26/12/2025
( ငါးပိဖားဖား ငါးရံ့ပြာပြာ)
ရှေးရှေးတုန်းက ရွာတစ်ရွာမှာ မောင်လူအေး ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိပါတယ်။ သူက အလုပ်တော့ လုပ်ပါရဲ့၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ဝါသနာကတော့ သူလုပ်သမျှ အသေးအဖွဲကိစ္စလေးတွေကို လူတကာ အထင်ကြီးအောင် ပုံကြီးချဲ့ ပြောတတ်တာပါပဲ။
တစ်နေ့မှာတော့ မောင်လူအေးဟာ ရွာဘေးက အင်းစပ်ကို ငါးရှာထွက်ခဲ့ပါတယ်။ ကံမကောင်းချင်တော့ တစ်နေကုန် ရှာလိုက်တာ ငါးကြီးကြီးမားမား တစ်ကောင်မှ မရဘဲ၊ လက်သန်းခန့်သာရှိတဲ့ ငါးရံ့လေး တစ်ကောင် နဲ့ ဖားငယ်လေး တစ်ကောင် ပဲ ရခဲ့ပါတယ်။
သူဟာ ရလာတဲ့ ငါးရံ့လေးနဲ့ ဖားလေးကို ဟင်းချက်ဖို့အတွက် ငါးပိအနည်းငယ်နဲ့ နယ်ပြီး အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။ လမ်းမှာ ရွာသားတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံတော့ ထုံးစံအတိုင်း ကြွားချင်စိတ်က ပေါ်လာပြန်ပါတယ်။
"ဟေ့... မောင်လူအေး၊ ဒီနေ့ ငါးရခဲ့ရဲ့လားဟ" လို့ ရွာသားက မေးလိုက်တဲ့အခါ မောင်လူအေးက ချက်ချင်းပဲ မျက်နှာကို ဝင့်လိုက်ပြီး...
"ရတာပေါ့ဗျာ... ဒီနေ့တော့ ကံထူးတယ်၊ ကျွန်တော်ရလာတဲ့ ငါးရံ့ကဆိုရင် 'ငါးရံ့ပြာပြာ' အကောင်ကြီးဗျ၊ အကြေးခွံတွေတောင် ပြာလဲ့နေတာပဲ။ ပြီးတော့ ဖားကလည်း 'ငါးပိဖားဖား' (ငါးပိအိုးလောက်ရှိတဲ့ ဖားကြီး) ဗျာ... သယ်လာရတာတောင် တော်တော်လေးလံတယ်" လို့ အားရပါးရ ချဲ့ကားပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။
တကယ်တော့ သူရလာတဲ့ ငါးရံ့က လက်သန်းလောက်ပဲ ရှိတာဖြစ်ပြီး၊ ဖားကလည်း ဖားပြုတ်ကလေးသာသာပါ။ သူပြောတဲ့ "ငါးပိဖားဖား" ဆိုတာက ဖားက ငါးပိအိုးလောက် ကြီးတာမဟုတ်ဘဲ ငါးပိနဲ့ နယ်ထားတဲ့ ဖားလေး သာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကြားတဲ့သူကတော့ ဖားကြီးက ငါးပိအိုးလောက် ရှိတယ်လို့ ထင်သွားအောင် စကားလုံး အလိမ်အညာနဲ့ ပြောလိုက်တာပါ။
ဒီလိုနဲ့ မောင်လူအေးရဲ့ စကားကို ယုံပြီး ရွာသားတွေက "မောင်လူအေးတော့ ငါးကြီးတွေ ရလာပြီ" ဆိုပြီး ဝိုင်းအုံကြည့်ကြတဲ့အခါမှာတော့ တကယ့်အကောင်လေးတွေကို မြင်ပြီး ဝိုင်းရယ်ကြပါတော့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကစလို့ မဟုတ်မမှန်တာကို ဟုတ်သယောင်၊ သေးငယ်တာကို ကြီးသယောင် ချဲ့ကားပြောဆိုသူတွေကို "ငါးပိဖားဖား ငါးရံ့ပြာပြာ" လို့ တင်စားခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။
သင်ခန်းစာ
ဒီပုံပြင်ကပေးတဲ့ သင်ခန်းစာကတော့ "လူအများကြားမှာ အထင်ကြီးခံရဖို့အတွက် မဟုတ်မမှန်တာတွေကို ချဲ့ကားပြောဆိုခြင်းဟာ နောက်ဆုံးမှာ မိမိကိုယ်ကိုသာ အရှက်ရစေတယ်" ဆိုတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။