11/05/2026
ทรมานเหลือเกินนนนนนนนนน (น.หนูขออีกสักล้านตัว) กว่าจะอ่านจบได้แทบบ้า!!! โคตรเหนื่อย โคตรล้า(สมอง)ไม่ไหว เสียเส้นเสียสติระดับเทพโบราณทอดทิ้ง!!! ช่างทรมาณยิ่งนัก
ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาอธิบายหลังอ่านจนจบกับหนังสือหนากว่า 816 หน้า!!! (แค่ความหนาก็แทบท้ออยู่แล้ว) และอีก 13 เรื่องสั้นที่พัวพันกับคัมภีร์อันชั่วร้ายอย่าง "นีโครโนมิคอน" อ่านไปก็เสียสิ้นสติกันไป ยิ่งเรื่องยาวยิ่งมีโอกาสมากที่สติจะหลุดออกจากร่างไปจริง ๆ (เพราะเดี๋ยวอธิบายให้ฟัง) แต่จะมีเรื่องอะไรบ้างในเล่มนี้ ลองดูกันก่อนครับ
● เงาทมิฬเหนืออินน์สมัธ (The Shadow Over Innsmouth)
● เจ้าสิ่งนั้นบนธรณีประตู (The Thing on the Doorstep)
● เงาสยองหลอนทะลุเวลา (The Shadow Out of Time)
● เฮอร์เบิร์ต เวสต์-นักปลุกความตาย (Herbert West-Reanimator)
● บทเพลงสุดสยองของเอริก แซนน์ (The Music of Erich Zann)
● กัดไม่บอกชื่อ (The Unnamable)
● ซ่อนสยอง (The Lurking Fear)
● หนูในกำแพง (The Rats in the Walls)
● มันมากับความมืด (The Haunter of the Dark)
● สาบสยองแห่งดันวิช (The Dunwich Horror)
● เสียงกระซิบในความมืด (The Whisperer in Darkness)
● โกดังเก็บศพ (In the Vault)
● คนนอก (The Outsider)
ก่อนอื่น สำหรับใครที่ไม่รู้ว่า H. P. Lovecraft แกเขียนงานแนวไหน ผลงานที่แกเขียนส่วนใหญ่เราจะเรียกกันว่า Cosmic Horror (ความสยองขวัญระดับจักรวาล, โบราณกาล, เกินขอบเขตการรับรู้หรือจินตนาการของมนุษย์) มักมีการเล่าถึงความน่ากลัวจากสิ่งที่มีตัวตนอยู่เหนือกว่าเรา ซึ่งเรามักจะได้ยินการกล่าวถึง "เทพโบราณ" หรือสิ่งมีชีวิตผู้ทรงอนุภาพ (และไม่อาจเอ่ยนามได้) อยู่บ่อยในผลงานของ Lovecraft
แต่หลัก ๆ คือ แกจะชอบบรรยายถึงความกลัวอันเก่าแก่ของมนุษย์ (กลัวในสิ่งที่ไม่รู้) เล่าวกวนซ้ำ ๆ เหมือนคนบ้าเพ้อเจ้อถึงสิ่งที่เราก็ไม่แน่ใจว่า สิ่งที่ตัวเอกในเรื่องเผชิญอยู่หรือบอกเล่าผ่านบันทึกมีความจริงแท้สักแค่ไหนกันเชียว ทำให้เรื่องจริง ๆ ค่อนข้างสั้น จำนวนหน้าส่วนใหญ่หมดไปกับฉากบรรยายความกลัว (และคำพูดวน ๆ ไร้แก่นสาร) และการพยายามยัดเยียดข้อมูลมากมาย โยนใส่ผู้อ่านแบบไม่ยั้งมืออีกด้วย
หากถามว่า แล้วมันสนุกไหมล่ะ? ผมขอตอบตามตรงเลยคือ ไม่สนุกหรอกครับ อย่างที่ผมจั่วหัวไปตั้งแต่ต้นเลยว่า รู้สึก "ทรมานเหลือเกิน" ที่ได้อ่านจนจบ บางเรื่องดี บางเรื่องน่าเบื่อ ยิ่งเรื่องไหนยาวยิ่งรู้สึกว่าน้ำเยอะไปหน่อย กว่าจะผ่านช่วงน่าเบื่อไปได้นี่ เล่นเอาผมแทบจะเป็นลมกันเลยทีเดียว
แต่อย่างไรก็ดี ผมว่า มันคงเป็นความตั้งใจ(?)ของผู้เขียนแหละมั้ง อยากให้เรารู้สึกแบบเดียวกันกับตัวเอกที่เผชิญหน้ากับความน่ากลัวที่คำบรรยายใด ๆ อ่านแล้วอึดอัด อ่านแล้วล้าสมอง อ่านแล้วก็อยากจะเป็นบ้าให้ได้ ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ ก็ถือว่าแกทำสำเร็จนะ ผมชอบที่มันเป็นแบบนี้ แต่ถามว่าจะกลับมาอ่านซ้ำไหม? ก็คงไม่แน่นอน ครั้งเดียวก็พอแล้ว (ยกเว้นบางเรื่องที่สนุกจริง ๆ)
สำหรับเรื่องสั้นที่ผมชอบที่สุดในเล่มนี้ (หากไม่นับเรื่องที่ผมเคยอ่านมาก่อนแล้ว) คือ "เจ้าสิ่งนั้นบนธรณีประตู" - ผมชอบตั้งแต่ประโยคเปิดเรื่องในย่อหน้าแรกที่ดึงดูดน่าสนใจผมได้อยู่หมัด ทำไมต้องลั่นไกยิงเพื่อนตัวเอง 6 นัดรวดได้ไม่รู้สึกผิดอะไรเลย ยิ่งตามต่อยิ่งประหลาดใจกับสิ่งที่เพื่อนของตัวเอกทำจนกระทั่ง... ซึ่งเรื่องนี้ผมแนะนำว่าคุณควรอ่านเรื่องก่อนหน้าอย่าง "เงาทมิฬเหนืออินน์สมัธ" ก่อนจะยิ่งอินมากขึ้นครับ และอีกเรื่องคือ "บทเพลงสุดสยองของเอริก แซนน์" - โคตรชอบความบ้าคลั่งของเรื่องนี้มาก สั้น ๆ เพลงต้องสาปที่ทำให้คนกลายเป็นบ้าได้ ฉากเล่นดนตรีคือโคตรถึงอ่ะ ชอบ ๆ
โดยสรุป มันอ่านไม่สนุก ทรมานมาก ๆ แต่ควรจะลองอ่านไหม ก็ขึ้นอยู่กับว่า คุณอยากรู้จักผลงานของ H. P. Lovecraft หรือเปล่า ถ้าไม่อาจยังไม่ถึงเวลาที่จะต้องลอง ส่วนใครเป็นสาวกอยู่แล้วก็ไม่ควรพลาดเล่มนี้นะครับ
ปล. เทพโบราณอยากให้ผมทรมานมากกว่านี้แต่ดูเหมือนท่านจะพอใจแล้ว เลยปล่อยตัวผมไปแค่ชั่วคราวเท่านั้น...
Necronomicon นีโครโนมิคอน
H. P. Lovecraft เขียน
SaintPSU แปล
Veritas Publishing
ราคา 1,000 บาท
หนา 816 หน้า
