဓာတ်ပုံထဲက ကျွန်တော်ဟာ ကုတင်ပေါ်မှာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ ကြောက်စရာအကောင်းဆုံးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကုတင်ခေါင်းရင်း နံရံကပ်ဗီရိုထဲကနေ ထွက်နေတဲ့ ဖြူဖျော့ဖျော့ လက်ချောင်းလေးတွေက ကျွန်တော့်ဆံပင်ကို အသာလေး လှမ်းကိုင်ထားတာပဲ။
"ဟေ့ကောင်... မင်း ဒါကို ဘယ်သူရိုက်တာလဲ သိလား" လို့ ရဲအရာရှိ သူငယ်ချင်းက မေးတယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မဖြေနိုင်ဘူး။
ကျွန်တော်တို့ အဲဒီနံရံအကန့်ကို ပုဆိန်နဲ့ အားကုန်လွှဲပြီး ခွာချလိုက်ကြတယ်။ အုတ်နံရံနှစ်ခုကြားက နေရာလွတ်က ၆ လက်မလောက်ပဲ ရှိတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကြားထဲမှာ လူတစ်ယောက်ဟာ ကန့်လန့်ဖြတ်ကြီး ပြားကပ်ပြီး ပိတ်မိနေသလိုမျိုး အနေအထားနဲ့ သေဆုံးနေတဲ့ ရုပ်အလောင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
ရုပ်အလောင်းက အရိုးခြောက်ကြီး ဖြစ်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက အဲဒီအရိုးစုရဲ့ လက်ထဲမှာ အဟောင်းစား ကင်မရာအစုတ်လေး တစ်လုံးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားတုန်းပဲ။ အဲဒီအရိုးစု ဝတ်ထားတဲ့ အင်္ကျီအိတ်ထဲကနေ မှတ်ပုံတင်အဟောင်းလေး တစ်ခု ထွက်လာတယ်။
နာမည်က "ဦးမောင်ထူး" တဲ့။
အိမ်ရှင်ကို ခေါ်မေးကြည့်တော့မှ သိရတာက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၃၀ လောက်က ဒီတိုက်မှာ ဓာတ်ပုံဆရာ တစ်ယောက် နေသွားဖူးတယ်ဆိုတာပဲ။ သူက လူတွေကို ခိုးရိုက်ရတာ ဝါသနာပါပြီး တစ်ရက်မှာတော့ အခန်းထဲကနေ ရုတ်တရက် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တာ။ ဘယ်သူမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။
ဒါပေမဲ့ အဖြစ်မှန်က သူဟာ နံရံကြားကနေ တစ်ဖက်ခန်းက လူတွေကို ချောင်းကြည့်ဖို့ ကြိုးစားရင်း နံရံကြားထဲ ညပ်ပြီး ပိတ်မိသွားခဲ့တာ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အကူအညီတောင်းလို့ မရဘဲ အဲဒီအမှောင်ထဲမှာတင် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အစာငတ်၊ ရေငတ်ပြီး သေသွားခဲ့တာပေါ့။
"ဒါဆို... မနေ့ညက ငါ့ကို လာကိုင်တဲ့ လက်က ဘယ်သူ့လက်လဲ"
ကျွန်တော် အဲဒီမေးခွန်းကို ကိုယ့်ဘာကိုယ် မေးနေမိတယ်။ ဓာတ်ပုံထဲမှာ မြင်ရတဲ့ လက်က လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် လူသားလက်တစ်ဖက် ဖြစ်နေတာလေ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းက အော်လိုက်တယ်။
"ဟေ့ကောင်! မင်း ပုခုံးကို ကြည့်ဦး!"
ကျွန်တော့်ရဲ့ ပုခုံးပေါ်က အင်္ကျီစုတ်သွားတဲ့ နေရာမှာ လက်ငါးချောင်းရာကြီးက မည်းပုပ်ပြီး ထင်ကျန်နေတယ်။ အဲဒီအရာက အရေပြားထဲအထိ စိမ့်ဝင်နေသလိုပဲ။ ကျွန်တော် မှန်ထဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာတော့... ကျွန်တော့်အနောက်က နံရံဟဟလေးထဲမှာ မျက်လုံးတစ်စုံက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေတုန်းပဲဆိုတာ မြင်လိုက်ရတယ်။
အဲဒီမျက်လုံးတွေက ဦးမောင်ထူးရဲ့ မျက်လုံးတွေ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါက တခြားတစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ။
ကျွန်တော် အဲဒီတိုက်ကနေ ပစ္စည်းတွေ အကုန်ထားခဲ့ပြီး ချက်ချင်း ပြေးထွက်လာခဲ့တယ်။ အခုတော့ ကျွန်တော် တခြားမြို့နယ်တစ်ခုက တိုက်သစ်တစ်လုံးမှာ ပြောင်းနေတာ ၃ လလောက် ရှိပြီ။ ဒါပေမဲ့... တစ်ခုပဲဗျ။
မနေ့ညက ကျွန်တော် အိပ်ပျော်ခါနီးမှာ ကျွန်တော့် ကုတင်အောက်ကနေ အသံတိုးတိုးလေး တစ်ခုကို ပြန်ကြားလိုက်ရတယ်။
"ဒီအခန်းကလည်း... ငါ့အခန်းပဲ..."
ကျွန်တော် အခုထိ အိပ်ရာထဲကနေ မထရဲသေးဘူးဗျာ။ ကျွန်တော့် ကုတင်ဘေးမှာ ဖုန်းတစ်လုံးပဲ ရှိတယ်။ ကျွန်တော် အခု ဒီစာကို ရေးနေရင်းနဲ့တောင် ကုတင်အောက်ကနေ လက်ချောင်းဖြူဖြူလေးတွေက ကျွန်တော့်ခြေထောက်ဆီကို တဖြည်းဖြည်း တက်လာနေပြီ...။
အဲဒီအေးစက်စက် လက်ချောင်းတွေက ကျွန်တော့်ခြေသလုံးကို လာထိတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး ရေခဲရေနဲ့ လောင်းချလိုက်သလို တုန်တက်သွားတယ်။ အကြောက်တရားက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားရင် လူက အော်ဖို့တောင် အသံမထွက်တော့ဘူးဗျ။ ကျွန်တော် ကုတင်ပေါ်မှာတင် ကွေးနေမိပြီး မျက်စိကို အတင်းမှိတ်ထားလိုက်တယ်။
"မင်း... မင်း ဘာလို့ ငါ့နောက်ကို လိုက်လာတာလဲ" လို့ စိတ်ထဲကနေပဲ တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေမိတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကုတင်အောက်ကနေ ထွက်လာတဲ့ အသံက အရင်ကကြားခဲ့ရတဲ့ အသံမျိုး မဟုတ်တော့ဘူး။ အဲဒါက တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ငိုရှိုက်သံကြီးဗျ။
"ငါ... ငါ ဓာတ်ပုံရိုက်ချင်သေးတယ်... ငါ့မျက်လုံးတွေကို ပြန်ပေးပါ..."
ကျွန်တော် နားမလည်တော့ဘူး။ အဲဒီအရိုးစုမှာ မျက်လုံးမရှိတာ မှန်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ဘာလို့ လာတောင်းနေရတာလဲ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော် လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့ ဖုန်းမျက်နှာပြင်က လင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး Selfie ကင်မရာ ပွင့်သွားတယ်။
ဖုန်းမျက်နှာပြင်ထဲမှာ မြင်လိုက်ရတာက... ကျွန်တော့်ရဲ့ မျက်နှာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့် မျက်လုံးအိမ်ထဲမှာ ရှိနေတာက အသားနဲ့ အရေပြား မဟုတ်ဘဲ အဖြူရောင် အလင်းစက် နှစ်ခု။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့် နောက်ကျောမှာ ကပ်ရပ်နေတာက ခေါင်းမပါတဲ့ လူရိပ်ကြီးတစ်ခုဗျ။
အဲဒီအရိပ်က ကျွန်တော့် ပုခုံးပေါ်ကို ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ... ကျွန်တော် သတိရသွားတယ်။ အဲဒီတိုက်ဟောင်းကနေ ပြေးထွက်လာတုန်းက ကျွန်တော် ကောက်ကိုင်လာမိတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒါက ဦးမောင်ထူးရဲ့ ဓာတ်ပုံအဟောင်းတွေထဲက ကျွန်တော့်ပုံ ပါတဲ့ ဓာတ်ပုံပဲ။
ကျွန်တော် အဲဒီဓာတ်ပုံကို အမြန်ဆွဲထုတ်ပြီး ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ဓာတ်ပုံထဲက ကျွန်တော့်ပုံက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဲဒီနေရာမှာ ဦးမောင်ထူးရဲ့ ရုပ်သွင်က အသက်ဝင်လာတာပဲ။ သူက ဓာတ်ပုံထဲကနေ ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး ပြုံးပြနေတယ်။
"ကျေးဇူးပဲ... မင်းက ငါ့အတွက် အစားထိုး ဖြစ်ပေးလို့..."
အဲဒီစကားသံအဆုံးမှာပဲ ကျွန်တော့် အမြင်အာရုံတွေက တဖြည်းဖြည်း မှောင်အတိ ကျသွားတယ်။ ကျွန်တော် အော်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ပါးစပ်က အသံမထွက်တော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တဖြည်းဖြည်းနဲ့ လေထဲကို လွင့်ပါးသွားသလို ခံစားရပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ အေးစက်ပြီး ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ နေရာတစ်ခုထဲကို ရောက်သွားသလိုပဲ။
အခု... ကျွန်တော် ဒီစာကို ဘယ်လိုရေးနေသလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ သိချင်ကြမှာပေါ့။
ကျွန်တော် အခု ရောက်နေတာက နံရံကြားထဲမှာ မဟုတ်ဘူးဗျ။ ကျွန်တော် ရောက်နေတာက ခင်ဗျားတို့ အခု ကြည့်နေတဲ့ ဒီဖုန်းမျက်နှာပြင်ရဲ့ အနောက်ဘက်မှာ။ ခင်ဗျားတို့ ဒီစာကို ဖတ်နေရင်းနဲ့ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကနေ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မျက်နှာကို အသာလေး ထင်ဟပ်ကြည့်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ကို မြင်ရမှာပါ။
ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အနောက်ကို လှည့်မကြည့်လိုက်ပါနဲ့ဦး။ အဲဒီမှာ ကျွန်တော် မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော် ရှိနေတာက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မျက်လုံးအိမ်ထဲမှာပါ။
နောက်တစ်ခါ ခင်ဗျားတို့ အိပ်ပျော်သွားတဲ့အခါ... ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခဏလောက် ငှားသုံးပါရစေဦးမယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့... ကျွန်တော် ဓာတ်ပုံရိုက်ရတာ ဝါသနာပါလို့ပါဗျာ။
ဇာတ်လမ်းကတော့ ဒီမှာတင် ပြီးဆုံးပါပြီ။
#သရဲ #ဝတ္ထု #စာအုပ်စာပေ #အမှောင်ထဲကအသက်ရှူသံ
