01/11/2025
"ไม่ว่าม้าเทียมรถจะวิ่งเร็วแค่ไหน รถบ้านั่นก็ยังจะวิ่งตามมันทันอยู่เสมอ"
ม้าที่มีรถเทียมม้าตามติดอยู่ข้างหลัง แม้จะเป็นม้าที่มีส่วนช่วยในการเดินทางหรือแบกสัมภาระให้กับคนมาตลอดประวัติศาสตร์การเดินทางของมนุษย์ แต่มองอีกแง่ มันก็เป็นม้าที่น่าสงสารอยู่เหมือนกัน
เพราะเมื่อถึงที่หมาย คนลงจากรถ เก็บสัมภาระออกจากรถไปจนหมด
แต่ม้าก็ยังมีรถเทียมอยู่เช่นนั้น
อุปมาผู้โดยสารที่นั่งรถม้า ก็เหมือนคนที่วิ่งไล่จุดหมายปลายทางที่อยู่ในอนาคต แต่ในทางตรงกันข้ามม้าก็ไม่ต่างอะไรกับสิ่งมีชีวิตที่คอยลากอดีตติดตัวไปไหนมาไหนด้วย หนักและเหนื่อยแค่ไหนก็สลัดทิ้งไปไม่ได้
วิ่งเร็วให้ตาย อดีตก็ตามมาหลอกหลอนสลัดไม่หยุดหลุดอยู่ร่ำไป
แต่กระนั้น บางคนก็ไม่ต่างจากม้าเทียมรถ ที่แม้จะวิ่งไปให้ไกลแสนไกลสุดขอบฟ้า แต่ก็ยังลากอดีตไปเพิ่มน้ำหนักให้ปัจจุบัน
แล้วดีไม่ดี ยังลากอดีตไปถมทับอนาคตตัวเองอีกด้วย
แต่คนไม่เหมือนม้าตรงที่ เรามีสิทธิ์เลือกที่จะปลดปล่อยอดีตไว้เบื้องหลังแล้วเดินตัวปลิวไปสู่วันที่รออยู่ข้างหน้า
อดีตบางเรื่องสวยงามเกินกว่าที่เราจะกล้าโยนทิ้ง แต่ไม่ว่าเปลือกนอกที่ห่อหุ้มจะชวนให้เก็บรักษาไว้เพียงใด แต่ส่วนลึกแล้วมันก็ยังเป็นแค่อดีตอยู่วันยังค่ำ
การลากอดีตให้ติดตัวไปอย่างนั้น ก็เหมือนการบรรทุกของจนเต็มรถเทียมม้า
ยิ่งบรรทุกมาก ก็ยิ่งลากกันเหนื่อย และมีที่เหลือเก็บปัจจุบันและอนาคตได้น้อยลง...
จากหนังสือ Love Me Love My Horse ตีพิมพ์ปี 2554 สำนักพิมพ์ a book
--------------------------------------------------
กลับมาย้อนอ่านหนังสือและบทความของตัวเองที่เคยเขียน แล้วอยากเอามาลงเก็บไว้ให้คนอ่าน และฟื้นสภาพตัวเองให้ลุกมาเขียน และเล่าเรื่องได้อีกครั้ง หลังจากนิ่งสนิท และวุ่นวายอยู่กับการทำงานหนังสือ เพื่อให้มีหนังสือออกได้ทันตามกำหนด
จนวันหนึ่ง รู้สึกฝืดมือ 5555 เปล่า ไม่ใช่ข้อติดอะไรนะฮะ แต่เหมือนเราไม่ได้ใช้กล้ามเนื้อมัดนี้มานานแล้ว ซึ่งก็ไม่รู้ว่ามันเป็นมัดที่ไปสัมพันธ์กับสมอง หรือ สัมพันธ์กับกล้ามเนื้ออื่นๆ หรือไม่ยังไง พอเราไม่ได้เขียนมานาน รู้สึกชีวิตมันฝืด มันเฝื่อน และลงเอยด้วยความฝาดๆ
ไม่สนุก ไม่กระฉับกระเฉง และเหมือนทุกความคิดที่คิด มันล่องลอยหายไป ไม่มีการเก็บรวบรวม ไม่มีเวลามานั่งเรียบเรียง
ทำเพจไว้ปล่อยของ ดันกลายเป็นทำเพจไว้ปล่อยไปตามยถากรรมซะงั้น
และไม่ว่าจะด้วยเหตุผลกลใดที่ผ่านมา ต่อไปเดี๋ยวจะค่อยๆ เล่า ค่อยๆ หาเรื่องมาคุย และค่อยๆ เขียน อย่างน้อย มันก็เป็นพื้นที่ที่เราสบายใจที่จะปล่อยใจและปล่อยจอยที่สุดละ
เย่ ว่างๆ ก็ติดตามอ่านกันนะฮะ
