30/09/2025
"နှလုံးသားရဲ့ မီးအိမ်တော်"🐥🐥🐥
လရောင်ဖျော့ဖျော့နဲ့ တောကျေးရွာလေး ငြိမ်သက်နေတဲ့ ညတစ်ညမှာဖြင့် မောင်မောင်ဟာ အိပ်မပျော်ဘဲ စိတ်ထဲရှုပ်နေလို့ ကျေးရွာအနီးက စွန်းတောင်းကျောင်းတော်ကြီးဘက်ကို လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ ရှေးဟောင်းကျောင်းတော်ကြီးရဲ့ အုတ်ဂူတွေဟာ လရောင်အောက်မှာ ဆန်းကျယ်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ချဲ့ထွင်နေသလိုပါပဲ။
ကျောင်းတော်ရဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ ခေါင်မိုးအောက်မှာ သူရပ်လိုက်တဲ့အခါ...
"ဒီည... လာတဲ့လူ..."
အသံတစ်ချက်ကို ကြားလိုက်ရတယ်။ လူသံမဟုတ်ပါ။ လေတို့ရဲ့ တရွှီရွှီသံလိုလည်း မဟုတ်။ လှိုင်းတွန့်လို ပြေပြစ်နေတဲ့ အသံ...
မောင်မောင် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကျောင်းတော်ရဲ့ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ထိုင်နေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ အသွင်အပြင်ဟာ လုံးဝ ထူးဆန်းနေတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်က တစ်ချို့နေရာတွေမှာ ဖျော့တော့နေပြီး လမင်းရောင်ဟာ သူမဆီကနေ တဆင့်စီးမျောနေသလိုပါပဲ။ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့မျက်လုံးတွေကတော့ ကြည်လင်ပြီး ဝမ်းနည်းနေသလိုပါပဲ။
"မင်း... မင်း ဘယ်သူလဲ" မောင်မောင်က တုန်တုန်ရီရီနဲ့မေးလိုက်တယ်။
"ငါ့... နာမည်က မီးမေပါ... တစ်ခါတုန်းကတော့ ဒီကျေးရွာကို ကာကွယ်ခဲ့တဲ့ ကျေးလက်တောသူတစ်ယောက်ပေါ့... အခုတော့... ဒီကျောင်းတော်မှာ နေရတဲ့ သရဲတစ်ကောင်ပါပဲ..."
မောင်မောင် ထုံအသွားတယ်။ ဒါပေမယ့် မမီးမေရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ရက်စက်တဲ့အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိဘူး။ သူမဟာ ကျေးလက်တောသူဘဝက ကျေးရွာကို ကာကွယ်ရင်း သေဆုံးသွားရသူဖြစ်ပြီး၊ သူမ မစွန့်လွှတ်နိုင်တဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် ဒီကျောင်းတော်မှာ သရဲအဖြစ် ကျန်ရစ်နေရတာပါ။
အဲဒီညကစပြီး မောင်မောင်ဟာ ညဘက်တိုင်း ကျောင်းတော်ကို သွားပြီး မမီးမေနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့တယ်။ သူတို့ပြောကြသည်မှာ မမီးမေရဲ့ အတိတ်ဇာတ်လမ်းတွေ၊ ကျေးရွာရဲ့ ရိုးရာဓလေ့တွေ၊ ကမ္ဘာကြီးအကြောင်းကို ပြောဖြစ်ကြတယ်။ မမီးမေဟာ မောင်မောင်ကို တဖြည်းဖြည်း ချစ်မိသွားတယ်။ မောင်မောင်ကလည်း သူမရဲ့ သန့်ရှင်းနူးညံ့တဲ့ စိတ်သဘောထားကို ကြိုက်မိသွားတယ်။
တစ်ညမှာတော့ ကျေးရွာထဲကို ဓားပြတစ်စုက ဝင်ရောက်လာတယ်။ ကျေးရွာသူရွာသားတွေကို အန္တရာယ်ပြုမယ့်အချိန်... မောင်မောင်က ကျေးရွာသူရွာသားတွေကို သတိပေးဖို့ ပြေးနေတုန်း ဓားပြတစ်ယောက်ရဲ့ ဓားချက်အခုတ်ခံလိုက်ရတယ်။
"မောင်မောင်!" မမီးမေရဲ့ ကြေကွဲသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။
မမီးမေဟာ သူမရဲ့ နောက်ဆုံးအစွမ်းတွေကို အသုံးပြုပြီး လေပြင်းတွေကို မောင်းထုတ်၊ မီးတောင်တွေကို ဖန်တီးကာ ဓားပြတွေကို ထွက်ပြေးစေတယ်။ ကျေးရွာသူရွာသားတွေ လုံခြုံသွားတဲ့အခါ သူမဟာ မောင်မောင်ဆီကို ပြေးသွားတယ်။
မောင်မောင်ရဲ့ ရင်ဘတ်မှာ ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရှိနေတယ်။ "မမီးမေ... ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာက... အရမ်းကြီးမားလွန်းလို့... လူသားတွေရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာထက်..." မောင်မောင်က အားနည်းနည်းလေးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
"မဟုတ်ပါဘူး... ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ဘယ်လိုအသွင်နဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် တန်ဖိုးရှိပါတယ်..." မမီးမေက မောင်မောင်ရဲ့ မျက်နှာကို သူမရဲ့ အေးမြတဲ့ လက်တွေနဲ့ ထိတွေ့လိုက်တယ်။ "ငါ့... ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအစွမ်းတွေနဲ့ မင်းကို ကုသပေးမယ်..."
မမီးမေဟာ သူမရဲ့ နောက်ဆုံးစွမ်းအားတွေကို အသုံးပြုပြီး မောင်မောင်ရဲ့ ဒဏ်ရာကို ကုသပေးတယ်။ မောင်မောင်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ပျောက်သွားတဲ့အချိန်... မမီးမေရဲ့ အသွင်အပြင်ဟာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုဖျော့တော့လာပြီး ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်လာတယ်။
"မမီးမေ! မင်းကို ငါ မပျောက်ဆုံးစေချင်ဘူး!" မောင်မောင်က ငိုကြွေးလိုက်ပါတော့တယ်။
"မငိုပါနဲ့... ကျွန်မရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဟာ ကျွန်မအပေါ် ချစ်တယ့် မောင်မောင်ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် အသုံးပြုခဲ့ရတာ... ဒါဟာ ကျွန်မအတွက် အကောင်းဆုံး အဆုံးသတ်ပါပဲ..." မမီးမေရဲ့ အပြုံးလေးနဲ့ မျက်နှာဟာ တဖြည်းဖြည်း မှုန်ဝါးလာတယ်။ "မောင်မောင်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... နောက်ဆုံးအချိန်မှာ... ငါ့ကို ချစ်တဲ့သူတစ်ယောက် ရှိတယ်ဆိုတာ သိရလို့..."
မမီးမေဟာ လေထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ သူမရဲ့ နေရာမှာတော့ မီးအိမ်တစ်လုံးပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ မောင်မောင်က မီးအိမ်လေးကို ကောက်ယူပြီး မမီးမေရဲ့ နှလုံးသား မီးအိမ်တော်အဖြစ် သိမ်းဆည်းထားလိုက်တယ်။
သရဲမလေးရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဟာ မောင်မောင်ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ထာဝရ ဆက်လက်ရှင်သန်နေမှာပါပဲ။ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။
#ပရလောကစာအုပ်များ
#ပရလောက
#သရဲဝတ္ထု
